Από τι πέθανε ο Θεός;

του Ντανιέλ Μπενσαΐντ

Τα δύο άρθρα που δημοσίευσε ο Μαρξ στο Παρίσι το 1844 –«Εισαγωγή στη φιλοσοφία του δικαίου του Χέγκελ» και «Σχετικά με το εβραϊκό ζήτημα»- δεν αρκούνται στο να αναγγέλλουν το θάνατο του Θεού των θρησκειών. Αρχίζουν τη μάχη εναντίον των φετίχ και των ειδώλων που τον υποκαθιστούν: το Χρήμα και το Κράτος.

Στην εργασία του «Η ουσία του χριστιανισμού», ο Φόιερμπαχ είχε καταδείξει όχι μόνο ότι ο άνθρωπος δεν είναι δημιούργημα του Θεού, αλλά ότι είναι ο δημιουργός του. Δεν είχε υποστηρίξει απλώς ότι «ο άνθρωπος κάνει τη θρησκεία, δεν κάνει η θρησκεία τον άνθρωπο». Απέδειξε επίσης, τονίζει ο Μαρξ, ότι «η φιλοσοφία δεν είναι άλλο πράγμα από τη θρησκεία που μετατίθεται και αναπτύσσεται στην ιδέα». Καθιστώντας την «κοινωνική σχέση του ανθρώπου με τον άνθρωπο θεμελιακή αρχή της θεωρίας του», «θεμελίωσε [έτσι] τον αληθινό υλισμό». Ο άνθρωπος δεν είναι ένας άνθρωπος αφηρημένος «κουρνιασμένος εκτός του κόσμου», είναι ο «κόσμος του ανθρώπου», ο κοινωνικός άνθρωπος που παράγει, ανταλλάσσει, αγωνίζεται, αγαπάει. Είναι το Κράτος, είναι η κοινωνία.

Διαβάζοντας το Κεφάλαιο με το Ντ. Χάρβεϊ στη Θεσσαλονίκη

Πότε; Τετάρτη 29 Φλεβάρη – Πού; Στη Λέσχη θεωρίας και πολιτισμού “Αναιρέσεις” (Εγνατία 98) – Τί ώρα; Στις 19.00!

Ξεκινούν οι συναντήσεις συλλογικής μελέτης του πρώτου τόμου του Κεφαλαίου στη Θεσσαλονίκη. Στην πρώτη συνάντηση με εισηγητή το Δ. Σουφτά θα συζητηθούν οι σελίδες 49-55 του 1ου τόμου- εκδ. Σύγχρονη Εποχή (Εισαγωγή, Πρόλογοι, Κεφάλαιο Πρώτο Το εμπόρευμα 1. Οι δύο παράγοντες του εμπορεύματος: Αξία χρήσης και αξία (ουσία της αξίας, μέγεθος της αξίας)), με βάση το αντίστοιχο βίντεο της διάλεξης του D. Harvey που θα προβληθεί κατά τη διάρκεια της συνάντησης.

Συμπεράσματα και προβληματισμοί για τον αγώνα στον τ/σ Άλτερ

του Μάκη Γεωργιάδη *

Κοινός αγώνας για συνολική ρήξη με τους εργοδότες, η μοναδική νικηφόρα διέξοδος

Ο αγώνας των εργαζομένων του τηλεοπτικού σταθμού Άλτερ, έχει περάσει στην πλέον κρίσιμη φάση του. Ειδικότερα μετά τον ορισμό προσωρινής νέας διοίκησης, τα μέλη της οποίας είναι της απολύτου εμπιστοσύνης του μεγαλομετόχου Γ. Κουρή οι προοπτικές για την εξεύρεση λύσης μόνο ως ευοίωνες δεν μπορούν να χαρακτηριστούν. Αφενός διότι θεωρείται δεδομένη η άρνηση της ιδιοκτησίας να ικανοποιήσει τα οικονομικά αιτήματα των εργαζομένων με την καταβολή των δεδουλευμένων, αφετέρου διότι αν τελικά υπάρξει επόμενη ημέρα με τους όρους του Γ. Κουρή, το μέλλον προδιαγράφεται εξαιρετικά ζοφερό. 

Christine Buchholz: Μόνο η αλληλεγγύη στην αντίσταση μπορεί να ανατρέψει τα διατάγματα

Δήλωση της Christine Buchholz, βουλευτή του Κόμματος της Αριστεράς

και μέλος της τάσης Marx 21

Το «Όχι» μου στη βουλή, είναι ένα «Ναι» στην αντίσταση

Σήμερα καταψηφίζω το νομοσχέδιο της γερμανικής κυβέρνησης με τον παραπλανητικό τίτλο «Οικονομική βοήθεια για την Ελληνική Δημοκρατία». Με αυτό προσπαθεί να μας πείσει, ότι θέλει τάχα να βοηθήσει τους Έλληνες. Αυτό είναι ένα ψέμα. Ούτε ένα σεντ από τα 130 δισεκατομύρια ευρώ του σχεδίου θα πάει στον ελληνικό λαό. Το ελληνικό κράτος θα πάρει τα λεφτά, για να ξεπληρώσει τα χρέη του στις γερμανικές, γαλλικές και ελληνικές τράπεζες. Η δήθεν βοήθεια δε δίνεται στον ελληνικό λαό, αλλά στις ευρωπαϊκές τράπεζες.

“L’état, c’est moi”.Το καπιταλιστικό κράτος και οι προϋποθέσεις μιας νέας εργατικής αντικαπιταλιστικής ηγεμονίας

του Κώστα Γούση

Το «όλη η εξουσία στη διορισμένη Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τα Ευρωπαϊκά δικαστήρια» που ορίζει το Μάαστριχτ + της επικείμενης νέας Ευρωσυνθήκης έρχεται να σφραγίσει πολιτικούς μετασχηματισμούς μιας ολόκληρης περιόδου, που υποδεικνύουν ένα νέο παράδειγμα πολιτικής διακυβέρνησης, που συμβολικά, αλλά και πραγματικά καθορίστηκε από τους διορισμούς Παπαδήμου και Μόντι λίγους μήνες πριν. Τέτοιες εξελίξεις αναβαθμίζουν την ανάγκη να καταπιαστούμε με το καπιταλιστικό κράτος απ’ τη σκοπιά μιας θεωρίας μετάβασης και των προϋποθέσεων μιας νέας εργατικής αντικαπιταλιστικής ηγεμονίας στα πλαίσια ενός αγωνιστικού μετώπου ρήξης και ανατροπής.

Στον Αέρα της Ελευθερίας. Για τους χαρταετούς στη Γάζα

Είναι αρκετά γνωστό, ότι στη λωρίδα της Γάζας και συνολικά την Παλαιστίνη, το πέταγμα των χαρταετών είναι μια από τις πιο δημοφιλείς δραστηριότητες. Μάλιστα το καλοκαίρι του 2009 σε παραλία της βόρειας Γάζας καταρρίφθηκε το παγκόσμιο ρεκόρ για περισσότερους χαρταετούς στον αέρα. Παρακάτω θα δείτε μερικές φωτογραφίες και βίντεο αλλά και ένα μεταφρασμένο κείμενο που δίνει στο γεγονός την πραγματική, πολιτική διάσταση.

 

 Gaza’s Kite Runners

του Ramzy Baroud

Βλέποντας τους από απόσταση, οι χαρταετοί στη Γάζα, μπορεί να φαίνονται αρκετά συνηθισμένοι. Αλλά ενώ τα παιδιά από την Γάζα, είναι απλά παιδιά, οι χαρταετοί τους είναι δεν είναι πολύ συνηθισμένοι. Συχνά στολισμένοι με το κόκκινο, το μαύρο, το πράσινο και το άσπρο της Παλαιστινιακής σημαίας, οι χαρταετοί των παιδιών στη Γάζα είναι εκφάνσεις ανυπακοής, ελπίδας και λαχτάρας για ελευθερία.

Αυτό δεν είναι κλισέ. Οι άνθρωποι που ζουν μέσα στην καταπίεση αξιοποιούν κάθε ευκαιρία για να εκφράσουν ανυπακοή, ακόμα και μέσω τόσο συμβολικών τρόπων.

Έχοντας γεννηθεί και μεγαλώσει σε καταυλισμό προσφύγων στο Nuseirat, θυμάμαι τον πρώτο μου χαρταετό. Είχε και αυτός, όπως οι περισσότεροι, τα χρώματα της σημαίας. Ο χαρταετός ήταν δουλειά του μεγαλύτερου αδερφού μου, τώρα πετυχημένου νοσηλευτή στη Δυτική Όχθη. Υποχρεώθηκε από τις αδιάκοπες κραυγές μου, παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα μου. Αλλά γιατί ο πατέρας μου να διαφωνεί σε κάτι τόσο φαινομενικά αβλαβές. Απλό.

Μεταμφίεση και απόκρυψη. (ορισμένες πολιτισμικές και κοινωνικές διαστάσεις του φαινομένου)

του Μανώλη Δαφέρμου (Δαφερμάκη)

Μεταμφίεση και απόκρυψη[1]

(ορισμένες πολιτισμικές και κοινωνικές διαστάσεις του φαινομένου)

H λέξη μάσκα  ετυμολογικά προέρχεται από το λατινικό  masca,  που  σημαίνει προσωπίδα. Η κρέμα που χρησιμοποιούν για τον καλλωπισμό του προσώπου ονομάζεται επίσης μάσκα. Μασκαράς είναι ο προσωπιδοφόρος, ο μεταμφιεσμένος της αποκριάς. Μεταφορικά έτσι ονομάζεται επίσης ο κακοήθης, ο  απατεώνας. Μασκαραλίκι (από το τουρκικό  mascaralik) είναι η γελοιοποίηση, όπως επίσης η συμπεριφορά που προκαλεί την ντροπή.[2]

Κατά τη γνώμη μας είναι  δυνατόν να διακρίνομαι τρία βασικά στοιχεία του μασκαρέματος: 1) Το στοιχείο της απόκρυψης, της συγκάλυψης του πραγματικού προσώπου, της αληθινής  ταυτότητας κάποιου υποκειμένου, της παραλλαγής (καμουφλάρισμα). 2) το στοιχείο της μεταμφίεσης, του υποδύεσθαι, της μετατροπής σε κάτι  διαφορετικό. Εδώ υπεισέρχεται το φαινόμενο της φενακισμένης συνείδησης, της εξαπάτησης, παραπλάνησης, αλλά και της αυτο-εξαπάτησης, αυταπάτης.[3] 3)  Το στοιχείο της διακωμώδησης, της γελοιοποίησης, του μυκτηρισμού, του χλευασμού. Το τρίτο αυτό στοιχείο γεννιέται μέσω της αντίθεσης, της σύγκρουσης ανάμεσα στο επιφαινόμενο και το αληθινό  πρόσωπο,  ανάμεσα στις υποκειμενικές προσδοκίες και  την πραγματικότητα. Ας επιχειρήσουμε όμως καλύτερα ένα ταξίδι στην ιστορία του πολιτισμού για   να  αναζητήσουμε τις καταβολές αυτού του ιδιότυπου φαινομένου.

-Τζακ Κέρουακ-

Aς πιούμε στην υγειά των τρελών, των απροσάρμοστων, των επαναστατών, των ταραχοποιών.

Σε αυτούς που βλεπουν τα πράγματα διαφορετικά, που δεν τιμούν τους κανόνες, που δεν σέβονται την τάξη…

Μπορεί να τους επαινέσεις, να διαφωνήσεις, να τους τσιτάρεις, να δυσπιστήσεις, να τους δοξάσεις ή να τους κακολογήσεις. Αλλα δεν μπορείς να τους αγνοήσεις. Γιατί αλλάζουν πράγματα. Βρίσκουν, φαντάζονται, βοηθάνε, ερευνούν, φτιάχνουν, εμπνέουν. Σπρώχνουν μπροστά τα πάντα.Ίσως, πρέπει να είναι τρελλοί. Πώς αλλιώς θα κοιτάξουν ένα άδειο καμβα και θα δουν έργο τέχνης; Ή θα καθίσουν στη σιωπή και θ’ ακούσουν τραγούδι που δεν έχει γραφτεί;Εκεί που κάποιοι βλέπουν τρελούς, εμεις βλέπουμε μεγαλοφυίες. Γιατί οι άνθρωποι που είναι αρκετά τρελοί για να πιστεύουν οτι μπορούν ν’αλλάξουν τον κόσμο, είναι αυτοί που στο τέλος το κάνουν.

Οι τρεις «ταφές» του Πέτρου Κωστόπουλου

 της Αφροδίτης Πολίτη 

.

Mέχρι κι ένα χρόνο πριν την αποκαθήλωσή του, ο βασιλιάς του λάιφ στάιλ υποκινούσε τους εργαζόμενούς του να γίνουν απεργοσπάστες, να προσπεράσουν τα απεργιακά μπλόκα, ελπίζοντας οι ίδιοι να τη βολέψουν κι ας μην πληρώθηκαν ποτέ ακόμη και γι’ αυτό το μεροκάματο.

.

.

Ο  φυσικός θάνατος ενός  μη τηλεοπτικού πνευματικού προσώπου, για παράδειγμα ενός ποιητή, ρεμπέτη ή ζωγράφου το πολύ να γίνει ένα μονόστηλο. Όμως η ατιμωτική αποκαθήλωση του εγχώριου εκπροσώπου του λάιφ-στάιλ, όπως αποτυπώθηκε στη χρεοκοπία του πρώην εκδότη της Ιμάκο Πέτρου Κωστόπουλου, μετατράπηκε σχεδόν σε εθνικό ντιμπέιτ. Απασχόλησε την τηλεόραση, τον Τύπο και το διαδίκτυο, συζητήθηκε σε παρέες, πυροδότησε δεκάδες άρθρα και χιλιάδες σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, γέννησε δακρύβρεχτες επιστολές του ίδιου του Κωστόπουλου και της συζύγου του Τζένης, που έγραψαν από μόνοι τους το συμβολικό τους επικήδειο, αντλώντας θεαματική υπεραξία ακόμα και από τον οικονομικό θάνατο της «οικογενειακής» επιχείρησης.

Η Ελευθεροτυπία και το ανοικτό στοίχημα μιας εφημερίδας των συντακτών (μέρος 4)

Με αφορμή τη σημερινή έκδοση του δεύτερου απεργιακού φύλλου, δημοσιεύουμε στη Λέσχη το τέταρτο και τελευταίο μέτος του αφιερώματος στην ιστορία της Ελευθεροτυπίας με βάση αποσπάσματα από το βιβλίο του Λυκούργου Κομίνη “Η κρίση του ελληνικού τύπου”. Τα πρώτα 3 αφιερώματα αναρτήθηκαν αμέσως μετά την απόφαση της Γενικής συνέλευσης των συντακτών της “Ε”, της “Κ.Ε” και του  enet.gr να προχωρήσουν στην έκδοση του πρώτου απεργιακού φύλλου. Το πρώτο φύλλο εκδόθηκε και ξεπέρασε τα 31.000 φύλλα.  Το δικαστήριο απέρριψε τα ασφαλιστικά μέτρα της Μάνιας Τεγοπούλου κατά της έκδοσης του δεύτερου απεργιακού φύλλου. Σήμερα το τιράζ είναι ακόμη μεγαλύτερο. Με την ολοκλήρωση αυτού του αφιερώματος ευχόμαστε καλή συνέχεια στο σκληρό αγώνα των εργαζόμενων της Ελευθεροτυπίας. Η ίδια η ιστορία και η εμπειρία αυτού του αγώνα δείχνει στην πράξη ότι “η συναίνεση είναι μια κομπίνα”. Καμιά πατερναλιστική καλοσύνη κανενός εκδότη και κανένα “οικογενειακό κλίμα” δεν αποτελεί εγγύηση για τα συμφέροντα των εργαζόμενων, παρά μόνον η αυτοτελής τους συγκρότηση και πρωτοβουλία. Καλή δύναμη!

Ευχές για ένα καλό κι επιτυχημένο απεργιακό φύλλο με ένα ιστορικό ντοκουμέντο (μέρος 1)

Συζητώντας την ίδρυση της Ελευθεροτυπίας: «Τις απολύσεις και τις προσλήψεις τις αποφασίζει η Συντακτική Επιτροπή» (μέρος 2)

Το μονοπώλιο στον τίτλο και το 50 + 1% κάνουν την “Εφημερίδα των συντακτών” πουκάμισο αδειανό (μέρος 3)

Ελευθεροτυπία με απολύσεις και χωρις αυταπάτες από το ΄75 …