Η στρουθοκάμηλος που έλεγε ότι ήταν καμηλοπάρδαλη. Mια απάντηση στον Ιμάνουελ Βαλερστάιν

του  Β.Γ.

το παρακάτω κείμενο εστάλη στη Λέσχη σαν απάντηση σε προηγούμενη ανάρτησή μας. Θεωρήσαμε σωστό να δημοσιεύσουμε τις απόψεις του φίλου καθώς πάντοτε ένας τέτοιος διάλογος μόνο θετικά μπορεί να φέρνει

Η στρουθοκάμηλος που έλεγε ότι ήταν καμηλοπάρδαλη.

(Πυθαγόρες, Ίππασοι και αρρητοαριστερά.)

ένας σχολιασμός του άρθρου: Η παγκόσμια Αριστερά μετά το 2011του Ιμάνουελ Βαλερστάιν

Ξεκινώντας να γράψω αυτό το κείμενο είπα να φανώ γενναιόδωρος και να αποδεχθώ την αίτηση του Βαλερστάιν, για μη προσδιορισμό της Αριστεράς και του στρατηγικού της στόχου (“μακροπρόθεσμος στόχος”). Βέβαια, στη συνέχεια έχω παραβιάσει λίγο τα σύνορα της σύμβασης αυτής, αλλά δεν γινόταν αλλιώς. Επίσης αντικαθιστώ τους όρους “βραχυπρόθεσμη τακτική” και “μακροπρόθεσμος στόχος” με τους “τακτική” και “στρατηγικό στόχο”. Τέλος πάντων, ας τα βρουν οι δικηγόροι. Το ταξίδι ξεκινά.

Για τον Βαλερστάιν το 2011 ήταν καλή χρονιά για την Αριστερά, κακή για τους ανθρώπους και συμπληρώνω, καλή και για τον καπιταλισμό. Τι σημαίνει “καλή χρονιά για την Αριστερά”? (αυτή η επιχειρηματική έκφραση με οδήγησε στην αντικατάσταση των επιθέτων βραχυπρόθεσμος-μακροπρόθεσμος καθώς και το άρρητο-επιθυμητό, κατά Βαλερστάιν, ότι πάντα ο στρατηγικός στόχος είναι μακροπρόθεσμος.) “Εξηγεί “ λοιπόν, με τον δικό του τρόπο, στις δυο επόμενες παραγράφους ότι

α) είχαμε μια παγκόσμια εξέγερση(!) του “99%” ενάντια στην υπερσυγκέντρωση πλούτου, τις διεφθαρμένες κυβερνήσεις, κατά της αντιδημοκρατικής φύσης των κυβερνήσεων.

β)”γενναιόδωρα” δίνει μια θέση στην αραβική άνοιξη πλάι στο “99%” και τους αγανακτισμένους, και διακρίνει (σωστά) μια μετατόπιση της συζήτησης και της αναζήτησης προς  την “ισότητα”, το “δίκαιο” καθώς και αμφισβήτησης  του “από πάντα και για πάντα” συστήματος.

Που βρίσκεται λοιπόν ο επιχειρηματίας Βαλερστάιν? Εδώ ο Βαλερστάιν ανακαλύπτει το προϊόν το οποίο παρουσιάζεται για διαχείρηση-εκμετάλλευση. Ανακαλύπτει την δυσαρέσκεια, την αναζήτηση, την αμφισβήτηση των καταπιεσμένων κι έρχεται στη συνέχεια να προτείνει την αξιοποίηση. Δεν τον απασχολούν οι αφετηρίες, η σύνθεση, η διάρκεια, η προοπτική των κινημάτων, γι αυτό μπορεί και να τα βάλει δίπλα-δίπλα.

Θα πει κανείς, μα δεν επιθυμεί η Αριστερά την κινητοποίηση των ανθρώπων? Είσαι εναντίον? Όχι βέβαια, η Αριστερά επιθυμεί και συνεχώς επιδιώκει οι άνθρωποι να μπαίνουν στον στίβο της ταξικής πάλης και στην πολιτική. Εδώ όμως ο Βαλερστάιν δεν ενδιαφέρεται γι αυτό, τον ενδιαφέρει μόνο το αποτέλεσμα της όξυνσης ως διαχειρίσιμο. Έτσι, μαζί με τα παραπάνω, βάζει στην άκρη και την Αριστερά ως περιεχόμενο και τον στρατηγικό στόχο, γιατί αυτά δεν έχουν σημασία όταν μιλάς για εκλογές. Ο Βαλερστάιν βλέπει την “καλή  χρονιά” ως ευκαιρία παρουσίασης σωτηρίας  για τους καταπιεσμένους.

Με αφετηρία την παγκόσμια εξέγερση(!) έρχεται να παρουσιάσει το αντίστοιχα μεγάλο καθήκον της Αριστεράς  που είναι να  μετατρέψει την “πρωταρχική επιτυχία”(!)  σε “πολιτική αλλαγή”(!). Ωραία ακούγεται η “πολιτική αλλαγή”, καλό θα ήταν να ξέραμε και τι είναι. Συνεχίζει διαφωτίζοντας: “Το πρόβλημα μπορεί να τεθεί με πολύ απλό τρόπο: Ακόμη και αν, με οικονομικά κριτήρια, υπάρχει ένα σαφές και διευρυνόμενο χάσμα μεταξύ μιας πολύ μικρής ομάδας (του 1%) και μιας άλλης, εξαιρετικά μεγάλης (του 99%), η κατάσταση αυτή δεν αντιστοιχεί σε έναν ανάλογο οικονομικό διαχωρισμό: παγκοσμίως, οι πολιτικές δυνάμεις της Κεντροδεξιάς εξακολουθούν να κυβερνούν τον μισό περίπου πληθυσμό του πλανήτη ή, τουλάχιστον, εκείνους που είναι πολιτικά ενεργοί με οιονδήποτε τρόπο.” (εδώ μάλλον “ο δαίμων” έκανε τη δουλειά: “ανάλογο πολιτικό (αντί οικονομικό) διαχωρισμό”.)

Το θέμα δηλαδή είναι το “κυβερνητικό σκορ” παγκοσμίως μεταξύ ομάδων και εκεί βλέπει την αναντιστοιχία, την αντίθεση. Άμα είσαι μαρξιστής! Μετά θ’ αφήσει το μουντιάλ για να πάει και στα τοπικά πρωταθλήματα.

Στη συνέχεια συμπεραίνει : “Ως εκ τούτου, για να αλλάξει τον κόσμο, η Αριστερά θα χρειαστεί έναν βαθμό πολιτικής ενότητας δεν τον έχει κατακτήσει ακόμα. …“ Σ’ αυτή την παράγραφο η Αριστερά,η ασαφής ως προς το περιεχόμενό της και τον στόχο της κατά Βαλερστάιν, έρχεται ν’ αλλάξει τον κόσμο. Η Αριστερά του Βαλερστάιν αλληλοσπαράσσεται σε αναζητήσεις και διαφωνίες για τα πάντα. Διακρίνω ότι τον γοητεύει αυτό. Πως αυτή η Αριστερά θ’ αλλάξει τον κόσμο? Προς ποια κατεύθυνση? Εμφανίζει ως καθήκον “την αλλαγή του κόσμου”  για να το εξαφανίσει αμέσως και να παρουσιάσει δυο μεγάλες αντιθέσεις στους κόλπους της Αριστεράς. Δεν υπάρχει στρατηγικός στόχος, είναι ένα θέμα ασαφές-δευτερεύον, πρέπει όμως να εξυπηρετηθεί άμεσα. Όσο για τα περί αντιθέσεων μέσα στην Αριστερά, χωρίς να της προσδίδεται περιεχόμενο, θα μπορούσε να γράφει κάνεις για πάντα, θα μπορούσε να χωρέσει μέσα σ’ αυτήν τα πάντα και τίποτα, να της βάζει εισαγωγικά και προσδιοριστικά επίθετα ανάλογα με την υποκειμενική του διάθεση.(ωχ! παραβίασα τη σύμβαση ξανά!).

Θ’ ασχοληθώ μόνο με την πρώτη μεγάλη αντίθεση. Εδώ τα πράγματα γίνονται πιο στρωτά αφού δεν έχουμε να παλέψουμε το αόριστο,το άρρητο – τουλάχιστον όχι στην προηγούμενη κλίμακα.

Ο Βαλερστάιν είναι “ανεκτικός” προς όλους (μεγάλη καρδιά). Παρουσιάζει τις τρεις θέσεις για τις εκλογές που ταλανίζουν την Αριστερά:

α)”Έχουμε, εν πρώτοις, αυτούς που είναι εξαιρετικά καχύποπτοι, υποστηρίζοντας ότι η συμμετοχή στις εκλογές δεν είναι απλώς πολιτικά αναποτελεσματική, αλλά επιπλέον νομιμοποιεί το υφιστάμενο παγκόσμιο σύστημα.”

β)”…υπάρχουν εκείνοι που θέλουν να είναι πραγματιστές. Θέλουν να δουλέψουν από τα μέσα: στους κόλπους του μεγαλύτερου κόμματος της Κεντροαριστεράς, όταν υπάρχει πολυκομματικό σύστημα, ή στο εσωτερικό του de facto μοναδικού κόμματος, όταν δεν επιτρέπεται η κοινοβουλευτική εναλλαγή.”

Εδώ, για να πω την αμαρτία μου, δεν καταλαβαίνω ποια δεύτερη κατάσταση περιγράφει. Εκεί που δεν γίνονται εκλογές υπάρχει κάποια Αριστερά κατά Βαλερστάιν, που θέλει να μπει στο “μέσα” αυτουνού που θέλει να τους κρατάει όλους “απ’ έξω” κι από “κάτω”. Δεν επιμένω γιατί δεν καταλαβαίνω.

γ)”Και, από την άλλη υπάρχουν εκείνοι που επικρίνουν αυτή την πολιτική του «μικρότερου κακού». Επιμένουν ότι τα μεγάλα κόμματα δεν έχουν ουσιαστικές διαφορές  μεταξύ τους, και υποστηρίζουν την εκλογική ενίσχυση κάποιου «πραγματικά» αριστερού κόμματος.“

Εδώ αισθάνθηκε την ανάγκη να βάλει εισαγωγικά στο “πραγματικά”. Ποιος ξέρει γιατί? Ίσως γιατί αυτό θα διατάρασσε την νεφελώδη Αριστερά του ανεκτικού Βαλερστάιν.

Δεν τον απασχολούν (ή τον απασχολούν?) οι θέσεις αυτές καθ’ αυτές. Τοποθετείται απέναντι σ’ αυτές ως εξής: “Συμφωνώ πλήρως με όσους υποστηρίζουν ότι η κατάκτηση της κρατικής εξουσίας δεν συνδέεται με τη δυνατότητα ενός μακροπρόθεσμου μετασχηματισμού του παγκόσμιου  συστήματος — ενδεχομένως μάλιστα να  την υπονομεύει. Ως στρατηγική μετασχηματισμού έχει δοκιμαστεί πολλές φορές και έχει αποτύχει.”

Ταυτίζει μια κυβερνητική πολιτική έκφραση με την κατάκτηση της κρατικής εξουσίας! Έτσι έχουμε αλλεπαλληλίας “κατακτήσεις” της κρατικής εξουσίας κάθε που γίνονται εκλογές! Αυτό το κάνει για να αποσυνδέσει την κατάκτηση της κρατικής εξουσίας από τον κοινωνικό μετασχηματισμό, για τον οποίο δεν υπάρχει ούτε Αριστερά ούτε όνομα. Ούτε κι ο ίδιος έχει βρει λέξη κι ούτε μάλλον θα βρει. Συγνώμη για την παραβίαση της σύμβασης, άλλωστε το θέμα είναι οι εκλογές και μπορούν να παίξουν όλοι οι απατεώνες. Πως το κάνει? Αναφέρεται γενικά σε προσπάθειες κυβερνητικής επίλυσης του κοινωνικού  και με την προηγούμενη ταύτιση κυβέρνηση-κρατικη εξουσία το πετυχαίνει. Έτσι αποσιωπά τον ρεφορμισμό που έχουν οι άλλες δυο θέσεις , θάβει τον επαναστατικό δρόμο και τελείωσε, δίνοντας μάλιστα την εντύπωση ότι είναι υπέρ της επαναστατικής αλλαγής της κοινωνίας (αρρήτως πάντα τα πάντα).

Οι δυο τελευταίες θέσεις απασχολούν τον Βαλερστάιν και τα λέει όλα μαζί γι αυτές στην συνέχεια.

Λέει λοιπόν ότι είναι απαραίτητη η σύγκλιση των τριών θέσεων (στις δύο) και ο τρόπος να επιτευχθεί είναι κάνοντας την διάκριση μεταξύ τακτικής-στρατηγικής. Η απαίτηση της σύγκλισης, λέει, προκύπτει για την επικράτηση της Αριστεράς τόσο βραχυπρόθεσμα όσο και μακροπρόθεσμα. Εδώ γίνεται η πρώτη επίκληση κίνδυνου προς την Αριστερά.

Ας παρακολουθήσουμε λοιπόν τον Βαλερστάιν στο στήσιμο της επιχείρησης. (ας πάει στο διάολο η σύμβαση!)

Η Αριστερά, ένα ασαφές σύνολο αντιθέσεων, με ασαφή προέλευση, σε ασαφή σχέση με την κοινωνία, με ασαφή πολιτισμική αναφορά και με ασαφή στρατηγικό στόχο, πρέπει να επικρατήσει.

Έχει δίκιο ο Βαλερστάιν όταν λέει ότι για να είσαι συνεπής ρεφορμιστής πρέπει να διαχωρίσεις την τακτική από την στρατηγική. Όχι δεν τον διαστρεβλώνω! Πράγματι χρησιμοποιεί τη λέξη “διακρίνεις” κι όχι διαχωρίσεις, αλλά ας δούμε τι εννοεί. Δεν μας εξηγεί (ή το κάνει?) ο Βαλερστάιν τον τρόπο διάκρισης τακτικής-στρατηγικής? Η τακτική, κατά Βαλερστάιν, δεν είναι υποταγμένη – δεν περιστρέφεται- γύρω από τον στρατηγικό στόχο, γιατί ήδη έχει θέσει τον στρατηγικό στόχο στον πολυτελή θρόνο των αναζητήσεων της αίθουσας των νεφελωμάτων. Σημασία για τον Βαλερστάιν έχει να υπάρχει Αριστερά και τακτική! Αυτή είναι η επιχείρηση του Βαλερστάιν.

Το “to do” του Βαλερστάιν βρίσκεται στις δυο τελευταίες παραγράφους πριν καταπιαστεί με το άλλο μεγάλο θέμα. Έχω να παρατηρήσω ότι δεν έχει σημασία τι σκέφτεται κάνεις για τις κυβερνήσεις και το κράτος, αλλά τι είναι πραγματικά.

Καταλήγει ότι η Αριστερά πρέπει να συμμετέχει στις εκλογές  προς ελαχιστοποίηση της ανθρώπινης δυστυχίας. Εδώ υπάρχει επίκληση κίνδυνου αυτή τη φορά προς τους καταπιεσμένους για την διαφήμιση της επιχείρησης. ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΩΤΗΡΙΑ ΑΕ

Δεν έχει σημασία αν αυτό θα γίνει με συνασπισμό αριστερών κομμάτων ή με συμμετοχή σε άλλες κυβερνήσεις. Είναι θέμα τακτικής! Εξαρτάται δε από την “θερμοκρασία και την πίεση” και με ακαθόριστο τρόπο. Τίποτα δεν υπάρχει για τον Βαλερστάιν, που να αξίζει να αναλυθεί σ’ ένα κείμενο τόσων λέξεων για τις εκλογές. Δεν υπάρχει Αριστερά, δεν υπάρχει στρατηγικός στόχος, δεν υπάρχουν νόμοι ορισμού τακτικής και συνεργασιών. Τίποτα! Τι υπάρχει? Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΩΤΗΡΙΑ ΑΕ και οι καταπιεσμένοι ως ψηφοφόροι. Στάχτη και μπούλμπερη να γίνει η αριστερά του Βαλερστάιν!

Τι έκανε ο Βαλερστάιν?

Αυτό το κείμενο δεν τοποθετείται χρονικά πουθενά, θα μπορούσε κανείς να το γράψει και χρόνια πριν(κι έχουν γραφτεί). Οι αναφορές που κάνει στα κινήματα, στις εξεγέρσεις, στην κρίση δεν γίνονται για την τοποθέτηση του θέματος στο σήμερα κάτω απ’ το πρίσμα του διακυβεύματος και του καθήκοντος. Γιατί αυτό? Ο Βαλερστάιν διαπιστώνει μετατόπιση της συζήτησης στην κοινωνία προς το δίκαιο και την αμφισβήτηση του “προαιώνιου” για να κρούσει το καμπανάκι της αναχώρησης της Αριστεράς από το κοινωνικό πεδίο επειγόντως.  Δεν πρέπει η Αριστερά να προσδιορίζεται και να μετριέται στο στίβο της  ταξικής πάλης. Δεν πρέπει η Αριστερά να δράσει με όλες της τις δυνάμεις εκεί που η κοινωνία έρχεται, επιτέλους, να την συναντήσει. Δεν πρέπει η Αριστερά να αποσαφηνίσει το δίκαιο και να προτάξει το κοινωνικό. Δεν πρέπει η Αριστερά να μορφώσει, να ψυχώσει, να αναδείξει τον πολιτισμό των ανθρώπων της – των λαών, να συμβάλλει στην οργάνωση εκείνου που θ’ αντισταθεί και θα σαρώσει την εκμετάλλευση. Η Αριστερά πρέπει να παραμείνει η  Αριστερά του Βαλερστάιν, της συμπόνοιας, της συναλλαγής και της ήττας, να φύγει από το πεδίο των κοινωνικών αγώνων. Πρέπει να δει τον “σωτήριο ρόλο” της ως Ερρίκος Ντινάν αλλά με ιδιοτέλεια Βαλερστάιν. Με τον τρόπο αυτό, είναι αλήθεια, τίποτα δεν της δίνει περιεχόμενο, είναι η ωραία χαμένη στις αναζητήσεις εκτός πεδίου αριστερά. Οι αναζητήσεις θα υπάρχουν πάντα, το θέμα είναι ότι για να έχουν νόημα θα πρέπει κάπου να δοκιμάζονται και να μετρούνται με μέθοδο.

Η όξυνση της αντίθεσης, η δομική κρίση, η σκληρή επίθεση του κεφαλαίου, η αναταραχή δεν είναι η πραγματικότητα. Δεν είναι η ταξική πάλη το πεδίο. Δεν είναι η Αριστερά σε σχέση με την κοινωνία, δεν προκύπτει ως αναγκαιότητα πάρα μόνο ως αυτοπροσδιορισμός. Η ύπαρξη της, η δύναμη της δεν συνδέονται με την κοινωνία και τον κομμουνισμό, αλλά με τη θέληση της και την πολιτική για την θέληση. Δεν αναζητά η Αριστερά τον τρόπο πολιτικοποίησης του υποκειμένου – το ζωντάνεμα της κοινωνίας.

Στην “κομπραδόρικη” Αριστερά, στην Αριστερά σου Βαλερστάιν, λέω: Μην με σώσετε! Φυλαχτείτε κι εσείς όμως!

Σημειώσεις:

Το δεύτερο μεγάλο θέμα  περί “λατρείας ανάπτυξης” και “προτεραιότητας πολιτισμικής αλλαγής” το χει “γραμμένο” κι ο Βαλερστάιν. Το ξεπέταξε αμέσως, για ν’ “ακομπανιάρει” το πρώτο το έβαλε. Είπε, ο ένας λέει έτσι, ο άλλος αλλιώς κι αυτός είπε το μαγικό “συμβιβαστείτε!”. Η συζήτηση πάλι διεξήχθη στο ζεστό και ήρεμο καθιστικό του σπιτιού του, πέρα από ανόητες δεσμεύσεις και πραγματικότητες.

Το “κλείσιμο” του άρθρου με τα 5,12,40χρονα, τα 9μερα και πάει λέγοντας, είναι η κορύφωση της ενόρασης, πολύ “προφητικό” κι “ελπιδοφόρο”.

Μια εξήγηση γιατί τα λέω έτσι.

Είναι αλήθεια ότι δεν άκουσα τέτοιες απόψεις πρώτη φορά – δεν είναι και νέες – και δεν πιστεύω ότι συνέτριψα τον Βαλερστάιν. Δεν συντρίβονται αυτοί με άρθρα ανωνύμων σε τοίχους, αλλά με λόγια κι έργα επωνύμως. Ο Βαλερστάιν δεν το έγραψε για μένα και ούτε εγώ γι’ αυτόν. Εγώ δεν υπάρχω αυτός υπάρχει, ανήκω όμως στο καστ του άρθρου (σ’ αυτούς που είναι για σωτηρία) και νομιμοποιούμαι να εκφράσω άποψη. Η αφετηρία? Έπινα καφέ διαβάζοντας το άρθρο. Σε κάποια στιγμή θέλησα να βρίσω. Δεν ήταν η κατάλληλη, συνέπεσε με την γουλιά καφέ. Γέμισε ο τόπος. Καθάριζα, έβηχα, έβριζα και μετά τα έγραψα. Έχω την ελπίδα ότι δεν θα πουν όλοι “μην ξαναστραβοκαταπιείς ρε!” ή “δεν πνιγόσουν καλλίτερα”.

 

2 Σχόλια to “Η στρουθοκάμηλος που έλεγε ότι ήταν καμηλοπάρδαλη. Mια απάντηση στον Ιμάνουελ Βαλερστάιν”

  1. Όχι άλλο σώσιμο κι από κανέναν. Μπορούμε και μόνοι μας. Δεν κατάλαβε κανείς το παραμικρό από το Σύνταγμα, όπου εκεί τα κάθε λογής γελοία αριστερά κομματόσκυλα ήρθαν για να μαζέψουν ψηφαλάκια και να επιβληθούν.

    Κρίμα γιατί είστε ίδιοι, αριστεροί και δεξιοί γραφειοκράτες, αλλά με μια διαφορά: οι δεύτεροι δεν μασάνε τα λόγια τους. Οπότε, ας φυλαγόμαστε από τους πρώτους.

    Υ.Γ. Δυστυχώς, η αριστερά σας αργοπεθαίνει, μαζί με το σύστημα που υπηρετεί.

  2. Πολύ σωστή σε γενικές γραμμές η απάντηση. Μόνο που πρέπει να δώσουμε ένα ελαφρυντικό στον Βαλλερστάιν. Ζει και εργάζεται στην Αμερική. Η εικόνα που έχει για τον κόσμο είναι …αμερικάνικη. Θέλω να πω τα εξής:
    α) Όταν γράφει ένας αμερικάνος για την αριστερά γράφει έχοντας την εικόνα ενός περιθωριακού πολιτικά χώρου που εκπροσωπεί μικρή μερίδα του κόσμου. Είναι πιο εύκολο να υποκύψει στην γοητεία της σοσιαλιδημοκρατίας ή να παρεκκλίνει προς το κέντρο. Αρκεί να δούμε τις επικρατούσες συνθήκες εκεί.
    β) Οι ΗΠΑ λόγω της θέσης τους στον κόσμο, λόγω της «πρακτικότητας» τους δίνουν μια υπερβολική προτεραιότητα στην πρακτική έναντι της θεωρίας. Αυτό αποτυπώνεται σε πολλά σημεία της κοινωνικής τους ζωής και φυσικά στην πολιτική. Το άμεσο αποτέλεσμα είναι πιο σημαντικό απο τον τρόπο με τον οποίο θα φτάσεις σε αυτό. Τα πάντα πρέπει να μετριούνται και να έχουν αποτέλεσμα, αλλιώς αποτύχαμε.

    Νομίζω ότι η σκέψη του Β. είναι γενικά εμποτισμένη απο αυτό το στοιχείο και αυτό φαίνεται και σε αυτό το άρθρο του. Ιδιαίτερα ενδεικτικός σε αυτό είναι ο χρονικός προσδιορισμός της κατάρρευσης του καπιταλισμού, που γίνεται με μεταφυσικό και αντιδιαλεκτικό τρόπο.

    Πάντως δεν πρέπει να ακυρώσουμε γενικά τον Β. παρά την προφανώς μεγάλη αστοχία του συγκεκριμένου άρθρου του.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s