Lucio Magri (1932 – 2011)

«Από τα μέσα της δεκαετίας του ’60, το ιταλικό κομμουνιστικό κίνημα είχε ένα ρεύμα που δεν ήταν ούτε το επίσημο, ούτε αυτό των εργατιστών, αλλά παρέμεινε με τόσο αυθεντικό τρόπο γκραμσιανό που η ηγεσία δε μπορούσε τίποτε να του προσφέρει , και τελικά ούτε καν να το ανεκτεί. Έχοντας εκδιωχθεί το 1969, η ομάδα του Manifesto γύρω από το Lucio Magri, τη Rossana Rossanda και τη Luciana Castellina προχώρησαν και έφτιαξαν την εφημερίδα, που το όνομά της παραμένει μέχρι σήμερα, μια πραγματικά ριζοσπαστική καθημερινή εφημερίδα στην Ευρώπη. Με το πέρασμα των χρόνων, ήταν αυτό το ρεύμα που είχε τις πιο συγκροτημένες και διειδυτικές στρατηγικές αναλύσεις για τα προβλήματα που αντιμετώπισε η αριστερά, αλλά και η χώρα στο σύνολό της.» – Πέρυ Άντερσον

Ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Lucio Magri που εκδόθηκε το 2009 

«Ο Ράφτης του Ουλμ, μια πιθανή ιστορία του PCI (Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας)»

Σε μια από τις μαζικές συναντήσεις του 1991, όταν αποφασίζαμε εάν θα αλλάξουμε το όνομα του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, ένας σύντροφος ρώτησε τον Πιέτρο Ινγκράο: «Μετά από όλα όσα έχουν γίνει και όσα τώρα λαμβάνουν χώρα, ακόμη πιστεύεις ότι η λέξη «κομμουνιστής» μπορεί να χρησιμοποιείται προκειμένου να περιγράψει εκείνο το είδος του μεγάλου δημοκρατικού μαζικού κόμματος όπως το δικό μας ήταν, και είναι, και το οποίο θέλουμε να ανανεώσουμε ούτως ώστε να το οδηγήσουμε να γίνει κυβέρνηση; Ο Ινγκράο, ο οποίος είχε ήδη εκθέσει αναλυτικά τους λόγους της διαφωνίας του και είχε προτείνει έναν εναλλακτικό δρόμο, απάντησε – όχι απλά αστειευόμενος – με την περιίφημη παραβολή του Μπρέχτ για το ράφτη του Ουλμ.
Αυτός ο τεχνιτης του 16ου αιώνα είχε εμμονή με την ιδέα του να φτιάξει μια μηχανή που θα επιτρέπει στους ανθρώπους να πετάνε. Μια μέρα, πεισμένος ότι τα είχε καταφέρει, πήρε την εφέυρεσή του στον Επίσκοπο και του είπε: «Κοίτα, μπορώ να πετάξω». Κι όταν τον προκάλεσε να το αποδείξει, ο ράφτης έπεσε στον αέρα από την κορυφή μιας εκκλησίας, και, φυσικά συνετρίβη κάτω στις πλάκες. Και όμως, το ποίημα του Μπρεχτ τοποθετείται ως εξής: κάποιους αιώνες αργότερα πράγματι οι άνθρωποι έμαθαν να πετάνε.

(…)
Στην Ιταλία έχουν υπάρξει πολλοί τρόποι να φτάσει κανείς στο κεντρικό ερώτημα. Όπως: έγινα ιταλός κομμουνιστής γιατί ήταν η πρώτη προτεραιότητα, εάν κάποιος ήθελε να πολεμήσει το φασισμό, να υπερασπιστεί τη ρεπουμπλικανική δημοκρατία και να υποστηρίξει τα ιερά και απαραβίαστα δίκια των ερατών. Ή: έγινα κομμουνιστής σε μια περίοδο που οι δεσμοί με τη Σοβιετική Ένωση και τη μαρξιστική ορθοδοξία αμφισβητούνταν. Σήμερα, μπορώ να κάνω μια περιορισμένη αυτοκριτική του παρελθόντος και να προχωρήσω με ένα γνήσιο άνοιγμα προς το νέο. Δεν είναι αυτό αρκετό;
Κατά την άποψη μου δεν είναι αρκετό: αποτυγχάνει γιατί δεν αντιστοιχεί σε μια συλλογική απόπειρα πολλών δεκαετιών που θα πρέπει να αποτιμηθεί, θετικά ή αρνητικά, στο σύνολό της. Πάνω απ’ όλα, είναι ανεπαρκής για να μας βοηθήσει σε συμπεράσματα για το σήμερα και το αύριο. Πολλοί άνθρωποι σήμερα λένε: ήταν λάθος, αλλά αυτά ήταν τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου. Για λίγο, αυτός ο συνδυασμός αυτο – κριτικής και νοσταλγίας, αμφιβολίας και περηφάνειας – ιδιαίτερα ανάμεσα στους καθημερινούς ανθρώπους – ήταν δικαιολογημένος. Ήταν στ’ αλήθεια μια πηγή. Αλλά με το πέρασμα του χρόνου, και ανάμεσα στη διανόηση και τους ηγέτες κυρίως, φαίνεται πλέον ένας εύκολος συμβιβασμός του καθενός με τον εαυτό του και με τον κόσμο. Ρωτάω άλλη μια φορά ξανά τον εαυτό μου: υπάρχουν λογικοί, επιτακτικοί λόγοι για να έχει κανείς μια στάση ενάντια στην άρνηση και την αμνησία; Υπάρχουν σοβαροί λόγοι και κατάλληλες συνθήκες για ένα εκ νεου άνοιγμα μιας κριτικής συζήτησης για τον Κομμουνισμό σήμερα, παρά για την εγκατάλειψή του; Κατά την άποψη μου, υπάρχουν.

ΠΗΓΗ: New Left Review

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s