Mike Davis: Η Γουόλ Στριτ μέσα από την αναλυτική ματιά του «θορυβώδη» RoddyPiper.

Του Mike Davis

21 Οκτωβρίου 2011

 No more bubble gum

Ποιος θα μπορούσε να έχει προβλέψει την «Κατάληψη της Γουόλ Στριτ» και την ξαφνική εξάπλωση της – σαν αγριολούλουδο-  σε μικρές και μεγάλες πόλεις;

Ο John Carpenter θα μπορούσε και το έκανε. Σχεδόν ένα τέταρτο του αιώνα πριν (1988), ο ειδικός του ημερονύχτιου τρόμου ( «Το αυτό», «Χαλογουιν») , έγραψε και σκηνοθέτησε  το «Αυτοί ζουν» ( They Live ) απεικονίζοντας την εποχή του Ρέιγκαν ως μια καταστροφική εισβολή εξωγήινων. Σε μία από τις πρώτες εξαιρετικές σκηνές της ταινίας απεικονίζεται η αντανάκλαση μιας τεράστιας τριτοκοσμικής παραγκούπολης κατά μήκους της  οδού Hollywood Freeway  στο σκοτεινό γυαλί -καθρέφτη των ουρανοξυστών  της εταιρίας Bunker Hill. Το «Αυτοί ζουν» παραμένει το ανατρεπτικό κατόρθωμα του Carpenter. Λίγοι από όσους το έχουν δει μπορούν να ξεχάσουν την απεικόνιση των δισεκατομμυριούχων τραπεζιτών και της κακής «δημοσιογραφιοκρατίας» καθώς και την απόμακρη σαν ζόμπι κυριαρχία του ς σε μια κονιοποιημένη αμερικάνικη εργατική  τάξη που ζει σε αντίσκηνα στην πλαγιά ενός λόφου από χαλάσματα και ικετεύει για θέσεις εργασίας. Εξαιτίας αυτής της έλλειψης στέγης και της απελπισίας αλλά και χάρη στα μαύρα γυαλιά που βρήκε ο αινιγματικός Νάντα (που ερμήνευσε ο «θορυβώδης»  Roddy Piper ) το προλεταριάτο επιτυγχάνει  επιτέλους τη διαφυλετική ενότητα, βλέπει μέσα από τις υποσυνείδητες πλάνες του καπιταλισμού και θυμώνει.

Θυμώνει πολύ.

Ναι ξέρω, ίσως προτρέχω. Το κίνημα «Καταλαμβάνουμε τον κόσμο» ψάχνει ακόμα για τα δικά του μαγικά γυαλιά (οργάνωση, αιτήματα, στρατηγική και ούτω καθεξής) και ο θυμός του βρίσκεται σε χαμηλή φωτιά, τύπου Γκάντι. Όπως όμως προέβλεψε ο Carpenter αν στερήσεις από αρκετούς Αμερικάνους τα σπίτια τους και την επαγγελματική τους σταδιοδρομία (ή τουλάχιστον αν βασανίσεις δεκάδες εκατομμύρια καθημερινά με την πιθανότητα) τότε κάτι νέο και τεράστιο θα αρχίσει να σέρνεται προς την Goldman Sachs. Σε αντίθεση με το κίνημα Tea Party εδώ δεν υπάρχουν χορδές μαριονέτας.

Το 1965 όταν ήμουν μόλις δεκαοχτώ  χρονών  και μέλος του εθνικού προσωπικού των Φοιτητών για μια Δημοκρατική Κοινωνία, θέλησα να κάνω μια καθιστική διαμαρτυρία στην Chase Manhattan Bank για το ρόλο-κλειδί της στη χρηματοδότηση της Νοτίου Αφρικής μετά τη σφαγή ειρηνικών διαδηλωτών με τη πρόφαση  πως συμμετείχαν στο Απαρτχάιντ.  Ήταν η πρώτη διαδήλωση στη Γουόλ Στριτ σε μια γενιά και η αστυνομία της Νέας Υόρκης απομάκρυνε 41 άτομα.

Ένα από τα πιο σημαντικά δεδομένα με τη τρέχουσα εξέγερση είναι  πως απλά  έχει καταλάβει το δρόμο και έχει δημιουργήσει μια υπαρξιακή ταύτιση με τους άστεγους (αν και , ειλικρινά, η γενιά μου, εκπαιδευμένη στο κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα, θα φανταζόταν  πρώτα να κάτσει στο εσωτερικό των κτιρίων και να περιμένει την αστυνομία να μας σύρει έξω, χτυπώντας μας με τα γκλοπ ως την πόρτα. Σήμερα βέβαια, οι μπάτσοι προτιμούν σπρέι πιπεριού και «τεχνικές συμμόρφωσης στον πόνο «).  Νομίζω πως η κατάληψη στους ουρανοξύστες είναι μια θαυμάσια ιδέα, αλλά ως ένα μετέπειτα στάδιο στην πάλη. Η μεγαλοφυΐα του «Καταλαμβάνουμε τη Γουολ Στριτ» για τώρα, είναι πως έχει απελευθερώσει προσωρινώς μερικά από τα πιο ακριβά ακίνητα στο κόσμο και έχει μετατρέψει μια ιδιωτικοποιημένη πλατεία σε ένα μαγνητισμένο, δημόσιο χώρο καταλυτικό για διαμαρτυρία.

Η καθιστική διαμαρτυρία μας πριν 46 χρόνια ήταν μια επιδρομή ανταρτών. Αυτή είναι η Γουόλ Στριτ υπό την πολιορκία των Λιλιπούτιων . Είναι επίσης ο θρίαμβος της υποτιθέμενης αρχαίας αρχής για οργάνωση πρόσωπο-με-πρόσωπο. Τα κοινωνικά μέσα ενημέρωσης είναι σίγουρα σημαντικά αλλά όχι παντοδύναμα. Η ακτιβιστική αυτό-οργάνωση – η αποκρυστάλλωση της πολιτικής βούλησης στην ελεύθερη συζήτηση – ακόμα αναπτύσσεται καλύτερα σε πραγματικά αστικά φόρα. Με άλλα λόγια οι περισσότερες από τις συνομιλίες μας στο διαδίκτυο είναι κήρυγμα για την χορωδία.  Ακόμα και τα μεγάλο-σάιτ όπως το MoveOn.org είναι ήδη συντονισμένα στο κανάλι των όσων έχουν ήδη αλλάξει πλευρά  ή έστω έχει αλλάξει η πιθανή δημογραφική τους.

Οι καταλήψεις είναι επίσης αλεξικέραυνα, πρώτα απ’όλα για την περιφρονημένη αλλοτριωμένη τάξη των προοδευτικών Δημοκρατικών, ενώ παράλληλα φαίνεται πως καταρρίπτουν το χάσμα των γενεών παρέχοντας την κοινή βάση, παραδείγματος χάριν, σε απειλούμενους μεσήλικες εκπαιδευτικούς να ανταλλάξουν πληροφορίες και απόψεις με νέους εξαθλιωμένους αποφοίτους κολλεγίων.

Πιο ριζικά, οι τόποι κατασκήνωσης έχουν γίνει συμβολικές τοποθεσίες για την επούλωση των διχασμών του ίδιου του New Deal, μιας συμμαχίας που έχει να πραγματοποιηθεί από τα χρόνια του Nixon.  Όπως o Jon Wiener παρατήρησε στο blog του TheNation.com  «συντηρητικοί εργαζόμενοι και χίπιδες- μαζί επιτέλους!».

 Πράγματι, ποιος δεν θα μπορούσε να συγκινηθεί όταν ο πρόεδρος  Ρίτσαρντ Τρούμκα,  που είχε φέρει στη Γουόλ Στριτ τους ανθρακωρύχους του το 1989 κατά τη διάρκεια της πικρής αλλά τελικώς επιτυχημένης απεργίας τους κατά της Εταιρίας Άνθρακα Pittston, παρακάλεσε τους γεροδεμένους άντρες και γυναίκες να φρουρήσουν το πάρκο Zucotta εν όψει μιας επικείμενης επίθεσης από την αστυνομία της Νέας Υόρκης.

Είναι αλήθεια ότι παλιοί ριζοσπάστες σαν εμένα βιάζονται να ανακηρύξουν κάθε καινούριο μωρό ως Μεσσία, αλλά αυτό το παιδί της Κατάληψης της Wall Street έχει το σημάδι του ξεχωριστού. Πιστεύω ότι βλέπουμε την αναγέννηση της ποιότητας που τόσο αξιοσημείωτα καθόριζε τους μετανάστες και απεργούς της περιόδου της Μεγάλης Ύφεσης, της γενιάς των γονιών μου: μια ευρεία, αυθόρμητη συμπόνοια και αλληλεγγύη βασισμένη σε μια επικίνδυνα εξισωτική ηθική. Αυτή λέει, Σταμάτα και πάρε στο αμάξι σου μια οικογένεια που κάνει ωτοστόπ. Ποτέ μην περάσεις μια απεργιακή φρουρά, ακόμα κι αν δεν μπορείς να πληρώσεις το νοίκι. Μοιράσου το τελευταίο σου τσιγάρο μ’ έναν ξένο. Κλέψε γάλα όταν τα παιδιά σου δεν έχουν καθόλου και μετά δώσε το μισό στα μικρά παιδιά της διπλανής πόρτας –αυτό που έκανε συνεχώς η μητέρα μου το 1936. Άκου προσεκτικά τους βαθιά ήσυχους ανθρώπους που έχουν χάσει τα πάντα εκτός απ’ την αξιοπρέπειά τους. Καλλιέργησε την γενναιοδωρία του «εμείς».

Αυτό που υποθέτω ότι προσπαθώ να πω είναι ότι είμαι κυρίως εντυπωσιασμένος από τύπους που έχουν κινητοποιηθεί για να υπερασπιστούν τις καταλήψεις παρά τις σημαντικές διαφορές στην ηλικία, την κοινωνική τάξη και την φυλή. Αλλά εξίσου, λατρεύω τα τολμηρά παιδιά που είναι έτοιμα να αντιμετωπίσουν τον επερχόμενο χειμώνα σε παγωμένους δρόμους, ακριβώς όπως τα άστεγα αδέρφια τους.

Ας ξαναγυρίσουμε στην στρατηγική παρ’ όλα αυτά. Ποιος είναι ο επόμενος κρίκος στην αλυσίδα (με την έννοια του Λένιν) που χρειάζεται να σπάσει; Πόσο αναγκαίο είναι για τα «αγριολούλουδα» να κάνουν συνέδριο, να υιοθετήσουν προγραμματικά αιτήματα και επομένως να βάλουν τους εαυτούς τους στον πλειστηριασμό για τις εκλογές του 2012; Ο Ομπάμα κι οι Δημοκρατικοί θα χρειαστούν απεγνωσμένα την ενέργεια και την αυθεντικότητά τους. Όμως οι καταληψίες είναι απίθανο να θέσουν τους εαυτούς τους ή την ασυνήθιστη αυτο-οργανωτική τους διαδικασία προς πώληση.

Προσωπικά κλίνω προς την αναρχική θέση και τις προφανείς της επιταγές.

Πρώτον, να προβάλλουμε τον πόνο του 99 τοις εκατό, να δικάσουμε την Wall Street. Να φέρουμε ττις περιοχές Harrisburg, Loredo, Riverside, Camden, Flint, Gallup και Holly Springs στο κέντρο της Νέας Υόρκης. Να φέρουμε αντιμέτωπους τους κυνηγούς με τα θύματά τους –ένα εθνικό δικαστήριο πάνω στο ζήτημα της οικονομικής μαζικής δολοφονίας.

Δεύτερον, να συνεχίσουμε να δημοκρατικοποιούμε και να καταλαμβάνουμε παραγωγικά τον δημόσιο χώρο (π.χ. διεκδίκηση της Βουλής των Κοινοτήτων). Ο βετεράνος ακτιβιστής-ιστορικός του Μπρονξ Mark Naison έχει προτείνει ένα τολμηρό σχέδιο μετατροπής των έρημων και εγκαταλειμμένων χώρων της Νέας Υόρκης σε αποθέματα επιβίωσης (κήποι, χώροι κατασκήνωσης, παιδικές χαρές) για τους άστεγους και άνεργους. Οι διαδηλωτές του Occupy σε όλη την χώρα τώρα ξέρουν πως είναι να είσαι άστεγος και να σου απαγορεύεται να κοιμηθείς στα πάρκα ή μέσα σε μια σκηνή. Ένας λόγος παραπάνω για να σπάσεις τις κλειδαριές και να ρίξουμε τους φράχτες που χωρίζουν τον αχρησιμοποίητο χώρο από τις επείγουσες ανθρώπινες ανάγκες.

Τρίτον, να μείνουμε προσηλωμένοι στο αληθινό διακύβευμα. Το μεγάλο ζήτημα δεν είναι να βάλουμε φόρους στους πλουσίους ή να πετύχουμε έναν καλύτερο κανονισμό για τις τράπεζες. Είναι η οικονομική δημοκρατία: το δικαίωμα των απλών ανθρώπων να παίρνουν μακρο-αποφάσεις σχετικά με τις κοινωνικές επενδύσεις, τους τόκους, την ροή κεφαλαίων, την δημιουργία θέσεων εργασίας και την υπερθέρμανση του πλανήτη. Αν η αντιπαράθεση δεν είναι σχετικά με την οικονομική εξουσία,  τότε είναι άσχετη.

Τέταρτον, το κίνημα πρέπει να επιζήσει τον χειμώνα προκειμένου να πολεμήσει την εξουσία την επόμενη άνοιξη. Κάνει κρύο στους δρόμους τον Γενάρη. Ο Bloomberg και κάθε άλλος δήμαρχος και τοπικός κυβερνήτης προσβλέπει στον βαρύ χειμώνα ώστε να αδειάσει τις διαδηλώσεις. Είναι επομένως πολύ σημαντικό να ενισχύσουμε τις καταλήψεις κατά τη διάρκεια των Χριστουγεννιάτικων διακοπών. Φορέστε τα παλτά σας.

Τέλος, πρέπει να ηρεμήσουμε –το δρομολόγιο των τρεχουσών διαδηλώσεων είναι τελείως απρόβλεπτο. Αλλά αν κάποιος σηκώσει ένα αλεξικέραυνο δεν θα πρέπει να εκπλαγούμε αν ο κεραυνός τελικά μας χτυπήσει.

Τραπεζίτες, που πρόσφατα έδωσαν συνεντεύξεις στους New York Times, ισχυρίζονται ότι περίπου θεώρησαν τις διαδηλώσεις του Occupy σαν μια ανοησία που εκπορεύεται από μια αφελή κατανόηση του χρηματοπιστωτικού τομέα.  Θα πρέπει να είναι πιο προσεκτικοί. Στην πραγματικότητα θα ‘πρεπε να τρέμουν μπροστά στην εικόνα των εργατών.

Από το 1987, οι ΑφροΑμερικάνοι έχουν χάσει παραπάνω απ’ το μισό της καθαρής τους θέσης. Οι Λατίνοι, το φοβερό νούμερο των δύο-τρίτων. Πεντέμισι εκατομμύρια παραγωγικών θέσεων εργασίας έχουν χαθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες από το 2000, περισσότερα από 42.000 εργοστάσια έκλεισαν και μια ολόκληρη γενιά αποφοίτων κολλεγίων αντιμετωπίζει τώρα το μεγαλύτερο ποσοστό καθοδικής κινητικότητας στην Αμερικάνικη ιστορία.

Διαλύστε το αμερικάνικο όνειρο και οι κοινοί άνθρωποι θα σας πλήξουν σοβαρά. Ή όπως εξηγεί ο Nada στους ξένοιαστους επιτιθέμενούς του στην σπουδαία ταινία του Carpenter: «Έχω έρθει εδώ για να μασάω τσίχλες και να κλωτσάω κώλους…κι έχω ξεμείνει από τσίχλες».

Μετάφραση: Σοφία Καρακαϊδού, Γιώργος Μιχαηλίδης

Πηγή: Los Angeles Review of Books


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s