«Εσείς που μας κοιτάτε κάποτε σαν κι εμάς θα πεινάτε»

του Πέτρου Κατσάκου

Εδώ και δύο 24ωρα η Πάτρα έχει μετατραπεί σε πεδίο μάχης. Αφορμή, η δολοφονία ενός 30χρονου Έλληνα από τρεις Αφγανούς μετανάστες. Αιτία, τα σωρευμένα προβλήματα που πνίγουν εδώ και δεκαετίες την πάλαι ποτέ βιομηχανική πρωτεύουσα της Πελοποννήσου. Εκατοντάδες αγανακτισμένοι Πατρινοί βγήκαν στους δρόμους για να διαδηλώσουν κατά της υποβάθμισης της ζωής τους, κατά της εγκληματικότητας, αλλά και κατά της φτώχειας που τρώει τα σωθικά της πόλης τους. Επειδή, όμως, και ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται, βρήκαν την ευκαιρία να βγουν στους δρόμους αυτοί που ονειρεύονται να ζήσουν στη χώρα μας τις δικές τουςναζιστικές νύχτες κρυστάλλων.

Και όλα αυτά με σκηνικό το κουφάρι του εργοστασίου της «Πειραϊκής-Πατραϊκής». Το κτίριο που, ως τις αρχές της δεκαετίας του 90, αποτελούσε το καμάρι της ελληνικής κλωστοϋφαντουργίας και έδινε ψωμί σε 5000 Πατρινές οικογένειες.

Τα διλήμματα της οικονομικής θεωρίας για την κρίση

του Μάνου Σκούφογλου 

Κυρίαρχες αφηγήσεις

H παγκόσμια οικονομική κρίση δεν μπορούσε παρά να πυροδοτήσει κάθε είδους σκεπτικισμό για το modus operandi του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής κατά τα τελευταία χρόνια ή δεκαετίες, δηλαδή για αυτό που αποκαλείται, ανάλογα με την προσέγγιση, μοντέλο ανάπτυξης, σύστημα διακυβέρνησης, τρόπος διαχείρισης, καθεστώς ή κοινωνική δομή συσσώρευσης κλπ. Η ταχύτητα με την οποία η φούσκα των στεγαστικών ακινήτων στις ΗΠΑ συμπαρέσυρε όλα τα χρηματιστήρια στον κόσμο και οδήγησε την παραγωγή σε βαθύτατη ύφεση παντού, δεν αφήνει περιθώρια για ερμηνείες που ρίχνουν το βάρος σε ένα μεμονωμένο προβληματικό κλάδο, λανθασμένο χειρισμό ή κερδοσκοπικό κύκλωμα. Η ιδέα ότι η κατάρρευση των χρηματοπιστωτικών αγορών δεν ήταν κάτι περισσότερο από μια γενικευμένη περίπτωση “αυτοτροφοδοτούμενου πανικού” των επενδυτών, η οποία, παρότι δυσάρεστη, θα μπορούσε να αποκατασταθεί χωρίς να επηρεάσει ιδιαίτερα την “πραγματική” οικονομία, εγκαταλείφθηκε γρήγορα. Ακόμα και οι φανατικότεροι υποστηρικτές του νεοφιλελευθερισμού είναι υποχρεωμένοι να παραδεχτούν ότι η κρίση αποκαλύπτει κάποιου είδους βαθύτερη παθογένεια της οικονομίας και της κυρίαρχης πολιτικής που τη διαμορφώνει. Ο Άλαν Γκρήνσπαν, πρώην πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ (FED) και ένας από τους πιο διάσημους «μαέστρους» της νεοφιλελεύθερης οικονομίας, δήλωσε μπροστά στην αμερικανική εξεταστική επιτροπή για την κρίση ότι βρίσκεται σε «κατάσταση συνταρακτικής δυσπιστίας» για την ικανότητα των αγορών να ρυθμίζουν αλάνθαστα την οικονομία. Ο ΟΟΣΑ μιλάει ανοιχτά για την “πρώτη κρίση της παγκοσμιοποίησης”[1].

‘Εγκλημα (εργατικού) πάθους και τιμής

της Μαριάννας Τζιαντζή

.

Σε ορισμένες περιοχές της χώρας, ο χώρος εργασίας έχει σχεδόν μετατραπεί σε πολεμικό μέτωπο, με απολυμένους υπαλλήλους να πυροβολούν όλο και πιο συχνά συναδέλφους τους ή εργοδότες. Η ανθρωποκτονία σήμερα είναι το τρίτο στη σειρά αίτιο θανάτου μέσα στο χώρο εργασίας», έγραφε ο Τζέρεμι Ρίφκιν το 1995 (Το τέλος της εργασίας). Και αν αυτά συνέβαιναν προ κρίσης, στην ευημερούσα Αμερική, κατανοεί κανείς σήμερα τι ανέμους έχουν σπείρει οι μνημονιακές κυβερνήσεις στην Ελλάδα, τι θύελλες θα θερίσει η ελληνική κοινωνία. Τα εγκλήματα ερωτικού «πάθους και τιμής» παραχωρούν τη θέση τους στις αυτοκτονίες και στα εγκλήματα για τη χαμένη τιμή της εργασίας, για τη χαμένη τιμή και αξιοπρέπεια του ανθρώπου.

 .

 

Η Ελλάδα σήμερα, είναι η Ισπανία του 1936!

του Nico Cué

(Γενικού Γραμματέα του συνδικάτου Εργατών Μετάλλου Βαλονίας-Βρυξελλών της FGTB-Γενικής Συνομοσπονδίας Εργασίας του Βελγίου).

Κύριο άρθρο στο έντυπο και στην ιστοσελίδα του συνδικάτου των Βέλγων εργατών μετάλλου (www.metallos.be)

Η Ελλάδα σήμερα, είναι η Ισπανία του 1936!

Το μέλλον μας παίζεται στο λίκνο της δημοκρατίας. Επειδή έτσι το θέλει η Τρόικα (ΔΝΤ, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή), ο χρηματιστικός καπιταλισμός θέλει να γονατίσει τον ελληνικό λαό. Κάνουν την Ελλάδα κοινωνικό και πολιτικό εργαστήρι για την αυριανή Ευρώπη. Η εξαθλίωση και η ταπείνωση των ελλήνων εργαζομένων προαναγγέλλουν την εξαθλίωση και την ταπείνωση ολάκερης της ευρωπαϊκής εργατικής τάξης.

Στις 12 Φεβρουαρίου, οι δρόμοι της Αθήνας είπαν «όχι» όταν τα Κοινοβούλιο πρόσφερε το άθλιο θέαμα της υποταγής. Στις γραμμές της πλειοψηφίας, εκείνοι που αποπειράθηκαν να αντισταθούν διαγράφηκαν. Έξω από τη Βουλή, μια εντυπωσιακή ανάπτυξη αστυνομικών δυνάμεων έπρεπε να «προστατέψει» τους βουλευτές από…το λαό.  Η συζήτηση, η αντίσταση και η απόρριψη κάθε αποθάρρυνσης βρίσκονταν απέναντι στους ένοπλους ανθρώπους, από την άλλη μεριά των συρματοπλεγμάτων, μέσα στα σύννεφα των δακρυγόνων.

Το παρελθόν της Λατινικής Αμερικής παρέχει μαθήματα για το χρέος, αλλά νοιάζονται καθόλου γι αυτά οι υπουργοί της ΕΕ;

του Tim Jones

Μια γυναίκα ζητιανεύει στην Αθήνα. Η ιστορία της κρίσης χρέους της Λατινικής Αμερικής υποδεικνύει ότι μια ελληνική στάση πληρωμών δεν θα ήταν απαραιτήτως καταστροφική. Φωτογραφία: Άρης Μεσσήνης /AFP/Getty Images

Λέγεται ό, τι η Ευρώπη έχει να μάθει πολλά απο τις προηγούμενες κρίσεις χρέους, αλλά τι γίνεται αν οι υπουργοί τα γνωρίζουν και απλά βάζουν τις τράπεζες πάνω από τους λαούς;

Αυτή την εβδομάδα, ενώ συμφωνούσαν στο τελευταίο τους σχέδιο να μη διαχειριστούν την ευρωπαϊκή κρίση χρέους, οι υπουργοί οικονομικών της Ευρωζώνης θα έπρεπε ίσως να άκουγαν ιστορίες από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Το Ινστιτούτο για τη Μελέτη των Αμερικανικών χωρών και η αναπτυξιακή τράπεζα της Λατινικής Αμερικής διοργάνωσαν ένα συνέδριο σχετικά με τα μαθήματα και τα συμπεράσματα από τις κρίσεις χρέους της Λατινικής Αμερικής. Το συνέδριο προσέφερε ισχυρά παραδείγματα του τι πρέπει να κάνει κανείς σε σχέση πάντα με τα συμφέροντα που υπηρετεί.

Φτώχεια στα χρώματα της πόλης

της Μαριάννας Τζιαντζή

Ινδία, παιδί σε χωματερή. Φωτ. Anupam Nath

«Με γυροφέρνει μια ίωση» λέμε όταν δεν είμαστε ούτε τελείως καλά ούτε τελείως άρρωστοι. Εδώ και δύο χρόνια την Ελλάδα γυροφέρνει μια νέου τύπου ίωση, μια νέου τύπου φτώχεια που τα σημάδια της γίνονται όλο και πιο εμφανή. Με αφορμή ορισμένα από αυτά τα σημάδια, όπως η μετανάστευση των νέων ή τα μικροσυσσίτια στα σχολεία, κάποιοι μιλούν για επιστροφή στη δεκαετία του ’50 ή στις αρχές του ’60 – αν και οι διαφορές ανάμεσα στο τότε και στο σήμερα είναι πολύ πιο κραυγαλέες από τις ομοιότητες.

Τότε η πατρίδα της καταραμένης φτώχειας ήταν κυρίως το χωριό, η ύπαιθρος, όμως σήμερα κοιτίδα της είναι η πόλη, η αστική πολυκατοικία, το διαμέρισμα. Αγροτόπαιδα που δεν έβλεπαν προκοπή στον τόπο τους έπαιρναν κάποτε τον δρόμο της ξενιτιάς, όμως σήμερα τον ίδιο δρόμο αναζητούν παιδιά μοσχαναθρεμμένα, με πτυχία και προσόντα. Ωστόσο, εκείνα τα δύσκολα χρόνια υπήρχαν οικογένειες που ζούσαν με έναν μόνο μισθό, συνήθως του πατέρα, καθώς τα «οικιακά» ήταν η αναγκαστική επιλογή της μητέρας. Οικογένειες που ζούσαν φτωχικά, αλλά με αξιοπρέπεια και συχνά κατάφερναν να σπουδάσουν τα παιδιά τους, ακόμα και να χτίσουν ένα ταπεινό αυθαίρετο για κύρια κατοικία – με χίλια δυο βάσανα, αλλά χωρίς δανεικά.

Κρίση κατοικίας και άστεγοι στην Αθήνα στο φόντο της κρίσης

της Bάσω Καλαμά

Μία από τις πιο τραγικές συνέπειες της πολιτικής της κυβέρνησης, της Ευρωπαϊκής ένωσης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου είναι το απολύτως ορατό πλέον κοινωνικό φαινόμενο των αστέγων. Άνθρωποι που έχασαν την ιδιοκτησία τους λόγω δανείων ή άλλων οφειλών, νέοι άνεργοι που δεν μπορούν να συντηρήσουν μια κατοικία και έχουν απομακρυνθεί από την οικογένεια τους και άτομα που έχασαν την δουλειά τους λίγο πριν συνταξιοδοτηθούν και αδυνατούν να επαναπροσληφθούν σε μια νέα εργασία λόγω της ηλικίας τους, αποτελούν μία νέα κατηγορία αστέγων, δημιούργημα της κρίσης, που έρχονται να προστεθούν στην παλαιότερη κατηγορία που αποτελούνταν κυρίως από μετανάστες και τοξικοεξαρτημένους.

Το πρόβλημα εμφανίζει χωρικά τη μεγαλύτερη οξύτητα στο κέντρο της Αθήνας, ένα κέντρο που διαμορφώθηκε από την πύκνωση την εποχή της αντιπαροχής, την εγκατάλειψη από τα υψηλότερα οικονομικά στρώματα την περίοδο της προαστιοποίησης και την νέα πύκνωση από την εγκατάσταση μεταναστών. Η κοινωνική πόλωση που προκύπτει αντιμετωπίζεται από τον κυρίαρχο λόγο με τη ρητορεία περί “γκέτο” και “άβατου”. Συνεπώς οι προτάσεις για την κατοικία στο κέντρο της πόλης (π.χ. στις περιοχές του Μεταξουργείου, του Κεραμεικού και του Γερανίου) ρητά αναφέρονται σε νέα στρώματα πληθυσμού που το κέντρο θα προσελκύσει και όχι στους υπάρχοντες κατοίκους του και στα προβλήματά τους, εντείνοντας έτσι τα φαινόμενα υποβάθμισης.

Ποτέ

Αναδημοσίευση από το WITHOUT REASON OR RHYME

 

Κάποιος πρέπει να γράψει κάτι. Δεν γίνεται να ξεχνάμε. Δεν γίνεται να χάνουμε την μνήμη μας. Για άλλη μια φορά σε αυτόν τον τόπο, η ιστορία επαναλαμβάνεται. Μέχρι και η φύση έχει στραφεί εναντίον μας.

Φέτος πέθαναν άνθρωποι. Αυτό δεν πρέπει να το ξεχάσουμε ποτέ. Θα ακουστεί ίσως κλισέ, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι εν έτη 2012, στο κέντρο της Αθήνας, στην Ελλάδα, πέθαναν άνθρωποι από το κρύο. Κάποιοι ήταν Έλληνες, κάποιοι ήταν ξένοι, που έχουν βασανιστεί στην ζωή τους περισσότερο από τους Έλληνες. Πέθαναν. Είναι νεκροί. Δεν ζούν πια.

Πώς τους έλεγαν; Κανείς δεν ξέρει. Γιατί έμεναν στον δρόμο; Τι έτρωγαν; Ποια είναι η ιστορία τους; Τι αγαπούσαν, τι μισούσαν; Κανείς δεν ξέρει. Κρυμμένοι μια ζωή, τα απόβλητα της λαμπρής ευδαιμονούσας ελληνικής κοινωνίας, κάτι σαν και τα σκουπίδια που βγάζαμε σε μαύρες σακούλες από τα σπίτια μας.  Αιώνιοι φταίχτες για την μοίρα τους, σε μία χώρα που τα λεφτά φύτρωναν στα δέντρα, ήταν οι αποτυχημένοι, αυτοί που δεν μπορούσαν να «λειτουργήσουν σαν κανονικοί άνθρωποι».

Ρήξη με τα μισά λόγια, τη μοιρολατρία και τα άσφαιρα πυρά. Εξέγερση για να τους διώξουμε!

 

του Παναγιώτη Μαυροειδή

Ο Καρατζαφέρης ήταν ο πλέον λαλίστατος χθες από τον τρι-κομματικό θίασο του κοινωνικού κανιβαλισμού. Και αυτό έχει τη σημασία του, διότι αποδίδει την αντιδραστικότητα της κοινωνικής τομής που επιχειρεί ο συνασπισμός εξουσίας, αλλά και τη μέθοδο επιβολής της.

«Μέχρι στιγμής, τα πράγματα εξελίσσονται ικανοποιητικά»,

 δήλωσε αμέσως μετά το τέλος της έκτακτης συνάντησης που είχε με στελέχη του ΛΑΟΣ που μετέχουν στην κυβέρνηση.

Για να συνεχίσει εντελώς κυνικά και αποκαλυπτικά:

 «Πριν από λίγο, μίλησα με τις Βρυξέλλες και τους είπα ότι το μήνυμα το οποίο έδωσα εξερχόμενος, ότι δεν θα συμβάλλω στην έκρηξη της επανάστασης από την εξαθλίωση και η οποία στη συνέχεια θα κατακάψει την Ευρώπη έχει ουσία».

Η επιθετική ακροδεξιά, είναι πράγματι η πλέον κατάλληλη να μιλήσει για λογαριασμό της επιχείρησης κουρέματος μισθών και συντάξεων και διάλυσης κάθε υπολείμματος κοινωνικών πολιτικών.

Ταξίδι προς την Κίνα με ενδιάμεση στάση τη Βουλγαρία…

Πάνε για μια μείωση της τάξης του 20-25% στον κατώτερο μισθό. Γενικεύεται δηλαδή ότι ήδη είχαν θεσμοθετήσει για τους νεοεισερχόμενους στην αγορά εργασίας.  Φυσικά, αυτό, σε συνδυασμό με την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και την ‘’απελευθέρωση της αγοράς εργασίας’’,  θα οδηγήσει στην βύθιση όλων των μισθών.

 

Τρέξε, σύντροφε, ο παλιός κόσμος είναι πίσω σου

Χρέη χειριστών Σόναρ: Νατάσα Κεφαλληνού,  Αφροδίτη Πολίτη 

Όλοι εμείς εδώ λοιπόν
κλαίγοντας, ξεσπάμε σε γέλια
το παιχνίδι θα χαθεί μόνο όταν
οι εραστές θα γοητεύονται
από την ανία
μένει μονάχα να ενώσουμε
τα αστέρια μας
και θα γίνουμε αστραπές
σύντομα όλα θα καίγονται
και θα φωτίζουν τα μάτια σου. *

Δημοσιονομική εξυγίανση, διαρθρωτική προσαρμογή, αξιοποίηση, μεταρρύθμιση, πρόγραμμα σταθερότητας, ευελιξία, ανταγωνιστικότητα: καλά πράγματα ακούγονται όλα αυτά. Πιες τα, παιδί μου, ο γιατρός σ’ τα έγραψε για το καλό σου. Δεν υπάρχει άλλο φάρμακο, there is no alternative, που έλεγε και η μαμά Θάτσερ.

Εξάλλου, εσύ φταις εδώ που φτάσαμε. Μαζί τα φάγαμε, το είπε και ο αντιπρόεδρος. Έλα, πιες το και θα δεις, σιγά σιγά θα νιώσεις καλύτερα, κερδίσαμε και την επιμήκυνση του χρέους, ώς το νέο ’21, το 2021 δηλαδή, που θα μας εμπιστευθούν ξανά οι αγορές. Σοκ είναι, θα περάσει.