Η Nina Power γράφει στη Λέσχη για την απεργία στις 30 Νοέμβρη

Η απεργία στις 30 Νοέμβρη: O νέος χειμώνας της δυσαρέσκειας;

ανταπόκριση της Nina Power

(για το αγγλικό κείμενο πατήστε εδώ , for the english text here)

 Στις 30 του Νοέμβρη το Ηνωμένο Βασίλειο είδε δύο εκατομμύρια εργαζόμενους του δημόσιου τομέα να απεργούν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της χώρας. Σχολεία και πανεπιστήμια κλείσανε, νοσοκομεία ακύρωσαν τις μη επείγουσες επεμβάσεις, 146 χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι βγήκαν έξω και διαδήλωσαν σε ολόκληρη τη χώρα. Πικετοφορίες σχηματίστηκαν έξω από δημόσια κτήρια παντού και πολλοί άνθρωποι αρνήθηκαν να τις διασχίσουν σε ένδειξη αλληλεγγύης.Ένα μπλοκ που ξέκοψε από την κυρίως διαδήλωση που οργάνωσε η επιτροπή Occupy εισέβαλλε στο Panton House (έδρα της εξορυκτικής Χstrata του ομίλου FTSE και του πιο ακριβοπληρωμένου στελέχους της, του Mick Davies) και κατάφερε να κρεμάσει ένα πανώ από το κτήριο που έγραφε “Όλη η εξουσία στο 99%”. H αστυνομία επενέβη πολύ γρήγορα, ίσως για ζεστάμα σαν κομμάτι της νέας στρατηγικής της “ολοκληρωτικής αστυνόμευσης” και συνέλαβε γύρω στους 20 διαδηλωτές. Nωρίτερα την ίδια μέρα η αστυνομία είχε συλλάβει περίπου 35 άτομα έξω από μια βιβλιοθήκη στο Hackney, για λόγους που παραμένουν μυστηριώδεις.

Τι σημαίνει η απεργία και η καταστολή; Οι αριθμοί είναι τεράστιοι, παρά τις προβλέψιμες προσπάθειες της κυβέρνησης και των ΜΜΕ να τους μειώσουν. Οι γραμμές των πικετοφόρων (ΣτΜ: η περιφρουρήσεις των απεργιών) είναι ασύγκριτα σημεία  όσον αφορά στην ανάταση του αγωνιστικού φρονήματος και τη σύνθεση των επιμέρους διαμαρτυριών, και στην περίπτωση μάλιστα του πανεπιστημίου Birkbeck, η αστυνομία κλήθηκε από τη διεύθυνση για να περάσει τους απεργοσπάστες μέσα από τις γραμμές της περιφρούρησης (κάποιος παρατήρησε ότι στη Δανία οι απεργοσπάστες που συνοδεύονταν από την αστυνομία είχαν την αξιοπρέπεια να φοράνε κουκούλες για να κρύψουν τη ντροπή τους).

Τη δεκαετία του ’80, η απεργία των ανθρακωρύχων κράτησε ένα χρόνο: σήμερα κάποιοι είναι σκεπτικιστές για το αν οι μονοήμερες απεργίες μπορούν να πετύχουν πολύ περισσότερα από ένα προσωρινό αίσθημα αλληλεγγύης, να υπενθυμίσουν σε ποια πλευρά είναι στην πραγματικότητα η αστυνομία και να επιτρέψουν μια μικρή ματιά στις τεράστιες δυνατότητες που μπορεί να έχει το σταμάτημα της εργασίας – η απεργία της 30ης του Νοέμβρη ίσως να είναι το ξεκίνημα μιας σειράς απεργιών όπως έχουν υποσχεθεί οι ηγέτες κάποιων συνδικάτων αλλά πρέπει να δούμε τι έρχεται με τη νέα χρονιά: οι αντιαπεργιακοί νόμοι και η ελάττωση της δύναμης των συνδικάτων, για να μην αναφερθούμε στην επίμονη και βαθιά διάβρωση της εργατικής συνείδησης στα χέρια της Thatcher και όσων συνέχισαν το έργο της (αυτό πρακτικά σημαίνει όλες τις κυβερνήσεις που ακολούθησαν) έχουν προκαλέσει σοβαρή ζημιά. Ευτυχώς, είναι ζημιά που μπορεί να αποκατασταθεί και αρκετά γρήγορα μάλιστα: δεν υπάρχει αίσθηση σαν αυτή μιας οργισμένης διαδήλωσης για ένα κοινό σκοπό.

Ένα ερώτημα που γεννάται από την απεργία – ένα παλιό ερώτημα κατά μία έννοια – είναι η σχέση αυτών χωρίς δουλειά, ή αυτών που σπουδάζουν, ή των επισφαλών εργαζόμενων με τον αγώνα και με αυτούς που εργάζονται. Τα πράγματα όμως δείχνουν να υπόσχονται πολλά σε αυτή την κατεύθυνση. Παρά – ή ίσως λόγω της  – τεράστιας ανεργίας στη νεολαία (που αυτή τη στιγμή φτάνει το 1 εκατομμύριο), σχεδόν 4 στους 5 στην ηλικία 18-24 υποστηρίζουν την απεργία, το υψηλότερο ποσοστό σε όλα τα ηλικιακά γκρουπ που ρωτήθηκαν. Το «χάσμα» ανάμεσα σε αυτούς που δουλεύουν ή όχι φαίνεται να εξαφανίζεται, τουλάχιστον στο υποκειμενικό επίπεδο, καθώς η επισφάλεια παίρνει γενικευμένα χαρακτηριστικά και η πιεστική ανάγκη για πάλη ενάντια στα “μέτρα λιτότητας” γίνεται ένα ζήτημα που υπερβαίνει τάξη και ηλικία. Τα ίδια τα συνδικάτα έχουν αρχίσει να αναγνωρίζουν την ανάγκη να αντιμετωπίσουν πιο σοβαρά μεταξύ εργαζόμενων και ανέργων, με το Unite (το μεγαλύτερο συνδικάτο του Ηνωμένου Βασιλείου) να προσφέρει πρόσφατα δυνατότητα εγγραφής με συνδρομή 50 πένες τη βδομάδα σε φοιτητές και ανέργους.

Σε μια προηγούμενη φοιτητική διαδήλωση στις 9 Νοέμβρη,  η αστυνομία απομόνωσε ένα μπλοκ απεργών ηλεκτροτεχνιτών (“Sparks”, που ήταν πολύ δραστήριοι τις τελευταίες βδομάδες) προκειμένου να τους εμποδίσουν να διαδηλώσουν πλάι στους φοιτητές: η επιχειρηματολογία που υποστηρίζει πως οι φοιτητές και οι εργαζόμενοι δεν έχουν τίποτα κοινό (παρά τη συνεχή υπενθύμιση πως οι φοιτητές πρέπει να προετοιμάζονται συνεχώς για ένα σκληρό και ανταγωνιστικό εργασιακό περιβάλλον) θα μπορούσε να καταρρεύσει πολύ εύκολα – και η αστυνομία, τα ΜΜΕ και η κυβέρνηση το γνώριζαν. Αυτός θα πρέπει να είναι ο δρόμος – αυτός όπου οι φοιτητές, οι άνεργοι και οι εργαζόμενοι αντιλαμβάνονται όλοι μαζί μια κοινή (ή τέλος πάντων, αρκετά κοινή) κατάσταση. Το ”Είμαστε το 99%” είναι φυσικά ένα ελαττωματικό σύνθημα – καθώς αγνοεί τις διαφορές και τις αντιφάσεις μέσα στο ίδιο το 99%, αλλά γενικά μας χρησιμεύει στο να δούμε ότι ο κόσμος με όρους εκμεταλλευτών και εκμεταλλευόμενων είναι μια οπτική που ήταν τόσο αληθινή το 19ο αίωνα που ο Μαρξ έκανε κριτική στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής όσο και σήμερα. Το πως αντιμετωπίζουμε, και μαχόμαστε ενάντια, στα πράγματα που έχουν αλλάξει από τότε – την κυριαρχία της επισφάλειας, (τη γέννηση και) το θάνατο του κοινωνικού κράτους και την ιδιωτικοποίηση πάνω-κάτω των πάντων – είναι δικό μας ζήτημα.

Μετάφραση: Κώστας Αρβανίτης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s