του Ονειρμού (http://bestimmung.blogspot.gr/)
Το βίαιο κλείσιμο της ΕΡΤ προκάλεσε σοκ και δέος στο πανελλήνιο, αποτελώντας μία ακόμη βεβαίωση του εκφασισμού που έχει υποστεί τις τελευταίες δεκαετίες η τάξη των επιχειρηματιών, των μονοπωλίων, των καναλαρχών. Μια διαφορά στη μορφή, όχι στο περιεχόμενο: αυτό που πρέπει να καταλάβουν οι εργαζόμενοι είναι πως ο εχθρός τους είναι το κεφάλαιο, όχι οι θλιβερές μαριονέτες του, ο κάθε Σαμαράς ή Κεδίκογλου, και πως αυτό ίσχυε και πριν και μετά τον εκφασισμό του. Ο εκφασισμός της αστικής τάξης δεν είναι παρά μια εκτράχυνση των μέσων και μια αποσαφήνιση των σκοπών της.
Θα μπορούσαμε να απομονώσουμε μερικές στιγμές αποκορύφωσης του δράματος που ξετυλίγεται από χτες, σε τρία διαφορετικά καρέ:
1] Το μαύρο της οθόνης όταν πέφτει το σήμα της ΕΡΤ: Αν η ελεγχόμενη τηλεόραση αντιπροσωπεύει ένα είδος κατευθυνόμενου βλέμματος, τέτοιες στιγμές μας δείχνουν τα όρια της καπιταλιστικής ανοχής στο να βλέπει, να παρατηρεί, αλλά και να ακούει η κοινωνία των ιδιωτών τις ίδιες τις συλλογικές της αντιδράσεις. Η συρροή του εργαζόμενου λαού στο νεκροταφείο μιας ιερής αγελάδας για την άρχουσα τάξη, της Εργασίας, η μαζική συνάντηση εργαζομένων και απολυμένων, πρέπει να βγει έξω από το πεδίο ορατότητας. Αποσιώπηση και τύφλωση. Οι ‘’πολίτες’’ μπορούν να βλέπουν, με την άδεια του καθεστώτος, πανάκριβα θεάματα, ντοκυμαντέρ για τη φύση και τον πολιτισμό, απόκρυφες ιδιωτικές στιγμές των celebrities, βία και πορνό σε καθορισμένα όρια, δεν μπορούν να βλέπουν όμως τις στιγμές που αναδύεται η εργασιακή και συλλογική τους διάσταση-η δυνατότητα, δηλαδή, να συγκροτηθούν ως εργατική τάξη. Βλέπουμε πως υπάρχουν δύο είδη πληροφορίας:
α) η πληροφορία που ρέει ελεύθερα μέσα από τα επικοινωνιακά κανάλια του συστήματος, αφού δημιουργεί επικοινωνιακά αποτελέσματα ελεγχόμενα, και β) η πληροφορία που δημιουργεί επικοινωνιακά αποτελέσματα μη ελεγχόμενα ή και κόντρα στο καθεστώς του ελέγχου. Η ‘’ελευθερία’’ στην ενημέρωση και τη ψυχαγωγία ισχύει μόνο για το πρώτο είδος πληροφορίας. Η φίμωση δεν είναι κάτι καινούργιο, δεν είναι κάτι αναπάντεχο. Συμβαίνει κανονικά όποτε εμφανίζεται το δεύτερο είδος πληροφορίας, όποτε εμφανίζεται η πληροφορία που καταργεί την κανονική πληροφόρηση και ωθεί προς την πρακτική, τη ζωντανή αντι-συστημική επικοινωνία και αντι-πληροφόρηση. Έτσι η φίμωση ως απάντηση στην αντιπληροφόρηση ανήκει στα κανονικά και συνήθη όπλα του συστήματος.
Η ‘’ενημέρωση’’ είναι το όνομα μιας συστημικής, απονεκρωμένης, δηλαδή κρατικής επικοινωνίας που συντηρεί την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων. Η ενημέρωση είναι εξημέρωση. Η αντιπληροφόρηση και η εξαγρίωση των καταπιεσμένων είναι έκφραση της ελευθερίας τους και για αυτό υπόκεινται στη φίμωση και την καταστολή, που φράζουν τις γραμμές φυγής της φωνής από τα καθορισμένα της όρια.
Όταν πέφτει το σήμα της ΕΡΤ καταρρέει το κρατικό σύστημα πληροφορίας και ορατότητας, ανακαλύπτεται έτσι το αναγκαίο σκοτάδι πριν τη στιγμή μιας αλήθειας, όπως στο πλατωνικό Σπήλαιο. Είναι η στιγμή της διάψευσης, της προδοσίας, το πρώτο βήμα μιας αντισυστημικής αυτοσυνείδησης.
2] Η συνάντηση ιδιωτικού και δημοσίου, σαν διαλεκτική άρνηση: Στην αστική πραγματικότητα, η κοινωνία των ιδιωτών αίρεται στο αφηρημένο δημόσιο που είναι σε τελική ανάλυση αναληθές, δηλαδή κρατικό. Τέτοιο αναληθές δημόσιο ήταν και η ΕΡΤ, ως κρατική τηλεόραση. Ο λαός πλήρωνε, για κανάλια που έκαναν προπαγάνδα εναντίον του, για κανάλια όμως που φύλαγαν έναν πανεθνικό, δημόσιο, αρχειακό και υλικοτεχνικό θησαυρό που δεν είχε ρημάξει ακόμα η ιδιωτική τηλεόραση. Τέτοιο αναληθές δημόσιο είναι το κρατικό, εν προκειμένω το ελληνικό-κρατικό, και από την αναλήθεια αυτή ποτίζονται ακόμα και οι εργαζόμενοι στον ‘’σκληρό πυρήνα’’ του δημόσιου, όσοι εργάζονται για την αναπαραγωγή αυτής της αναλήθειας. Τέτοιοι ήταν οι μεγαλοδημοσιογράφοι της ΕΡΤ, από καιρό παροπλισμένοι. Όμως ποτέ δεν είναι αργά. Η συνάντηση στο ραδιομέγαρο της ΕΡΤ αίρει τη διάκριση δημοσίων και ιδιωτικών υπαλλήλων του Κεφαλαίου: Τη στιγμή που όλοι είναι εργαζόμενοι, τη στιγμή εκείνη φεύγει η ομίχλη από τον ορίζοντα και προβάλλει το πραγματικό κτήνος, ο πραγματικός και τελευταίος εχθρός της κοινωνικής χειραφέτησης: το Κεφάλαιο. Η πρώτη άρνηση της κοινωνίας των ιδιωτών ήταν το αφηρημένο δημόσιο, όταν σε πρώτη φάση αποκαλύφθηκε ότι όχι μόνο το αφηρημένο δημόσιο θεμελιώνεται στην κοινωνία των ιδιωτών, αλλά και η κοινωνία των ιδιωτών θεμελιώνεται στον αφηρημένο χαρακτήρα του ‘’δημοσίου’’, δηλαδή του κρατικού. Η άρνηση της άρνησης του κρατικού είναι η επιστροφή στην κοινωνία των ιδιωτών και η συγκράτηση του δημοσίου μέσα της σαν ανηρημένη στιγμή. Όμως το δημόσιο μέσα στην κοινωνία των ιδιωτών δεν είναι το συλλογικό που τους ενοποιεί όλους, αλλά το συλλογικό ομάδων συμφερόντων, δηλαδή τάξεων: η αντίθεση ιδιωτικού-δημοσίου πηγάζει από τη διάσπαση του κοινωνικού σώματος σε αντικρουόμενες τάξεις. Η άρνηση της άρνησης μένει ακόμα ανολοκλήρωτη, το αληθινό δημόσιο είναι ανέφικτο, λόγω της πάλης των τάξεων. Στην αστική κοινωνία όπου εμφανίζεται η αντίθεση ιδιωτικού και δημοσίου, οι βασικές ανταγωνιστικές τάξεις δεν είναι παρά η τάξη των κεφαλαιοκρατών και όσων τους στηρίζουν, και η τάξη των μισθωτών δούλων, των εργαζομένων.
3] Η φωνή που φωνάζει για ‘’δημοκρατία’’ ενάντια στον ‘’ολοκληρωτισμό’’:
Η διάζευξη δημοκρατίας-ολοκληρωτισμού είναι ένα δίπολο που καθοδηγεί το αστικό σύστημα και καναλιζάρει τις αντιστάσεις. Αυτό το δίπολο πρέπει να σπάσει. Όταν ζητά κανείς ‘’δημοκρατία’’ ενάντια στον ολοκληρωτισμό, τείνει στο να αναπολεί το προηγούμενο καθεστώς κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Αλλά και το προηγούμενο καθεστώς ‘’ενημέρωσης’’ και ‘’πληροφόρησης’’ με την έννοια που περιγράψαμε στο σημείο 1]. Η ‘’δημοκρατία’’, γράφει ο Αlain Badiou στο βιβλίο του Η πολιτική και η η λογική του συμβάντος, αγγίζει το πραγματικό του πολιτικού ως κοινωνικού δεσμού. Αυτός ο κοινωνικός δεσμός όμως και το μέτρο, η ‘’αρμονία’’ του, πρέπει να σπάσουν, γιατί είναι δεσμός που ‘’δένει’’ στην καταπίεση και την ταξική κυριαρχία-αυτό το ”σπάσιμο” και η οικοδόμηση πάνω σε αυτό είναι η στιγμή της ”πολιτικής” παρέμβασης έναντι του ”πολιτικού δεσμού”. Η ‘’δημοκρατία’’ αλυσοδένει τους καταπιεσμένους μαζί με τους καταπιεστές σε έναν ατέρμονο διάλογο στον οποίο θα κερδίζουν πάντα οι δεύτεροι τους πρώτους, γιατί είναι ισχυρότεροι. Ο ‘’ολοκληρωτισμός’’ προϋποθέτει τη ‘’δημοκρατία’’ δυτικού τύπου, και το αντίστροφο. Πρέπει να γίνει σαφές πως αν υπάρχει ένας ‘’ολοκληρωτισμός’’, είναι ο ολοκληρωτισμός του Κεφαλαίου, η ολοκληρωτική υπαγωγή των πάντων στο Κεφάλαιο, το γονάτισμά τους μπροστά του, ενώ η μόνη δημοκρατία που είναι επικίνδυνη για το Κεφάλαιο είναι η εργατική δημοκρατία των εργατικών συμβουλίων.
Οποιαδήποτε υποχώρηση από αυτή τη θέση είναι χυδαίος πασοκισμός. Πασοκισμός του ΠΑΣΟΚ, των Δημαριτών, της ηγεσίας του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, με τον Αλέξη Τσίπρα να βγαίνει και να λέει πως έχει εκφυλιστεί ο θεσμός του Προέδρου της Δημοκρατίας. Πασοκισμός παιχνιδάκι στα χέρια εκείνου του μεγάλου φασιστικού καθεστωτικού μπλοκ που εκπροσωπεί με συνέπεια τον κανιβαλισμό και την εργοδοτική τρομοκρατία.
Εμείς δεν θέλουμε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ούτε ‘’κοινοβουλευτική δημοκρατία’’ σαν προκάλυμμα της δικτατορίας των καπιταλιστών, των πολιτικών και των μηντιακών τους εκφραστών. Δεν θέλουμε ‘’δημοκρατία’’, θέλουμε Ελευθερία, δηλαδή απελευθέρωση του εργαζόμενου λαού, και αυτοδιοίκησή του με δική του οργάνωση της παραγωγής, όργανα και θεσμούς.
Από τους εργαζομένους και την παρέμβαση των πολιτικών δυνάμεων θα κριθεί, αν οι πρώτοι θα χειραφετηθούν, αν θα ξεπεράσουν την τύφλωση, αν θα μπορέσουν να δουν πέρα από τον στενό αστικό ορίζοντα την ελευθερία τους. Από την σκοπιά των αντιπάλων, η τράπουλα είναι σημαδεμένη. Για αυτό η εργατική τάξη πρέπει να αλλάξει τους κανόνες του παιχνιδιού, και όχι να παίζει το παιχνίδι των συνθημάτων, των προταγμάτων, των εννοιών και των πρακτικών του εχθρού.
