Για τη στάση της Αριστεράς μπροστά στην επέμβαση.

Παρουσιάζουμε τη μετάφραση ενός αποσπάσματος από ένα ακόμα κειμενάκι που δημοσιεύτηκε το τελευταίο διάστημα. Ο τίτλος του είναι «Why has the revolution stalled in Libya», και γράφτηκε στις 17 Μαρτίου, στα αρχικά στάδια της ιμπεριαλιστική επέμβασης από τον Fred Weston, υπεύθυνο της Συντακτικής Επιτροπής του marxist.com. Παραθέτουμε το κομμάτι για τη στάση της Αριστεράς. Όλο το κείμενο μπορεί να βρεθεί στα αγγλικά εδώ: http://www.marxist.com/why-has-revolution-stalled-in-libya.htm

Είναι η ζώνη απαγόρευσης πτήσεων η απάντηση;

Μπροστά σε τόση βαρβαρότητα, διατυπώθηκε η ιδέα δημιουργίας μιας ζώνης απαγόρευσης πτήσεων πάνω από την Λιβύη, χωρίζοντας την Αριστερά σε υπέρμαχους και ενάντιους. Μεταξύ των Σταλινικών και των πρώην Σταλινικών, υπάρχει ένα κομμάτι που στην πράξη στηρίζει τον Καντάφι σε κάποιο βαθμό, βλέποντας τον ως αντιιμπεριαλιστή, ενώ μικρότερες ομάδες στην Αριστερά συμμαχούν μαζί του για τον ίδιο λόγο. Ξεχνούν βέβαια πως ο Καντάφι έκανε χρυσές δουλειές σε συνεργασία με τη Δύση, περνώντας νέους νόμους, μεταξύ των οποίων οι ιδιωτικοποιήσεις και η κινητροδότηση νέων επενδύσεων. Ο Καντάφι συμπεριφέρονταν περίπου ως συνοριοφύλακας της Ευρώπης, αντιμετωπίζοντας απάνθρωπα φτωχούς, απελπισμένους μετανάστες από την Αφρική που προσπαθούσαν να περάσουν από την Λινύη στην Ευρώπη. Και πράγματι ο Καντάφι αντέδρασε στις απειλές για ιμπεριαλιστική επέμβαση στη χώρα του σαν άνθρωπος που αισθάνεται προδομένος από τους φίλους του, όχι σαν εχθρός.

O κύριος όγκος των μεταρρυθμιστών, συμπεριλαμβανομένων και κάποιων πρώην Σταλινικών έχουν βγει να στηρίξουν κάποιου είδους επέμβαση για να σταματήσει ο Καντάφι. Τέτοιο παράδειγμα συνιστά το ψήφισμα που πρόσφατα παρουσιάστηκε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και υπογράφτηκε τόσο από τους Δεξιούς όσο και από τους Αριστερούς Ευρωβουλευτές και ζήτησε: «από τον εκπρόσωπο και τις χώρες μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, αποφάσεις για περαιτέρω μέτρα, ανάμεσα στα οποία και την πιθανότητα εγκατάστασης ζώνης απαγόρευσης πτήσεων που θα έχει ως στόχο να αποτρέψει το καθεστώς να βάζει στο στόχαστρο τον άμαχο πληθυσμό» και τονίζει «πως οποιαδήποτε μέτρα λάβει η ΕΕ και τα μέλη της πρέπει να είναι εξουσιοδοτημένα από τον ΟΗΕ και βασισμένα στη συνεργασία με τον Αραβικό Σύνδεσμο και την Αφρικανική Ένωση, ενθαρρύνοντας τις τελευταίες να οδηγήσουν τις διεθνείς προσπάθειες».

Στους υπογράφοντες συγκαταλέγονται: τρία μέλη από το European United Left/Nordic Green Left group, ο Lothar Bisky από την Die Linke (Γερμανία), ο οποίος είναι επίσης ο πρόεδρος του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, ο Miguel Portas από το Bloco de Esquerda (Πορτογαλία) και η Marie-Christine Vergiat της Front de Gauche (Γαλλία). Το ψήφισμα εγκεκριμένο κατά πλειοψηφία, στηρίχτηκε επίσης από 11 εκ των 35 βουλευτών του European United Left/Nordic Green Left τους Bisky, Kohlíček, Liotard, Matias, Maštálka, Mélenchon, Portas, Remek, Søndergaard, Tavares and Vergiat.

Η λογική που στηρίζει αυτή την ιδέα είναι το «πρέπει να κάνουμε κάτι». Αυτό αποτελεί μια κατανοητή αντίδραση για πολλούς εργαζόμενους και νεολαίους, αλλά σε τέτοιες καταστάσεις κάποιος πρέπει να σκεφτεί αρκετά τις επιπτώσεις τέτοιας δράσης και επίσης το ποιος θα εγκαταστήσει μια τέτοια ζώνη και σε τι μπορεί αυτή η κίνηση να οδηγήσει στο μέλλον. Πολλά από αυτά που μοιάζουν καλές λύσεις σήμερα μπορούν να μετατραπούν σε δραματικές και απρόβλεπτες συνέπειες αργότερα.

Αυτοί που υποστηρίζουν την ιδέα της ζώνης απαγόρευσης πτήσεων, μοιάζουν να πιστεύουν πως αυτό αρκεί για να σταματήσει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις του Καντάφι και μάλιστα πως θα γίνει με καθαρό τρόπο χρησιμοποιώντας την «pin-point» στόχευση κλπ. Αγνοούν τελείως την πραγματικότητα. Για να επιβληθεί μια ζώνη εναέριου αποκλεισμού από κάποιον πρέπει να χτυπηθούν οι αερολιμένες, τα αεροπλάνα και τα αντιαεροπορικά πυροβόλα όπλα της αντίπαλης δύναμης. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με εναέριους βομβαρδισμούς, χτύπημα από δύναμη στη θάλασσα και επέμβαση χερσαίων δυνάμεων.

Οι ηγέτες του Ενδιάμεσου Εθνικού Συμβουλίου, κατανοούν πως η παρουσία ξένων δυνάμεων στα εδάφη της Λιβύης δεν θα συνέδραμαν τους σκοπούς τους. Αντιθέτως θα αποτελέσουν εργαλείο στα χέρια του Καντάφι αφού θα ισχυροποιήσουν τον ισχυρισμό του για ιμπεριαλιστική εισβολή. Ήδη ο Καντάφι φωνάζει για τους ιμπεριαλιστές που θέλουν να βάλουν χέρι στο Λιβυκό πετρέλαιο. Και σε αυτό έχει δίκιο, αποσιωπώντας βολικά το γεγονός πως οι Δυτικοί ήδη είχαν μερίδιο της πίτας μέσω των πολυεθνικών που δρούσαν στην χώρα. Κι όμως κυνικά χρησιμοποιεί το επιχείρημα για επαπειλούμενη ξένη εισβολή ώστε να ισχυροποιήσει τη θέση του!

Ας μη ξεχνούμε πως η Λιβύη βομβαρδίστηκε από Αμερικανικά αεροσκάφη. Θυμηθείτε το 1986, που ακόμη χρησιμοποιείται από τον Καντάφι. Αυτό εξηγεί την αρνητική στάση των Λίβυων που ναι μεν ζήτησαν την εγκατάσταση της ζώνης απαγόρευσης πτήσεων αλλά απαγόρευσαν την μεταφορά όπλων, την εγκατάσταση συστημάτων ραντάρ στην επικράτεια και πολύ περισσότερο την αποστολή στρατιωτικών δυνάμεων.

Από αυστηρά στρατιωτική άποψη, αυτό περιορίζει την αποτελεσματικότητα μιας τέτοιας ζώνης, η οποία έτσι κι αλλιώς θα έχει μικρό αντίκτυπο σε ελικόπτερα, τανκ και δυνάμεις πεζικού. Δεν μπορείς να σταματήσεις ένα στρατό απλώς με αεροπορικούς βομβαρδισμούς.  Γι αυτό το λόγο είναι απαραίτητη η ανάπτυξη επίγειων δυνάμεων, το ίδιο υποστηρίζουν και οι ευφυείς στρατηγικές των ιμπεριαλιστών.

Οι ιμπεριαλιστές είναι επιφυλακτικοί στο να πάρουν αυτοί την επιλογή. Έχουν την εμπειρία του Ιράκ. Σκηνές δυτικών αεροπλάνων να βομβαρδίζουν πόλεις της Λιβύης, συχνά αστοχώντας και πετυχαίνοντας αμάχους δεν θα ενθουσιάσουν τους Λίβυους, ούτε και τον υπόλοιπο Αραβικό κόσμο.

Ξέχασαν οι Αριστεροί που συνηγορούν υπέρ της ζώνης αποκλεισμού τους περίφημους «βομβαρδισμούς ακριβείας» στον πόλεμο του Ιράκ; Νατοϊκές και Ευρωπαϊκές βόμβες υποτίθεται πως θα χτυπούσαν αποκλειστικά στρατιωτικούς στόχους, θα σκότωναν τους κακούς σώζοντας γυναίκες και παιδιά και γενικότερα αμάχους. Ας θυμηθούμε επίσης την ζώνη απαγόρευσης στο Ιράκ και πως απέτυχε να προστατεύσει τους Shias στον Νότο. Απέτυχε να ανατρέψει τον Σαντάμ Χουσεΐν. Στην πραγματικότητα το 1991 όταν οι δυνάμεις των Αμερικανών στριμώχτηκαν και ο Σαντάμ Χουσεΐν εκδιώχθηκε από το Κουβέιτ, οι μάζες ανασυντάχθηκαν στην Βασόρα και οι ιμπεριαλιστές υποχώρησαν επιτρέποντας στο καθεστώς να τσακίσει την επανάσταση.

Προτίμησαν τον Σαντάμ Χουσεΐν στην εξουσία παρά τους επαναστατημένους. Πολύ αργότερα από το τσάκισμα της επανάστασης οι ιμπεριαλιστές αποφάσισαν να εισβάλουν στο Ιράκ για να απομακρύνουν τον Σαντάμ Χουσεΐν. Αλλά επειδή ακριβώς δεν απομακρύνθηκε από τον λαό, οι Ιρακινοί εργάτες και νεολαίοι υποφέρουν και πάλι σε ένα καθεστώς- μαριονέτα του ιμπεριαλισμού, ένα καθεστώς που ενώ υποκρίνεται πως είναι δημοκρατικό, δεν έχει κανένα δισταγμό να εδραιωθεί φέρνοντας τα πάνω- κάτω, πυροβολώντας ακόμη και άοπλους διαδηλωτές. Αυτό που πραγματικά πέτυχαν οι ιμπεριαλιστές είναι να αφαιρέσουν την εξουσία από ένα καθεστώς με το οποίο είχαν επικερδέστατες σχέσεις στο παρελθόν, και να το αντικαταστήσουν με ένα άλλο πιο εύκαμπτο και δημοκρατικό.

Κάτι αντίστοιχο έχουν στο μυαλό τους και για τη Λιβύη. Δε θέλουν να δουν μια επαναστατημένη Λιβύη να αναδύεται μέσα από αυτή την αναταραχή. Προσπαθούν απεγνωσμένα να σταματήσουν την ορμή της επανάστασης από την εξάπλωση σε ολόκληρο τον Αραβικό κόσμο. Με αυτή την έννοια, εάν ο Καντάφι μπορέσει να αντιμετωπίσει την επανάσταση θα το δουν ως θετικό βήμα, ενώ παράλληλα θα βγάζουν λογύδρια για τα ανθρώπινα δικαιώματα κλπ. Όταν αυτό επιτευχθεί είτε θα αναπτυχθούν και πάλι οι σχέσεις με τον Καντάφι είτε θα εκμεταλλευθούν την βάρβαρη πρακτική του ώστε τελικά να εγκαταστήσουν ζώνη αεροπορικού αποκλεισμού που ισοδυναμεί με χερσαία επέμβαση.

Η ζώνη απαγόρευσης πτήσεων στο Ιράκ αποδείχθηκε πολύ πιο δυσάρεστη εμπειρία από όσο θα φανταζόμασταν με βάση τα επιχειρήματα που ακούμε και χρησιμοποιούνται σήμερα. Πολλοί άμαχοι χτυπήθηκαν από την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα που στράφηκε εναντίον των Ιρακινών συνολικά. Σε αυτή την περίπτωση ποια πρέπει τι θα πρέπει να πρεσβεύουν οι Αριστεροί; Όσα οι ευρω-κομμουνιστές πρέβευαν υποστηρίζοντας τέτοιες αποφάσεις πρόδωσαν την ίδια την ιδέα του τι σημαίνει να είσαι σοσιαλιστής ή κομμουνιστής και πήραν de facto θέση δίπλα στους Ευρωπαίους και Αμερικάνους ιμπεριαλιστές.

Και το πρόβλημα είναι πως αυτές οι ιδέες είναι εμποτισμένες με τον ρεφορμισμό από την κορυφή ως τα νύχια. Έχουν χάσει την πεποίθηση πως οι απλοί εργάτες και οι νεολαίοι μπορούν να κατανοήσουν μια πλήρως ταξική θέση, όταν τους εξηγηθεί επαρκώς. Και αυτό είναι τμήμα της ευρύτερης έλλειψης εμπιστοσύνης στην δυνατότητα της εργατικής τάξης να αλλάξει την κοινωνία.

Αντίθετα καλούν την ΕΕ, τα Ηνωμένα Έθνη, τον Αραβικό Σύνδεσμό, οποιονδήποτε εκτός των ίδιων των εργαζομένων, να κάνει κάτι! Και τώρα θα πρέπει να εξηγήσουν την αντιφατική θέση στην οποία αυτό-τοποθετήθηκαν. Ο Αραβικός Σύνδεσμος για παράδειγμα κάλεσε την εγκατάσταση ζώνης απαγόρευσης πτήσεων. Μέλη του Συνδέσμου αυτού, όπως η Σαουδική Αραβία, το Κουβέιτ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα –από τους σκληρότερους υποστηρικτές της ζώνης- τώρα έχουν ήδη δυνάμεις στο Μπαχρέιν. Για ποιο λόγο πιστεύουν οι ευρω-αριστεροί πως οι δυνάμεις αυτές υπάρχουν εκεί; Να διατηρήσουν την ειρήνη; Είναι εκεί για να στηρίξουν το καθεστώς του Μπαχρέιν στην καταστολή του ίδιου του λαού του.

Δεν μπορεί κάποιος να επικαλείται αυτά τα σώματα για «ανθρωπιστικούς λόγους» και έπειτα να στρέφεται εναντίον τους όταν εμφανίζονται τα πραγματικά τους ταξικά συμφέροντα. Μπορούμε τη μία μέρα να διαδηλώνουμε ώστε ΝΑΤΟ και ΕΕ να επέμβουν στην Λιβύη και την επόμενη να διαμαρτυρόμαστε εναντίον της σιωπηρής υποστήριξης που παρέχουν στην παρουσία ξένων στρατευμάτων στο Μπαχρέιν; Τα Ηνωμένα Έθνη, βολικά, δήλωσαν άγνοια για το γεγονός πως οι Άραβες έστελναν δυνάμεις στο Μπαχρέιν. Αλήθεια το πιστεύει κανείς; Και φυσικά αφού το καθεστώς στο Μπαχρέιν ζήτησε την συνδρομή αυτών των δυνάμεων, δεν πρόκειται για εισβολή, και αυτό την καθιστά λογική!

Όλα τα παραπάνω αποκαλύπτουν την νοσηρή υποκρισία των ιμπεριαλιστών, είτε φορούν τον μανδύα των ΗΠΑ είτε αυτόν των Ευρωπαίων, είτε κρύβονται πίσω από θεσμούς όπως η ΕΕ και τα Ηνωμένα Έθνη.  Και η Αριστερά δεν πρέπει να πέσει στην παγίδα τους.

Σε στιγμές σαν κι αυτή, ο ρόλος των μαρξιστών είναι να εξηγούν υπομονετικά τι συμβαίνει και γιατί. Πρέπει να ερμηνεύσουμε τους πραγματικούς λόγους που κρύβονται πίσω από κάθε πράξη των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Η σκέψη τους καθοδηγείται από τα υλικά τους συμφέροντα. Οι ίδιες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις επιτίθεται στους εργαζόμενους τους, στις χώρες τους, στις ΗΠΑ, την Ευρώπη και αλλού, εκμεταλλεύονται τους ανθρώπους του πρώην αποικιακού κόσμου.

Κι όμως, δεν μπορούμε να έχουμε διαφορετική πολιτική στην χώρα μας και διαφορετική εκτός. Ο εχθρός είναι ο ίδιος και στις δυο περιπτώσεις. Δεν μπορούμε να οργανώσουμε απεργίες και διαδηλώσεις ενάντια στις δρακόντειες περικοπές του Κάμερον στη Βρετανία εάν ταυτόχρονα υποστηρίζουμε την άποψή του για επέμβαση στη Λιβύη. Η πολιτική μας είναι πάντα αντίθετη με τους σκοπούς τους, εντός κι εκτός συνόρων.

Μετάφραση: Παντελής Προμπονάς

Ένα Σχόλιο to “Για τη στάση της Αριστεράς μπροστά στην επέμβαση.”

  1. Λιβύη: Παραμύθια, ιμπεριαλιστική επέμβαση και η αριστερά του ΟΗΕ και της χαλιμάς
    “Εικόνα” γενοκτονίας στα ΜΜΕ
    Σχεδόν από την 3η μέρα της εξέγερσης που ξεκίνησε με τη “μέρα οργής” στις 17 Φλεβάρη, τα ΜΜΕ μετέδιδαν “πληροφορίες” πάντα “ανεπιβεβαίωτες”, ότι στη Λιβύη γίνεται ανθρωποσφαγή. Οι καθεστωτικές δυνάμεις φέρονταν ενίοτε να βομβαρδίζουν όχι μόνο τη Βεγγάζη που είχε περάσει στα χέρια των αντικαθεστωτικών, αλλά ακόμα και την Τρίπολη (!!!) παρά που εκεί σε καμία περίπτωση δεν αμφισβητήθηκε η κυριαρχία τους. Τα σενάρια τρόμου ενισχύθηκαν με την είδηση ότι στο πλευρό του Καντάφι μάχονται αιμοσταγείς μισθοφόροι από την Αφρική και χώρες της ανατολικής Ευρώπης με ασύλληπτα μεροκάματα της τάξης των 2000 ευρώ τη μέρα, έτοιμοι να πνίξουν σε ένα λουτρό αίματος αθώους άμαχους, οι οποίοι εκτός από εναέριους βομβαρδισμούς, δέχονται αδιακρίτως και τα πυρά ελεύθερων σκοπευτών. Με τις ειδήσεις αυτές στήθηκε ένα “σκηνικό ανθρωπιστικής κρίσης, που σε κάθε περίπτωση δικαιολογεί μια διεθνή επέμβαση προκειμένου να σωθούν εκατοντάδες χιλιάδες άμαχοι που βρίσκονται στο έλεος ενός τρελού δικτάτορα και των μισθοφόρων του”. ανάγνωση του υπολοίπου »

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s