Αυτονόητες απαντήσεις στις αυτονόητες απαντήσεις. (Σκέψεις απέναντι στο άρθρο του Ι. Πρετεντέρη στα Νέα, την Τετάρτη 31 Αυγούστου)

του Θάνου Ανδρίτσου

Έτυχε και εγώ, να διαβάσω το τελευταίο κείμενο του Ι. Πρετεντέρη. Έφτασα σε αυτό μέσα από τις οργισμένες αναδημοσιεύσεις που αρκετοί γνωστοί μου έκαναν στο internet. Διαβάζοντας το, όλων των ειδών τα συναισθήματα με διέτρεξαν, μέχρι που κατέληξα στην γνώριμη αδιαφορία για τον ίδιο, τη δημοσιογραφία που επιτελεί και τα επιχειρηματικά συμφέροντα που εκφράζει. Ωστόσο αμέσως μετά σκέφτηκα να γράψω μια απάντηση. Όχι για να τη διαβάσει ο ίδιος, ούτε βέβαια διότι κατέχω τα μέσα ώστε η άποψή μου να φτάσει στα αυτιά του κόσμου που απευθύνονται τα κυρίαρχα ΜΜΕ. Αλλά γιατί, έστω και αν το κάνω μόνο για μένα, η λάσπη πρέπει κάποια στιγμή να απαντιέται, πρέπει να έχουμε την πίστη ότι μπορούμε και επιβάλλεται να απαντάμε σε αυτή τη θλιβερή συμμορία μικρών γκεμπελίσκων που αποτελούν τη δημοσιογραφική στρατιά της κυβέρνησης, του μνημονίου και του κεφαλαίου. Δεν αρκεί πια μόνο η οργή και τα συνθήματα που φωνάζουμε εναντίον τους στις πορείες. Μπορούμε με λόγια και με πράξεις να ανατρέψουμε την επιρροή που έχουν στις συνειδήσεις ενός κομματιού της κοινωνίας, που βέβαια είναι σήμερα μικρότερη από ποτέ.

Η πρόβλεψη της κρίσης από τους μαρξιστές (συζητώντας ξανά για τον ιμπεριαλισμό)

  Του Παναγιώτη Μαυροειδή

 

 

 

 

 

Οι σκέψεις που διατυπώνονται σε αυτό το σημείωμα βασίζονται σε ένα ξαναδιάβασμα εκτιμήσεων του Ντ. Χάρβεϊ για τον ιμπεριαλισμό και την κρίση, πριν αυτή εκδηλωθεί. Ο Ντ. Χάρβεϊ, είναι καθηγητής Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Το έργο του είναι αρκετά γνωστό στο ελληνικό κοινό, καθώς έχουν εκδοθεί πολλά από τα βιβλία του στην Ελλάδα. Στο έργο του ‘’Ο νέος ιμπεριαλισμός’’(2003), επιχειρεί να διατυπώσει μια νέα θεωρία για τον ιμπεριαλισμό και να τον ερμηνεύσει υπό τις παρούσες, εξαιρετικά σύνθετες συνθήκες της παγκοσμιοποίησης.  Ωστόσο, υπάρχουν πολλές ακόμη ενδιαφέρουσες πλευρές, που πρέπει να συζητηθούν ξανά και τίθενται με πρωτότυπο τρόπο. Αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι το βιβλίο γράφηκε όχι μόνο πριν από την πρόσφατη εκδήλωση της καπιταλιστικής κρίσης, αλλά και πριν ακόμη εκδηλωθεί ο πόλεμος των αμερικανών στο Ιράκ.

Δημήτρης Γληνός: Ποιοί δρόμοι ανοίγονται μπροστά στους νέους;

Αν αναρωτιόμαστε τι πρέπει να ειπωθεί για να πείσει και πάλι τη νέα γενιά να βγει στο δρόμο του αγώνα, αν σκεφτόμαστε γιατί το φοιτητικό κίνημα θα πρέπει να πρωταγωνιστήσει σε ένα κοινωνικό ξεσηκωμό, αυτή η ομιλία του Δημήτρη Γληνού, τόσες και τόσες δεκαετίες πριν, φαντάζει σήμερα πιο ζωντανή από ποτέ. Δύο μόνο δρόμος έχουμε μπροστά μας. Οι υπογραμμίσεις δικές μας

Αγαπητοί μου νέοι,

Μ’ ερωτάτε να σας πω κι εγώ, ποιοι δρόμοι ανοίγονται μπροστά σας και φυσικά ποιον από όλους να ακολουθήσετε. Ίσως αρμοδιότεροι απ’ όλους εμάς της ώριμης γενιάς, είσαστε ‘σεις οι ίδιοι, για να απαντήσετε σε αυτό το ερώτημα. Γιατί το αντίκρισμα της ζωής, που ζείτε τώρα εσείς στα είκοσι χρόνια σας και στη σημερινή κρίσιμη θέση του κόσμου, εμείς δεν το ζήσαμε κι ούτε μπορούσαμε να το ζήσουμε, όταν είμαστε στη δική σας θέση στα πανεπιστημιακά θρανία. Γι’ αυτό μπορείτε βέβαια να ακούσετε τι θα σας πούμε εμείς οι άλλοι, να τραβήξετε όμως το δρόμο, που θα νιώσετε μέσα σας να σας δείχνει με εσωτερική αναγκαιότητα ο ίδιος σας ο εαυτός. Ν’ ακολουθήσετε τη φωνή της συνείδησής σας, γιατί μέσα σε αυτή θα μιλάει και κάτι πλατύτερο από το άτομο σας, η κοινωνική και ταξική συνείδηση, που ζει χωρίς άλλο μέσα σας.

Οι δρόμοι που ανοίγονται σήμερα μπροστά σας, δεν είναι πολλοί, είναι δύο. Είτε το θελήσετε να τους αναγνωρίσετε είτε όχι, είτε προσπαθήσουν να σας τους κρύψουν μέσα στην ομίχλη ιδεαλιστικών σοφισμάτων, οι δρόμοι, που ανοίγονται μπροστά σας, είναι και μένουνε δυο: ή θα πάτε με το μέρος της συντήρησης και της αντίδρασης, ή θα πάτε με το μέρος της επανάστασης.

Δημήτρης Γληνός: Το κύμα της αγραματωσύνης

Βρήκαμε το παρακάτω κείμενο στην πολύ σημαντική συλλογή κειμένων στο http://www.sarantakos.com/ . Επιλέξαμε την αναδημοσίευση του στην πολύ κρίσιμη στιγμή για την εκπαίδευση που περνάμε σήμερα. Σχεδόν τα πάντα έχουν αλλάξει 80 χρόνια πριν, ένα κόκκινο νήμα όμως πάντα θα συνδέει τον αγώνα για μόρφωση και δουλειά για τους εργαζόμενους και τη νεολαία. Τώρα λοιπόν, που οι δυνάμεις της αγοράς πολιορκούν την Παιδεία, που ο αυταρχισμός και η καταστολή γίνονται εργαλεία εκπαιδευτικής πολιτικής, που το προοδευτικό φοιτητικό και εκπαιδευτικό κίνημα βρίσκονται στο στόχαστρο και ένας σύγχρονος κοινωνικός αναλφαβιτισμός απειλεί την κοινωνία, η σκέψη του Δημήτρη Γληνού αποκτά εξαιρετική σημασία. 

Πανεπιστήμια Νταχάου με λογότυπα χορηγών

του Λεωνίδα Βατικιώτη 
 

 

Οξύνει τους ταξικούς φραγμούς ο νόμος πλαίσιο για τα ΑΕΙ

Mόνο καταμεσής του Αυγούστου μπορούσε να περάσει ο νόμος – έκτρωμα που ψήφισε στη Βουλή ο νεοφιλελεύθερος συρφετός ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – Ακροδεξιάς και Ντόρας! Πρόκειται για ένα σκοταδιστικό νόμο που συνταιριάζει τις πιο αντιδημοκρατικές, αυταρχικές παραδόσεις του παρελθόντος με την πλήρη υποταγή στην αγορά που θα αποφασίζει στο εξής για τη χρηματοδότηση κι επομένως για την ίδια την ύπαρξη τμημάτων και σχολών.

Τα αστικά κόμματα υπέρ του επιχειρηματικού πανεπιστημίου και κατά του πανεπιστημιακού ασύλου

 

Της Τίνας Ζορμπαλά*

Οι βασικοί πολιτικοί εκφραστές του αστικού μπλοκ εξουσίας (ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ., ΛΑΟΣ και ΔΗΣΥ) συνέπραξαν για πρώτη φορά στα μεταπολιτευτικά χρόνια για την ψήφιση του πιο αντιδραστικού νόμου της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Η συναίνεση τους βασίστηκε σε δύο στόχους: Στην πλήρη παράδοση του πανεπιστημίου στις δυνάμεις της καπιταλιστικής αγοράς και στο χτύπημα του πανεπιστημιακού, κυρίως του φοιτητικού, κινήματος και την αποτροπή της σύνδεσης του με τις ευρύτερες ταξικές αντιστάσεις. Ειδικότερα για τα σημεία της συναίνεσης:

Το “Πανεπιστήμιο” της Αγοράς

Του Γιώργου Π. Τριμπέρη

Καθηγητή του Τμήματος Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αφού διέλυσε τις εργασιακές σχέσεις στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, αφού ευτέλισε την ποιότητα ζωής των εργαζομένων οδηγώντας τους στη φτώχεια, στην ανασφάλεια και στην ανεργία, αφού αποδιάρθρωσε την δευτεροβάθμια εκπαίδευση με το «νέο» σχολείο και τον σχολικό «Καλλικράτη», υποβαθμίζοντας το
πρόγραμμα σπουδών, επιβάλλοντας εκπαιδευτικά στους μαθητές ένα πνευματικό ευνουχισμό, με το σχέδιο νόμου το οποίο κατέθεσε για τα ΑΕΙ έρχεται να ισοπεδώσει την Δημόσια και Δωρεάν Εκπαίδευση, χτίζοντας πάνω στα ερείπιά της μια εταιρεία απόλυτα ελεγχόμενη τόσο από την ίδια την κυβέρνηση, ως γνήσιος εκφραστής της αγοράς, όσο και από την αγορά καθαυτή, με ένα ιδιαίτερα αυταρχικό τρόπο.

Βρετανία: Μαθήματα καταστολής των εξεγερμένων

Λίγες μόνο μέρες μετά το τέλος των ταραχών στις Αγγλικές πόλεις και ο απολογισμός για τα εξεγερμένα λαϊκά στρώματα της Βρετανίας είναι συντριπτικά αρνητικός. Μια ολόκληρη εκστρατεία που περιλάμβανε την ενεργοποίηση κάθε είδους κατασταλτικού μηχανισμού του κράτους, με τη συνοδεία των ΜΜΕ, είχε ως στόχο την ολοκληρωτική εξόντωση των «ταραξιών». Τον αρχικό ρόλο τον είχαν τα δικαστήρια και η αστυνομία, με πάνω από 2000 συλλήψεις και 1350 απαγγελίες κατηγορίας (όπου τα δικαστήρια δούλευαν ολονυχτίς). Το μένος των δικαστηρίων δείχνει και τις προθέσεις της κυβέρνησης που συγκροτούνται γύρω από το δόγμα «κανένας οίκτος προς τους εξεγερμένους». Έτσι στον 18χρονο Μάικλ Φιτσπάτρικ, από το Μάντσεστερ απαγγέλθηκε ποινή δύο χρόνων και τεσσάρων μηνών σε φυλακές ανηλίκων διότι, όπως αναφέρει το δικαστήριο, «εισήλθε σε λεηλατημένο κατάστημα, σήκωσε και μετά άφησε ένα ζευγάρι παπούτσια και ήπιε ένα μπουκάλι σαμπάνια». Ο Νίκολας Ρομπινσον καταδικάστηκε σε έξι μήνες φυλάκιση για τη κλοπή «μιας κούτας με νερά».

Ποιος όπλισε το χέρι του δολοφόνου Μπρέιβικ;

Του Γιώργου Κρεασίδη

Παρανοϊκός είναι σύμφωνα με το δικηγόρο του ο Άντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ, ο Νορβηγός ακροδεξιός που στις 22 Ιουλίου συγκλόνισε τον κόσμο με τη μαζική δολοφονία 77 ατόμων, τα 68 στο κάμπινγκ της νεολαίας του κυβερνώντος Εργατικού Κόμματος. Η αποδοχή της ευθύνης και η επιμονή του στην αναγκαιότητα για το αιμοτοκύλισμα για «ταρακουνηθεί» η νορβηγική κοινωνία έκαναν να μοιάζει λογικό κάτι τέτοιο. Μόνο τρελός θα μπορούσε να σκεφτεί τόσο αλλόκοτα είναι η βασική ιδέα που υιοθετήθηκε αρκετά εύκολα από μεγάλη μερίδα των ΜΜΕ. Είναι χαρακτηριστικοί οι τίτλοι όπως «Στον κόσμο του ο Άντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ» (Καθημερινή, 26.7.11), «Σταυρόλεξο για… δυνατούς ψυχαναλυτές ο Νορβηγός φονιάς» (Βήμα, 27.7.11), που απλά ακολουθούν τη γενική κατεύθυνση που έβαλαν τα δυτικά ΜΜΕ με επιρροή.

Μαζικός αντικαπιταλιστικός αγώνας κατά της ΕΕ!

Των Ιπποκράτη Κωστή και Νίκου Ξηρουδάκη

 Σημαντική και κρίσιμη, ιδιαίτερα μετά τις τελευταίες εξελίξεις, είναι κατά τη γνώμη μας η πρωτοβουλία που αναλαμβάνουν αγωνιστές της αριστεράς κατά της ΕΕ και του ευρώ, υπερβαίνοντας τις μεταξύ τους επιμέρους διαφορές.

Η διαπίστωση:

Η πολιτική ανάδειξη του ρόλου της ΕΕ στη διαχρονική καταστροφή των εργασιακών σχέσεων και των κοινωνικών πολιτικών στην Ελλάδα, αλλά και στην τωρινή εξέλιξη της κρίσης και της χρεοκοπίας, άργησε επικίνδυνα.

Οι πρόσφατες αποφάσεις της ΕΕ έχουν στόχο την κινεζοποίηση της εργασίας στην χώρα μας, αλλά και ευρύτερα σε ολόκληρη την Ευρώπη. Προστατεύουν δήθεν τις καταθέσεις, κλείνοντας το μάτι στα μικρομεσαία στρώματα. Εξασφαλίζουν δήθεν τηβιωσιμότητα του δημόσιου χρέους, ενώ στην ουσία διαιωνίζουν την κλοπή από τον κόσμο της εργασίας.