Ο Ούγκο Τσάβες, η επέμβαση στη Λιβύη και οι λατινοαμερικάνικοι δρόμοι προς τον αντι – ιμπεριαλισμό (Μέρος 3ο)

Πρώτα η Αίγυπτος, μετά η Βενεζουέλα;

  1. Κιράζ Τζάνικε, Φεντερίκο Φουέντες (Kiraz Janicke & Federico Fuentes)

«Ο πραγματικός κίνδυνος για τη δημοκρατία της Βενεζουέλας, όπως και για ολόκληρη τη Λατινική Αμερική και τον Αραβικό κόσμο, προέρχεται από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό.»

Καθώς το κύμα των λαϊκών εξεγέρσεων έχει εξαπλωθεί στον Αραβικό κόσμο, πάρα πολλά άρθρα έκαναν εμφάνιση δηλώνοντας ότι ο βενεζολάνος Πρόεδρος Ούγκο Τσάβες μπορεί να είναι ο επόμενος «δικτάτορας» που θα ανατραπεί.
Οι τοποθετήσεις αυτές εντάσσονται στο ίδιο μοτίβο των κατεστημένων μέσων ενημέρωσης ∙ μοτίβο συκοφάντησης της κυβέρνησης του Τσάβες και συνολικά της επαναστατικής διαδικασίας, της οποίας ηγείται.

Ο στόχος είναι να συγκαλύψουν τον πραγματικό κίνδυνο που στοιχειώνει τον ιμπεριαλισμό: ότι ο αραβικός κόσμος μπορεί να ακολουθήσει το παράδειγμα της Βενεζουέλας και άλλων κρατών της Λατινικής Αμερικής – και να έρθει σε ρήξη με τη δυτική ηγεμονία.

Ιδιαίτερα κυνικά ήταν τα σχόλια του Βρετανού Υπουργού Εξωτερικών Ουίλιαμ Χαγκ (William Hague), ο οποίος ισχυρίστηκε ψευδώς ότι ο ηγέτης της Λιβύης Μουαμάρ Καντάφι  είχε διαφύγει στη Βενεζουέλα στις 21 Φεβρουαρίου. Αυτό πυροδότησε έναν καταιγισμό πρωτοσέλιδων που συνέδεαν τη Βενεζουέλα και τη Λιβύη – παρά το γεγονός ότι ο ισχυρισμός ήταν αναληθής.

Στις 2 Φεβρουαρίου σε άρθρο της σύνταξης, η Μαϊάμι Χέραλντ έγραφε: «Με τους δικτάτορες να πέφτουν σαν ντόμινο ο ένας μετά τον άλλον σε όλη τη Μέση Ανατολή, ο ισόβιος πρόεδρος της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες, δείχνει να έχει ανησυχήσει για τη διατήρηση της δικής του δεσποτικής εξουσίας.»

Το άρθρο αυτό αγνοεί τη συντριπτική εκλογή του Τσάβες στη θέση του Προέδρου σε τρεις συναπτές εκλογικές αναμετρήσεις, που έγιναν υπό την εποπτεία μεγάλου αριθμού διεθνών παρατηρητών. Συνολικά, οι δυνάμεις  που στηρίζουν το τσαβικό μπλοκ έχουν κερδίζει περισσότερες από 12 εθνικές εκλογικές αναμετρήσεις από το 1998, όλες επιβεβαιωμένα ελεύθερες και δίκαιες.

Με τις νέες εκλογές να έχουν προγραμματιστεί για το 2012, ο Τσάβες διατηρεί στήριξη που υπερβαίνει το 50% – ακόμη και σε δημοσκοπήσεις που διενεργούνται από την αντιπολίτευση, που ως γνωστόν χρηματοδοτείται από την Αμερική.

Ο Πρωθυπουργός του Ισραήλ Σιμόν Πέρες έγινε ακόμη πιο προκλητικός αναφερόμενος στον Τσάβες μαζί με τον ηγέτη του Ιράν Μαχμούτ Αχμαντινετζάν, σαν δύο δεσπότες διεφθαρμένους από το πετρέλαιο, οι οποίοι πρέπει να εξουδετερωθούν.

«Πιστεύω ότι ο κόσμος πρέπει να απαλλαγεί από τη σχέση πετρελαίου και τυρρανίας, αυτά τα δύο μαζί είναι επικίνδυνα», είπε ο Πέρες σύμφωνα με τις αναφορές του VoiceofAmerica.com στις 23 Φεβρουαρίου.

Ο Πέρες ήταν τουλάχιστον πιο ειλικρινής από τους υπόλοιπους, προσθέτοντας ότι τα λέει αυτά γιατί η Ευρώπη αναγκάζεται να πληρώνει πιο ακριβά το πετρέλαιο εξαιτίας των «ιδιοτροπιών ορισμένων παραγωγών χωρών».

Η πραγματικότητα είναι ότι καθώς η αμερικανική ηγεμονία αμφισβητείται από τις λαϊκές εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο, οι δεξιοί σχολιαστές και οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής αναζητούν τρόπους να αντιστρέψουν την κατάσταση προς όφελός τους.

Βάζουν στο στόχαστρο κυβερνήσεις που είναι έξω από τον έλεγχο της Αμερικής παρουσιάζοντας τες σαν πιθανούς στόχους μιας «από τα έξω» πρόκλησης «αλλαγής καθεστώτος».

Ο Τσάβες όμως απάντησε στις υποθέσεις ότι η Βενεζουέλα μπορεί να είναι η επόμενη μετά την Αίγυπτο. Στις 18 Φεβρουαρίου σημείωνε σχετικά «αυτό που συμβαίνει στην Αίγυπτο είχε ξεκινήσει εδώ πριν καιρό. Βρισκόμαστε σε ανταρσία εδώ και καιρό, σε επαναστατική μάλιστα ανταρσία».

Ο Τσάβες είπε ότι η ανταρσία ξεκίνησε στη Βενεζουέλα το Φλεβάρη του 1989 με τη λαϊκή εξέγερση, που έμεινε γνωστή ως «Καρακάτσο».

Σαν αποτέλεσμα των αυξήσεων στις τιμές των καυσίμων, που επέβαλε το ΔΝΤ, δεκάδες χιλιάδες βενεζολάνοι ξεχύθηκαν στους δρόμους του Καράκας και άλλων μεγάλων πόλεων, για να διαδηλώσουν κατά του νεοφιλελεύθερου μέτρου.

Η βίαιη καταστολή άφησε, σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, χιλιάδες νεκρούς και προσωρινά κατέπνιξε την εξέγερση.

Ωστόσο, το κοινωνικό θερμόμετρο παρέμεινε υψηλό στη Βενεζουέλα και οδήγησε στην εκλογή του Τσάβες το 1998 πάνω σε μια αντι – νεοφιλελεύθερη πλατφόρμα.

Ο Τσάβες είπε: «Αυτό που έγινε στην Αίγυπτο – και το οποίο δεν έχει ολοκληρωθεί – είναι μια απότομη αφύπνιση της δύναμης του λαού. Έχουμε δει μονάχα τα πρώτα κύματα. Αυτά είναι γεγονότα που σηματοδοτούν μια νέα φάση της ιστορίας σε ολόκληρο τον κόσμο.»

Μία από τις πρώτες ενέργειες του Τσάβες, όταν εξελέγη, ήταν να ενισχύσει τον ΟΠΕΚ (Οργανισμός εξαγωγών πετρελαιοπαραγωγών χωρών) με σκοπό να τον χρησιμοποιήσει για να διαπραγματευθεί μια πιο δίκαιη τιμή του πετρελαίου προς όφελος των χωρών που εξαρτώνται από τα έσοδα του πετρελαίου.

Ο Τσάβες επίσης ανέκτησε τον κυβερνητικό έλεγχο πάνω στην κατ’ όνομα μέχρι τότε  κρατική πετρελαϊκή βιομηχανία της Βενεζουέλας. Αυτές οι κινήσεις επέτρεψαν στην κυβέρνηση να διοχετεύσει πολλά από τα έσοδα από το πετρέλαιο σε κοινωνικά προγράμματα.

Αυτά τα μεγάλης κλίμακας προγράμματα ήταν που εξάλειψαν τον αναλφαβητισμό και επέκτειναν της παροχές της δωρεάν εκπαίδευσης και της υγειονομικής περίθαλψης σε αυτούς που τις είχαν περισσότερο ανάγκη. Τέτοια προγράμματα στάθηκαν καθοριστικά για τη διαδικασία επέκτασης του ελέγχου κάθε κοινότητας και γειτονιάς πάνω στις υποθέσεις της.

Η κυβέρνηση έχει επίσης χρησιμοποιήσει τα έσοδα του πετρελαίου για την προσπάθεια να αναπτυχθούν κι άλλοι τομείς της οικονομίας και να σπάσει η εξάρτηση από το πετρέλαιο.

Με βάση τα κατεστημένα ΜΜΕ, θα είχε κανείς την εντύπωση  ότι η κυβέρνηση του Τσάβες χτυπάει υπερωρίες για να επιτεθεί στην ελευθερία του λόγου. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι δεν έχει κλείσει ούτε ένας τηλεοπτικός σταθμός ή εφημερίδα – παρά το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία των μέσων είναι ακραία αντικυβερνητικά.

Από την άλλη πλευρά μάλιστα, πρέπει να σημειωθεί ότι έχουν ανθίσει εκατοντάδες νέοι κοινοτικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί σε υποβαθμισμένες αποκλεισμένες περιοχές, επεκτείνοντας την ελευθερία του λόγου σε αυτούς που δεν είχαν καμία ευκαιρία να ασκήσουν οποιοδήποτε τέτοιο δικαίωμα στην προηγούμενη περίοδο.

Οι υποστηριζόμενοι από τις ΗΠΑ δικτάτορες στον Αραβικό κόσμο έχουν τοποθετήσει επανειλημμένα τις σχέσεις τους με το Ισραήλ πάνω από τα συμφέροντα του Παλαιστινιακού λαού – παρά τη συμπάθεια των λαών του Αραβικού κόσμου για το Παλαιστινιακό ζήτημα.

Αντίθετα, εννιά χώρες της Λατινικής Αμερικής, από το Δεκέμβρη του 2010, έχουν επίσημα αναγνωρίσει το Παλαιστινιακό κράτος.

Η κυβέρνηση του Τσάβες και ο ριζοσπάστης πρόεδρος της Βολιβίας Έβο Μοράλες, προχώρησαν ακόμη περισσότερο. Διέκοψαν κάθε διπλωματική σχέση με το Ισραήλ μετά την κτηνώδη επίθεση ενάντια στη Γάζα το 2009.

Στις 19 Φεβρουαρίου ο Αντέλφο Γκαρσία, ο πρώην υπουργός εξωτερικών της Κολομβίας, του πιο πιστού συμμάχου της Αμερικής στην περιοχή, δήλωσε στη Μαϊάμι Χέραλντ ότι αυτή η κίνηση είναι άλλη μια ένδειξη ότι οι χώρες της νότιας Αμερικής δεν υιοθετούν την αμερικανική εξωτερική πολιτική, σα να ήτανε απλά δική τους.

«Είναι σαν ένα κύμα που έχει κατακλύσει όλη τη Λατινική Αμερική», είπε. «Η περιοχή έχει την ιδιαίτερη οπτική της και θέλει να διαδραματίσει ευρύτερο ρόλο (στην παγκόσμια σκηνή).»

Η Βενεζουέλα βρέθηκε στην πρώτη γραμμή των πρωτοβουλιών προς την κατεύθυνση μιας μεγαλύτερης περιφερειακής ολοκλήρωσης και με σκοπό να σπάσει η παραδοσιακή εξάρτηση από τις ΗΠΑ όσον αφορά το εμπόριο – κι επίσης στην κατεύθυνση των εμπορικών σχέσεων αλλά και του ευρύτερου διαλόγου με άλλα κομμάτια του Τρίτου Κόσμου, όπως για παράδειγμα τη Μέση Ανατολή.

Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ τρέμουν τον κίνδυνο κάτι παρόμοιο να συμβεί στον Αραβικό κόσμο – τρέμουν με άλλα λόγια την πιθανότητα να πετύχουν δημοκρατικές επαναστάσεις και να επεκτείνουν την άσκηση του δημοκρατικού ελέγχου στο πετρέλαιο και τους υπόλοιπους πόρους.

Τα παραπάνω βοηθούν να καταλάβουν και το λόγο για τον οποίο ο Τσάβες θεωρείται ήρωας από τόσους πολλούς στον Αραβικό κόσμο.

Όμως, όπως τόνισαν ο Άλμπα Ρίκο και ο Άλμα Αλλέντε σε άρθρο τους στη Ρεμπέλιον στις 24 Φεβρουαρίου με τίτλο «Από τον Αραβικό κόσμο στη Λατινική Αμερική», η παράλειψη της Βενεζουέλας και της Κούβας να καταδικάσουν τη βάναυση καταστολή μιας λαϊκής εξέγερσης από το καθεστώς του Καντάφι θα έχει αρνητικές συνέπειες για τα αντί – ιμπεριαλιστικά εγχειρήματα στη Λατινική Αμερική.

Η Βενεζουέλα και η Κούβα είχαν απευθύνει έκκληση για μια «ειρηνική επίλυση» της βίας στη Λιβύη και προειδοποίησαν ότι η Δύση θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τις σκηνές του αίματος ως πρόσχημα για να επέμβει.

Η Αραβική εξέγερση αντιπροσωπεύει και μια «οικονομική αλλά και μια δημοκρατική, εθνική, αντι – αποικιακή επανάσταση, η οποία παρέχει μια απρόσμενη ευκαιρία στη σοσιαλιστική αριστερά και τους παναραβιστές της ευρύτερης περιοχής», δήλωσαν οι ίδιοι.

Και συνέχισαν ως εξής: «ο αραβικός κόσμος, που επέστρεψε στην παγκόσμια σκηνή, χρειάζεται τη στήριξη των Λατινοαμερικάνων αδελφών,»

Οι πρωτοπόρες απελευθερωτικές διεργασίες στη Λατινική Αμερική, αποτελούν ένα σύμβολο ελπίδας για την παγκόσμια αντί – ιμπεριαλιστική πάλη. Γι’ αυτό το λόγο, οι αριστερές κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής θα πρέπει ανεπιφύλακτα να στηρίξουν τους λαούς του αραβικού κόσμου.

Αυτή η στάση θα προκαταλάβει τη στρατηγική των δυτικών δυνάμεων, οι οποίες προσπαθούν να νομιμοποιήσουν εκ νέου τους εαυτούς τους σαν τιμητές των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της δημοκρατίας» και ίσως ψάχνουν να χρησιμοποιήσουν τα εγκλήματα του Καντάφι σα δικαιολογία για στρατιωτική επέμβαση.

Αγνοώντας την ωμή πραγματικότητα του καθεστώτος του Καντάφι, ο οποίος ήταν τα τελευταία χρόνια φίλος της Δύσης και των συμμάχων της Δύσης δικτατόρων στην περιοχή, κινδυνεύουν να σπάσουν τους δεσμούς με τα λαϊκά κινήματα του Αραβικού κόσμου, τονίζουν.

Η στάση αυτή θα μπορούσε να δώσει νομιμοποίηση σε ψευδείς κατηγορίες του ιμπεριαλισμού εναντίον της Βενεζουέλας και της Κούβας. Και προσθέτουν: «Ευτυχώς ο Καντάφι θα πέσει – καλύτερα σήμερα παρά αύριο.»

Τα κύματα των εξεγέρσεων στον Αραβικό κόσμο θα μπορούσαν να συνδεθούν με τις επαναστατικές διεργασίες στη Λατινική Αμερική. Έγραψαν: «Η ευκαιρία είναι μεγάλη και θα μπορούσε να είναι η καθοριστική για να αντιστραφεί οριστικά ο συσχετισμός των δυνάμεων και να απομονωθούν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις σε ένα νέο διεθνές πλαίσιο.»

Ένα πράγμα είναι σαφές, το ότι όπως ακριβώς οι ΗΠΑ επεδίωξαν να στηρίξουν τις δικτατορίες στον Αραβικό κόσμο, έτσι ακριβώς θα συνεχίσουν να παλεύουν για να νικήσουν τα λαϊκά επαναστατικά κινήματα στη Λατινική Αμερική.

Η Έβα Κόλινγκερ τόνισε στην Κορέο ντελ Ορινόκο Ιντερνασιονάλ στις 18 Φεβρουαρίου ότι ο Αμερικάνος Πρόεδρος Μπάρακ Ομπάμα είχε ζητήσει να συμπεριλάβει το αμερικανικό Κογκρέσο 5.000.000 δολάρια στον προϋπολογισμό του 2012 για ειδική χρηματοδότηση σε ομάδες που αντιστρατεύονται τον Τσάβες.

Στις 18 Φεβρουαρίου το Venezuelanalysis.com ανέφερε ότι εκπρόσωποι του κοινοβουλίου της Βενεζουέλας καταδίκασαν τις απειλές από Ρεπουμπλικάνους του Κογκρέσου, όπως επίσης και του νέο – διορισθέντος στη Βουλή Προέδρου της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων για το δυτικό ημισφαίριο, Κόνι Μακ.

Ο Μακ υπερασπίστηκε ένα «μεγάλης κλίμακας οικονομικό εμπάργκο» ενάντια στη Βενεζουέλα.

Ο πραγματικός κίνδυνος για τη δημοκρατία της Βενεζουέλας, όπως και για ολόκληρη τη Λατινική Αμερική και τον Αραβικό κόσμο, προέρχεται από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό.

27.02.2011

Δημοσιεύθηκε στο Green Left Weekly και μπορεί να βρεθεί εδώ:  http://www.greenleft.org.au/node/46804

Το άρθρο των Άλμπα Ρίκο και Άλμα Αλλέντε μπορεί να βρεθεί στα αγγλικά εδώ: http://venezuelanalysis.com/analysis/6035

Μετάφραση: Γούσης Κώστας

Υπενθυμίζουμε ότι σχολιασμός και περιλήψεις των κειμένων υπάρχουν εδώ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s