Έκτωρ Κακναβάτος: Όπως ο Αίας

Ανάμεσα σε πέτρες που δεν είδανε
τον ίσκιο τους ποτές
που δεν ακούσαν τη φωνή του
τόσο υψίσυχνη στα φωνηεντόληκτα, είπα :
Κλείστε τις ποριές, όχι άλλοι “σωτήρες”∙
μεσολάβησαν τα Τρωικά. Ο λόγος μου
δίχως πια τα άμφιά του, γυμνός
όπως η πότνια βάτος
αναθρώσκοντας τα που του σφίγγανε το
υπογάστριο
“ιερά, εθνικά” και άλλα τέτοια χάχανα
χύθηκε κατεπάνω στο μαχαίρι του
όπως ο Αίας.

Το κοντινό μας 1995, ο Πάνος Καμμένος και οι ξυλοδαρμοί της αστυνομίας

Όταν ο Αλέξης Κούγιας θεωρούσε ακραίο τον Πάνο Καμμένο …

«Η προσωπική μου άποψη είναι ότι η πράξη του ξυλοδαρμού κάποιου που έχει συλληφθεί είναι κατακριτέα. Αυτά που είπε ο κ. Καμμένος περί δικαίας αγανάκτησης του αστυνομικού δεν μπορεί να ισχύσουν»

Αυτά δήλωνε ο Αλέξης Κούγιας με αφορμή τηλεοπτική εκπομπή για την άγρια κακοποίηση δεκαεξάχρονου μετά τη σύλληψη του έξω από το Πολυτεχνείο το 1995. Το ερώτημα της εκπομπής ήταν: «Κατοχυρώνονται τα αστυνομικά όργανα να βιαιοπραγούν εναντίον πολιτών που έχουν συλλάβει, εφόσον αυτοί δεν αντιστέκονται;». Όσον αφορά το δεκαεξάχρονο, υπήρχαν τα βίντεο που έδειχναν τον άγριο ξυλοδαρμό του και οι μαρτυρίες των γιατρών ότι πέρα από τα χτυπήματα στο κεφάλι διαπίστωσαν ιδιαίτερη σφοδρότητα στα χτυπήματα στα γεννητικά του όργανα, που κινδύνεψαν με οριστική σύνθλιψη.

Πρόκειται για την εκπομπή Δίκη του δημοσιογράφου Λυκούργου Κομίνη. Το σκηνικό στο στούντιο έμοιαζε με το χώρο ενός δικαστηρίου με πρόεδρο, υπεράσπιση, πολιτική αγωγή και ενόρκους. Η εκπομπή ξεκίνησε με το βίντεο (υπάρχει στη συνέχεια της ανάρτησης). Συνήγοροι των αστυνομικών ήταν ο βουλευτής Πάνος Καμμένος και ο επιχειρηματίας νυχτερινών κέντρων Αργύρης Παπαργυρόπουλος. Την αμίμητη υπεράσπιση του ξυλοδαρμού από τον Πάνο Καμμένο και τη λογική του για τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων που χρειάζεσαι για να έχεις δικαιώματα μετά τη σύλληψη, μας είχε θυμίσει ο Ιός στην Ελευθεροτυπίας της 25ης Γενάρη του 2009, λίγο μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη.

Ο Ιός ήθελε να σχολιάσει τη μετέπειτα στάση του Κούγια που ανέλαβε την υπεράσπιση του δολοφόνου Κορκονέα. Σήμερα, αναδημοσιεύουμε στη Λέσχη το αφιέρωμα του Ιού για να θυμίσουμε πως ο ανεξάρτητος Έλληνας Πάνος Καμμένος ανεξάρτητα από τις αντιμνημονιακές κορώνες έχει σκληρά εξαρτημένο παρελθόν μισαλλοδοξίας, αυταρχισμού κι εθνικισμού. Βρίσκεται στην ουσία στην ίδια πλευρά με τα κόμματα του μνημονίου και της ΕΕ, την πλευρά της κοινωνικής οπισθοδρόμησης και της θεμελιακής αντιπαλότητας με τα αντικειμενικά συμφέροντα του κόσμου της εργασίας και της πληττόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας.

Άννα Αχμάτοβα

Οδοιπορώντας προς ένα πανάρχαιο χωριό

που βρίσκεται στο μέλλον,

το βαρύ βήμα της αλήθειας,

κοντοστάθηκε

κάτω από το μισοκαμένο κλαρί των ημερών.

Η κατάληψη του ΕΜΠ το ‘ 44 από το λόχο των σπουδαστών και η επίθεση των Άγγλων

Την Τρίτη, 5 του Δεκέμβρη, πολύς λαός κατηφορίζει από τις συνοικίες για να θάψουμε τους νεκρούς. Μπροστά τα φέρετρα, συνθήματα και κατάρες.  Στο Σύνταγμα, πάλι ακούγονται ριπές. Τρίτη στη σειρά μέρα χτυπούν στο ψαχνό τους διαδηλωτές. Παρά τις οδηγίες γι’ αυτοσυγκράτηση, άλλη υπομονή δεν χώραγε … Αγγλικά τανκς ήταν στο Πολυτεχνείο. Λίγο μετά το μεσημέρι, το μεγαλύτερο μέρος του Λόχου Σπουδαστών (που ανήκε στρατιωτικά στον εφεδρικό ΕΛΑΣ Αθήνας) προωθήθηκε από τα Εξάρχεια και κατέλαβε όλα τα κτίρια του Πολυτεχνείου, στη συμβολή Στουρνάρη και Πατησίων. Σκοπός να διαφυλαχτεί το Πολυτεχνείο από τους αντιπάλους και να χτυπηθεί η Ασφάλεια που βρισκόταν απέναντι, στην οδό Πατησίων. Ο κύριος όγκος του λόχου έπιασε το κτίριο της Αρχιτεκτονικής, μια ομάδα το κτίριο Γκίνη και μια Τρίτη κατέλαβε τη Γραμματεία, ακριβώς απέναντι από την Ασφάλεια.

Μερικές σκέψεις με αφορμή ένα αχτίφ της ΕΠΟΝ το Νοέμβρη του ’44.

των Κώστα Γούση και Θάνου Ανδρίτσου

Η ΕΠΟΝ πρωταγωνίστησε στα συσσίτια και τα καθημερινά βιοποριστικά προβλήματα, αλλά και σε μια μεγάλη πολιτισμική αναγέννηση, μια άλλη πρόταση ζωής, που με τις Λέσχες και τις πρωτοβουλίες της έφερνε τη νέα γενιά σε επαφή με την τέχνη και τη δημιουργία. Η ΕΠΟΝ καθημερινά αντιμετώπιζε το θάνατο που παραμόνευε σε κάθε βήμα, αλλά κατάφερνε να εμπνέεται, να διαπαιδαγωγεί και να διαπαιδαγωγείται με έναν ασυγκράτητο ενθουσιασμό γύρω από μια άλλη προοπτική. Πολεμούσε και τραγουδούσε γι’ αυτή την άλλη προοπτική.

Αυτό δηλαδή που οι εκμεταλλευτές μας και τα μεταμοντέρνα φληναφήματα πήγαν βίαια να στερήσουν από την εποχή μας, την προοπτική. Ποιά ήταν όμως η ΕΠΟΝ και οι τόσες πολλές χιλιάδες που στρατεύτηκαν μαζί της; Υπάρχει η τάση πολλές φορές στην αριστερά να στεκόμαστε απέναντι στην ιστορία με σεβασμό αλλά και με μια αίσθηση εξιδανίκευσης, η οποία λειτουργεί σαν άλλοθι για να τα έχουμε καλά με τη συνείδησή μας και τον περιορισμένο ορίζοντα των συλλογικών φιλοδοξιών μας. Η εποποιία του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ και της ΕΠΟΝ μετατρέπεται τότε σε κάτι εξωπραγματικό που μπορείς να το θαυμάσεις, αλλά όχι να διανοηθείς να του μοιάσεις. Όλα προσλαμβάνονται σε ένα μέτρο πέραν αυτού που μπορείς να διανοηθείς πόσο μάλλον να αποπειραθείς να επαναλάβεις στις νέες συνθήκες  κ.ο.κ. Κι όμως, αυτό που διδάσκει η ιστορία, ιδωμένη ως πάλη των τάξεων, είναι ότι οι καθημερινοί άνθρωποι είναι αυτοί που γίνονται κοινωνοί των μεγάλων γεγονότων. Οι άνθρωποι με τους φόβους τους, τα πάθη τους, τις αδυναμίες τους ενσαρκώνουν την ανεξάντλητη ιστορική πρωτοβουλία αυτών των τόσο συχνά αναφερόμενων μαζών.

Αλήθεια, η έκθεση του αχτιφ της ΕΠΟΝ δε θυμίζει κάτι από σημερινές αντίστοιχες διαδικασίες της αριστεράς;

Έκθεση από το Αχτίφ που έγινε στις 22 – 11 – 44 του 7ου Τομέα της ΕΠΟΝ

1) ώρα συγκέντρωσης είχε ορισθή 4.30 – 5 και να αρχίσωμε ενώ η καθυστέρηση ορισμένων συναγωνιστών μας μας έκαναν να έχωμε μία ώρα περίπου καθυστέρηση και να αρχίσωμε στις 6. Σημ. (γι’ αυτό δεν έγινε συζήτηση από τη συναγ. Γραμματέα της Τομεακής)
2) Η ανάλυση στρατιωτικής και πολιτικής έγινε συγκεκριμένα και με μικρές ανακρίβειες πχ. ότι ολόκληρος ο ελληνικός λαός να πάρει τρόφιμα τσάμπα, ενώ αυτό είναι μόνον για τους ανέργους κ.τ.λ. ακόμα ήταν κάπως αμελέτητη πράγμα που δεν αρμόζει σε καθοδηγητικά όργανα και κατά τη διάρκεια της εισήγησης είχαμε μικρές διακοπές υπό τύπου αστείου.
3) Μετά την εισήγηση εμίλησαν μόνον οι γραμματείς των τμημάτων σε περιθώριο 5 λεπτών ο καθένας που ασφαλώς δεν πρόφτασαν να πουν τίποτα και να ανταλλάξουν την πείρα των κι αυτό γιατί είχαμε καθορίσει ώρες συνεδρίασης 6 – 8 γιατί αργότερα επρόκειτο να γίνει γλέντι του Αχτιφ.

Σύντροφοι είναι αδύνατον να το πούμε αυτό αχτιφ α) διότι μέσα σε 2 ώρες ούτε εισήγηση δεν προφτένη να γίνει  και μάλιστα σε σημερινές περιστάσεις και όταν πρόκειται για το πρώτο αχτιφ ύστερα από την απελευθέρωση που τα καθήκοντά μας είναι πολύ περισσότερα από κείνα της κατοχής και ιδιαίτερα στην ΕΠΟΝ γι’ αυτό θα έπρεπε να ξαναγίνει αχτιφ με αρκετές ώρες διαθέσιμες ώστε να προφτένουν όλοι οι συναγωνιστές να πέρνουν το λόγο να λύουν κάθε απορίες και να αποκομίζουν πείρα από το αχτιφ που και αυτός είναι ο σκοπός του νομίζω. Όσο για το γλέντι δεν ξέρω πως έγινε διότι δεν έμεινα πάντως σίγουρα είχε επιτυχία γιατί ανυπόμονα το περίμεναν συναγωνιστές και συναγωνίστριες που και αυτό δείχνει δίψα για ψυχαγωγία.

Γιάννης 23 – 11 – 44
Έτσι παρουσιάζεται η κατάσταση στην ΕΠΟΝ Κολωνακίου 27/11/44

ΠΗΓΗ: ΑΣΚΙ όπου μπορεί να βρεθεί και το χειρόγραφο

Για την επέτειο της ίδρυσης της ΕΠΟΝ

Δελτίο Τύπου της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση για την επέτειο της ίδρυσης της ΕΠΟΝ

 

«Θα αγωνιστούμε παληκαρίσια να γκρεμίσουμε όλους τους πολιτικούς και οικονομικούς φραγμούς και όλα τα εμπόδια, που έστησε ο καπιταλισμός και ο φασισμός, για να καταχτήσουμε κι εμείς τα δικαιώματα της ηλικίας μας, και να επιβάλουμε το σεβασμό τους.»
-Από τον δωδεκάλογο της ΕΠΟΝ

Σαν σήμερα, 23 Φλεβάρη του 1943 ιδρύθηκε η Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων (ΕΠΟΝ), με πρωτοβουλία του ΕΑΜ, με στόχο τη δημιουργία μιας ενιαίας και μαζικής οργάνωσης της νέας γενιάς μέσα από τη συνένωση διαφόρων αντιστασιακών και κομμουνιστικών συλλογικοτήτων.

Κατόρθωσε μέσα σε λίγο καιρό να εμπνεύσει εκατοντάδες χιλιάδες νέους και νέες, όλων των ηλικιών, μαθητές, εργάτες, αγρότες, σπουδαστές που πρωταγωνίστησαν στον αγώνα για την ελευθερία και την κοινωνική δικαιοσύνη.

ΑΝΤΑΡΣΥΑ Ιωαννίνων: Κάτω τα ξερά σας από την αγωνιζόμενη νεολαία

21 Φλεβάρη του 44 Επονίτες μαθητές στην πλατεία των Ιωαννίνων κάτω από την μύτη των κατακτητών κατεβάζουν την ναζιστική σημαία. 68 χρόνια μετά οι μαθητές των Ιωαννίνων στην παρέλαση για τα ελευθέρια της πόλης μούντζωσαν, κατεβάζοντας την υπόληψη των  εκπροσώπων της χούντας του ΠΑΠΑδήμιου-ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΕΕ-ΔΝΤ-κεφαλαίου. Μια γνήσια και αυθόρμητη εκδήλωση διαμαρτυρίας από νεολαία της πόλης μας που την έχουν αφαιρέσει το δικαίωμα στο αύριο.  Μια αυθόρμητη εκδήλωση διαμαρτυρίας από την ελπίδα της χώρας μας που η δράση της θα καθορίσει την ιστορία αυτού του τόπου. Όπως   καθόρισε το μέλλον της χώρας η γενιά της ΕΠΟΝ  και της αντίστασης. Σαν σήμερα στις 23 Φλεβάρη του 43 ιδρύεται η ΕΠΟΝ, 69 χρόνια μετά η χουντική επίτροπος παιδείας απαιτεί να τιμωρηθούν οι μαθητές που μούντζωσαν  τους χουντικούς επιτρόπους στην παρέλαση για τα ελευθέρια.  Ας έχει όμως στα  υπόψη της, πως θα έχει το τέλος των κατοχικών κυβερνήσεων Τσολάκογλου και Λογοθετόπουλου. Οπότε ας αφήσει τα τρομοκρατικό τσαμπουκά της προς την αγωνιζόμενη νεολαία. Και ας παραιτηθεί από ντροπή για το κακό που έχει κάνει στην νεολαία και στην παιδεία. Και επειδή δεν την έχουμε για τόσο ευαίσθητη αυτή την επαγγελματία γραφειοκράτισσα και πολιτικό, από τα 29της διορισμένη Νομάρχη, ας γνωρίζει πως απέναντι της δεν έχει μόνο την νεολαία αλλά σύσσωμο τον Γιαννιώτικο λαό. Κάτω τα χέρια από τους αγωνιζόμενους μαθητές. Ευθύνη και καθήκον  των μαζικών φορέων, της ΕΛΜΕ-ΟΛΜΕ, του ΕΚΙ, του συντονιστικού σωματείων είναι να δώσουν πλήρη πολιτική κάλυψη στην αντιστασιακή ενέργεια των μαθητών. Ας μην αφήσουμε να απλώσουν «χέρι» πάνω τους.

 Ιωάννινα 23/2/12

 ΑΝΤΑΡΣΥΑ Ιωαννίνων

Μπροστά προχωρούσε ο μικρός μαθητής του 5ου Γυμνασίου Γιάννης Δρακόπουλος…

(η περιγραφή από το βιβλίο του Πέτρου Ανταίου,  «Συμβολή στην ιστορία της ΕΠΟΝ», εκδόσεις Καστανιώτη, τόμος β΄ σελ. 29)

Η ΕΠΟΝ βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της ηρωικής μάχης που ακύρωσε τα σχέδια των Γερμανών για την επιστράτευση. Είχαμε κάνει παλιότερα σχετικό αφιέρωμα στη Λέσχη (Μέρος Α, Β, Γ, Δ).

Τα σχολεία είχαν αρχίσει πολυήμερη αποχή από τις 22 του Φλεβάρη.  Στις 25 του Φλεβάρη συνεχίστηκαν οι συγκεντρώσεις κατά ομάδες σχολείων. Το απόγευμα μετά από συγκέντρωση 6-7 σχολείων στο λόφο του Παγκρατίου τα παιδιά ξεκίνησαν τραγουδώντας τον ύμνο με συνθήματα κατά της επιστράτευσης, κρατώντας σε συναγερμό τη γειτονιά. Τότε τους ρίχτηκαν οι “γκλοριόζοι” με προτεταμένα τα περίστροφα και με φωνές – βία! βία! Μπροστά προχωρούσε ο μικρός μαθητής του 5ου Γυμνασίου Γιάννης Δρακόπουλος. Οι καραμπινιέροι ρίχτηκαν με λύσσα απάνω του μα το παιδί δε δείλιασε. Τότε τον πυροβόλησαν. Το αγόρι έπεσε στο δρόμο πληγωμένο βαριά. Τα άλλα παιδιά όρμησαν ασυγκράτητα πάνω στους Ιταλούς φασίστες που το ‘βαλαν στα πόδια ντροπιασμένοι. Το ίδιο βράδυ στο Πολιτικό Νοσοκομείο που τον είχαν μεταφέρει, ο μικρός αγωνιστής ξεψύχησε. Ο πρώτος νεκρός μαθητής της Αντίστασης. Στις 26 του Φλεβάρη, μέρα Σάββατο, οι μαθήτριες της “Λεύτερης Νέας”, ΕΠΟΝίτισσες τώρα, πήγαν συνταγμένες στο σπίτι του Δρακόπουλου στην οδό Ερεσού, κρατώντας στις αγκαλιές τους τα πρώτα λουλούδια της Ανοιξης. Ο κόσμος είχε βγει στα παράθυρα κι έκλαιγε. Αλλοι μαθητές εκείνη τη μέρα έγραψαν σε πολλά σημεία της οδού Ερεσού: Οδός Γιάννη Δρακόπουλου».

Ο δωδεκάλογος της ΕΠΟΝ

-1-
Θέλουμε τα νιάτα ευτυχισμένα, μέσα στη χαρά της δημιουργικής δράσης.

-2-
Πιστοί στρατιώτες στα ιδανικά της κοινωνικής δικαιοσύνης, θ’ αγωνιστούμε να περάσωμε από το βάρβαρο καταναγκασμό στη δημιουργική ελευτερία.

-3-
Θα αγωνιστούμε παληκαρίσια να γκρεμίσουμε όλους τους πολιτικούς και οικονομικούς φραγμούς και όλα τα εμπόδια, που έστησε ο καπιταλισμός και ο φασισμός, για να καταχτήσουμε κι εμείς τα δικαιώματα της ηλικίας μας, και να επιβάλουμε το σεβασμό τους.

-4-
Κανένας φραγμός και κανένα εμπόδιο στην αρμονική σωματική μας ανάπτυξη και ψυχική μας εξέλιξη. Ζητάμε όλα τα μέσα για ν’ αναπτύξουμε τον πλούσιο δυναμισμό της ηλικίας μας και να φτιάξουμε γερό το σώμα και χαρούμενη και ακμαία την ψυχή.