Αριστερός σε σύγχυση… Αριστερά σε διαύγεια;

 Είναι πολλά αυτά που γράφτηκαν για το Θόδωρο Αγγελόπουλο και το έργο του, από την ημέρα του θανάτου του. Πολλά από αυτά γράφτηκαν και αναρτήθηκαν και στη Λέσχη. Ίσως να μην έχω κάτι να προσθέσω. Ωστόσο, κάποιες σκέψεις θα καταγραφούν, ακόμα και αν δεν είναι και πλήρως συγκροτημένες.

 Αφορούν στην πρόσληψη από την Αριστερά της πολιτικής τοποθέτησης του σκηνοθέτη τα τελευταία χρόνια. Είναι αρκετά γνωστή ή δήλωση του, ότι παραμένει «αριστερός σε πλήρη σύγχυση». Βέβαια, έχει ενδιαφέρον και ολόκληρη η σκέψη που κατέθεσε το 2008 στο περιοδικό Σινεμά.

«-Εσείς αισθάνεστε ακόμα αριστερός;

-Εγώ έχω πει ότι αισθάνομαι εν πλήρει συγχύσει αριστερός!

-Και πώς βλέπετε την άνοδο του Συνασπισμού τον τελευταίο καιρό;

-Θεωρώ θετικό ότι μπαίνουν καινούργιες φωνές στην ελληνική πολιτική πραγματικότητα.

-Αν σας ζητηθεί η υποστήριξή σας, με οποιοδήποτε τρόπο, θα τη δώσετε;

-Από τη μεριά μου ναι, παρόλο που μια λίγο ριζοσπαστική αντιμετώπιση, όπως του ΝΑΡ (Νέο Αριστερό Ρεύμα), είναι πιο κοντά μου.»

Θα ήταν παντελώς ανούσια μια συζήτηση για το τι «ήταν» πολιτικά ο μεγαλύτερος σκηνοθέτης της χώρας. Άλλωστε πάντοτε μιλούσε μέσα από τις ταινίες του και έχει μάλλον ένα ενδιαφέρον η σχέση της «Σκόνης του Χρόνου» με το «Λιβάδι που δακρύζει». (ένα κείμενο που συνιστώ για τις φάσεις του έργου του, είναι του Βασίλη Τσιράκη). Συχνά μιλούσε και πέρα από αυτές, όπως τότε που υπερασπίστηκε τους νέους του Δεκέμβρη, τη στιγμή που τρομαγμένοι διανοούμενοι και καλλιτέχνες της εξουσίας υποκλίνονταν στην ηρεμία που είχε την εικόνα του κλομπ.

 Για αυτό και όλοι οι αριστεροί άνθρωποι, συγκλονίστηκαν με το θάνατό του. Για αυτό και όλη η Αριστερά, παρεβρέθηκε στην κηδεία. Και θεωρούσε ότι έχασε ένα «δικό» της άνθρωπο, γιατί ήταν πάντοτε ταγμένος στην υπόθεση της απελευθέρωσης του ανθρώπου από την εκμετάλλευση.

Και πολλοί από αυτούς θα πίστευαν κάτι το απολύτως σωστό: Ότι τιμούμε τον Αγγελόπουλο για το έργο και τη στάση του και δεν είναι ώρα να σκεφτούμε τη μια ή την άλλη δήλωσή του. Προφανές. Ωστόσο κάτι με ενοχλούσε λίγο, αλλά δεν ήξερα τι. Και αυτό το κάτι, ενισχύθηκε όταν ένας από τους επιφανείς ανθρώπους της Αριστεράς που πήγε στην κηδεία, ο Αλέξης Τσίπρας, ανάρτησε στο διαδίκτυο ένα κείμενο.

Αυτό της Αλίκης Κοσυφόγλου στο Red Notebook. Πρόκειται για ένα σύντομο κείμενο, που στο 99% του θα συμφωνούσαμε απόλυτα, άλλωστε, παρά τις διαφορές μας, η σχέση μας με την ομάδα της ιστοσελίδας είναι πολύ καλή. Η συλλογιστική του κειμένου στο τέλος είναι αρκετά κατανοητή και σωστή. Ο Αγγελόπουλος ήταν ένας μεγάλος δημιουργός, συνδέθηκε όσο κανείς άλλος με τις αγωνίες του λαού και της Αριστεράς, τα τελευταία χρόνια εξέφρασε τους προβληματισμούς του για την πολιτική αριστερά, ωστόσο τέτοιες στιγμές είναι μικρότητα να αναφερόμαστε σε αυτό. Με τα ίδια τα λόγια της:

«Βέβαια ο ίδιος, εδώ και αρκετά χρόνια υπήρξε έντονα επιφυλακτικός απέναντι στην  πολιτική αριστερά, ενώ περίπου πριν από ένα χρόνο είχε δηλώσει σε συνέντευξη που παραχώρησε στο δελτίο ειδήσεων της δημόσιας τηλεόρασης, ότι είναι ένας «αριστερός σε πλήρη σύγχυση», που δε «συμφωνεί με την αριστερά», χωρίς ωστόσο να εξηγήσει με «τι» ακριβώς συμφωνεί στις σημερινές πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες.

Από την άλλη όμως, είναι γεγονός ότι η εμμονική αναφορά στην ύστερη πολιτική του «σύγχυση», λίγες ώρες μετά τον τόσο απρόσμενο θάνατο του, είναι τόσο κακόγουστη και μικροπρεπής, όσο γραφικός και χυδαίος μπορεί να γίνει ένας «αγιοποιητικός» επικήδειος του.»

Αρκετά λογική και μετρημένη η σκέψη της. Κανείς δεν θα μπορούσε να διαφωνήσει. Ωστόσο, αν το σκεφτούμε λίγο καλύτερα, πρέπει να κάνουμε κάποιες δεύτερες σκέψεις. Και ειδικά όταν βλέπουμε το κείμενο αυτό να αναπαράγεται στο διαδίκτυο από τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα. Πώς μπορείς να αναφέρεσαι στη σύγχυση του Αγγελόπουλου και να μην σκέφτεσαι τη δικιά σου σύγχυση;

Οφείλει ο Αγγελόπουλος να είναι ξεκάθαρος και να έχει απαντήσεις και να μην είναι συγχυσμένος; Αυτό δεν θα όφειλε πρώτα και κύρια να το κάνει η Αριστερά, και δη τα πιο μεγάλα κομμάτια της; Φταίει μόνο αυτός που συγχύστηκε ή και η Αριστερά που δεν φαίνεται να καλεί σε ένα τόσο ξεκάθαρο δρόμο.

Είναι τιμή του σκηνοθέτη μέσα στη σύγχυση και την κατάρρευση να δείχνει το Λένιν να πηγαίνει στη Δύση. Τουλάχιστον αυτός τον θυμόταν όταν πολλοί υποκλίνονταν στη νέα εποχή, στα αστεράκια της ΕΕ και στις «νέες» καταστάσεις που οφείλουν να υπερβαίνουν  τις «αγκυλώσεις» του παρελθόντος.

Συγχυσμένος ο Αγγελόπουλος αλλά λιγότερο συγχυσμένη η Αριστερά και πόσο μάλλον ο χώρος από τον οποίο προέρχεται αυτή η σκέψη; Δηλαδή το δίκιο ποιος το έχει για να συμμαχήσουμε και να σταματήσει η σύγχυση; Η Δαμανάκη, ο Κωσταντόπουλος, ο Αλαβάνος ή ο Τσίπρας. Ή μήπως και ο Λαφαζάνης; Ή μήπως και η ΚΟΕ, αυτοί που φύγανε ή αυτοί που μείνανε; Η μπορεί να έχει και δίκιο η ΔΕΑ και δίκιο ο Κοτζιάς, και ο Τόλιος και ο Μηλιός, μπορεί και κάτι κεντρώοι πατριώτες κάτι ωραίο να έχουν να πουν. Και με την ΕΕ αλλά και λιγάκι ενάντια. Και λίγος καπιταλισμός και λίγος σοσιαλισμός και ακόμα πιο λίγος κομμουνισμός. Και με τον συντάκτη της Αυγής που καταγγέλλει την «έμμονη» ιδέα της κατάληψης της εξουσίας και με τη Ρόζα. Και με το κίνημα και την εξέγερση και ενάντια στην απεργία στο Εργατικό Κέντρο Βόλου.

Μα καλά πως γίνεται να συγχύζεται ο σκηνοθέτης, αφού ο δρόμος είναι ξεκάθαρος. Θα συμμαχήσουμε με διάφορους, θα βγούμε στην κυβέρνηση, θα είμαστε με την ΕΕ αλλά με μια άλλη ΕΕ, με τον καπιταλισμό ή και όχι, ή με κάποιον άλλο, θα πληρώσουμε το χρέος ή θα το πληρώσουμε αργότερα, ή θα κάνουμε κούρεμα, αλλά και οι άλλοι έκαναν κούρεμα αλλά αυτό δεν είναι το κούρεμα που θέλουμε. Ξεκάθαρες κουβέντες, πλήρης διαύγεια. Πως και δεν τη βλέπει ο σκηνοθέτης.

Αυτός που πήγε στη Γιουγκοσλαβία που βομβάρδισε η ΕΕ. Ποιος παρασύρθηκε περισσότερο από τις ιαχές ή και τους θούριους για μια «συνεπή» Αριστερά, ευρωπαϊκή, σύγχρονη σε μια νέα Ελλάδα της Ολυμπιάδας και μια νέα Ευρώπη με κοινό νόμισμα; Αυτός που τουλάχιστον επέλεγε να κοιτά ξανά πίσω, να ψάχνει χαμένα νήματα, να τραγουδά τις παλιές μας νίκες και ήττες που κάποιοι ξεχνούσαν. Ή και καμιά φορά, να σωπαίνει;

 Ο Αγγελόπουλος δεν μας είπε με «τι» συμφωνεί. Ο Τσίπρας μας λέει; Και από έναν σκηνοθέτη δεν το απαιτείς, αλλά από τον επίδοξο πρωθυπουργό; Και αν αυτό που λέει ο ΣΥΝ είναι τόσο ξεκάθαρο, μήπως είναι πολύ μικρό, πολύ συνηθισμένο, πολύ ηττημένο, τόσο που να μην μπορεί να μας βγάλει από τη σύγχυση, την παραίτηση και τη νοσταλγία;

Είναι ίσως άδικη η κριτική και όπως καταλαβαίνετε δεν απευθύνεται στο κείμενο καθαυτό. Απλά θέλαμε να υποστηρίξουμε ότι είναι διαφορετικό να αναζητάς διαρκώς σημάδια που να σου δώσουν δύναμη και θάρρος στους αγαπημένους σου δημιουργούς και διαφορετικό να απαιτείς από αυτούς να επικροτούν κάθε τακτική επιλογή σου. Είναι διαφορετικό να αναμένεις από αυτούς να σημάνουν χαραγματιές ελπίδας από το να κρίνεις αυτάρεσκα τη «σύγχυσή» τους, σαν να έχεις μια τρομακτικά διαυγή πρόταση που όμως δεν την βρίσκουν.

 Είναι αυτονόητο ότι οι αγιοποιήσεις δεν αρμόζουν, και ότι θα είχα πολλές διαφωνίες αν σήμερα έδινε μια συνέντευξη. Το θέμα όμως δεν είναι αυτό. Επίσης προσωπικά δεν έχω μεγάλο πρόβλημα με τη νοσταλγία ή ακόμα και με την απογοήτευση των προηγούμενων γενεών. Ίσως να προτιμώ την σιωπή τους, το σκάλισμα του παρελθόντος, τη μελέτη της ήττας, παρά την παιδαριώδη αφέλεια ενός μέλλοντος με τα ίδια λάθη. Το πρώτο, στα χέρια της νέας γενιάς, μπορεί να γεννήσει τη νέα κομμουνιστική εποποιία, το δεύτερο θα αναπαλαιώνει τη σκουριά της ήττας.

Υ.Γ: Θα μπορούσε εύλογα κάποιος να σκεφτεί, ότι αν είναι να κάνεις αντιπαράθεση στην Αριστερά για τον Αγγελόπουλο, πράγμα κακό, τουλάχιστον κάντην με το ΚΚΕ και τη στάση του. Περιμένετε, είναι η απάντηση.

 Θ.Α. 

14 Σχόλια to “Αριστερός σε σύγχυση… Αριστερά σε διαύγεια;”

  1. Συνηθως, ενας πολιτικος χωρος, οπως εκεινος του ΣΥΝ σε ολες τις εξελικτικες μορφες που πηρε τα τελευταια εικοσι χρονια, επιδιωκει την «πολιτικη συγχυση» προς αγραν ψηφων. Ο καλλιτεχνης αποδεχεται το φορτιο της συγχυσης ως κινητρο δημιουργιας. Το αρθρο ειναι πολυ καλο!

  2. ευτυχώς μόνο ο ΣΥΝ είναι σε σύγχυση. σε τέτοια σύγχυση ,μάλιστα ,που για κανά χρόνο είχε αναδείξει σε ιδεολογικό του καθοδηγητή τον Καζάκη. σε κάθε εκδήλωσή του έβλεπες έναν κομμουνιστή και έναν αντισημίτη, εθνικιστή , εντελώς αστοιχείωτο οικονομολογούντα.

    ευτυχώς όμως η αντι-καπιταλιστική αριστερά δεν έπεσε σε αυτή τη σύγχυση

  3. Προς στιγμήν τρόμαξα. Νόμιζα πως είχε πεθάνει ο Θόδωρος Αγγελόπουλος. Αλλά μετά διάβασα το αποκαλυπτικό κείμενο κι αναθάρρησα: στο άνωθεν φέρετρο βρίσκεται ο Αλέξης Τσίπρας.

  4. «ευτυχώς όμως η αντι-καπιταλιστική αριστερά δεν έπεσε σε αυτή τη σύγχυση»

    Σύντομο ανέκδοτο.

  5. Να κάνω κάποιες επισημάνσεις. Επειδή κατανοώ ότι σε πολλούς μπορεί να έκανε άσχημη εντύπωση το κείμενο αυτό και ειδικά σε φίλους γύρω από τον ΣΥΝ ή και το Red Notebook. Οι προσωπικές αυτές σκέψεις μου δεν αναφέρονται βασικά στο κείμενο αυτό καθαυτό, αλλά σε σκέψεις με αφορμή την ανάρτηση του από τον πρόεδρο του ΣΥΝ. Επίσης ποτέ δεν είπα ότι η αντικαπιταλιστική αριστερά έχει ξεφύγει από τη σύγχυση. Μπορεί να θεωρώ ότι είναι πολύ περισσότερο σαφής ωστόσο θεωρώ ότι το πρόβλημα αυτό διατρέχει με διαφορετικό τρόπο όλη την Αριστερά. Ωστόσο, για αυτό το λόγο και πρέπει να είμαστε προσεχτικοί όταν αναφερόμαστε στη σύγχυση του καλλιτέχνη ξεχνώντας τη δική μας σύγχυση. Κατά τα άλλα τα υπόλοιπα είναι σαφείς πολιτικές διαφωνίες, γνωστές εδώ και χρόνια…
    Θάνος

  6. Αγαπητέ,
    μάλλον δεν αντιλήφθηκες πού πήγαινε η μομφή του κειμένου. Κάποιοι (άκουσα τη Στάη, αν θες ένα όνομα) χρησιμοποίησαν τη φράση του Αγγελόπουλου για να μας ‘πληροφορήσουν» ότι δεν ήταν και πολύ αριστερός ο μακαρίτης στα στερνά του… Τώρα, πώς εσύ θεώρησες ότι η αποστροφή της Αλίκης Κ. μέμφετο τον Αγγελόπουλο… Δεν ξέρω. Μάλλον πρέπει να το ξαναδιαβάσεις χωρίς παρωπίδες. Μου κάνει εντύπωση πάντως που, ενώ ο κόσμος καίγεται, χαραμίζεις φαιά ουσία για να σχολιάσεις ούτε καν ένα κείμενο του ίδιου του Τσίπρα αλλά μια φράση σε ένα κείμενο τρίτης που έτυχε να… ποστάρει στο Facebook…

    • Εντάξει εκατό κείμενα τη μέρα γράφονται δεν πειράζει και ένα για αυτό. Επίσης μπορεί όντως να μην κατανόησα σωστά το κείμενο. Άλλο τόσο όμως όλοι δεν έχουν κατανοήσει και τη λογική του δικού μου κειμένου. Δεν με ενδιαφέρει να αντιπαρατεθώ με το γενικά σωστό κείμενο της Αλίκης Κ. αλλά με αυτά που συγκεκριμένα γράφω για τη διγλωσσία και τη σύγχυση στην Αριστερά και την απουσία ξεκάθαρων απαντήσεων ειδικά από τον ΣΥΝ. Και μου κάνει εντύπωση ότι κανείς δεν αναφέρεται σε αυτά που έγραψα αλλά στο αν επιτέθηκα σωστά ή άδικα στο κείμενο.

      • για την ιστορία, εγώ αναφέρθηκα ΑΚΡΙΒΩΣ σε αυτά που γράφεις και όχι στο τι λέει όντως το κείμενο της Αλίκης. δεν ξέρω αν κατανόησες καλά τι λέει , αν και στο σημείο που λέει ότι οι επιθέσεις στον Αγγελόπουλο για τη σύγχυσή του είναι αήθεις νομίζω ότι δεν μπορεί να παρανοηθεί εύκολα, αν δεν θέλει κάποιος να το παρανοήσει.
        κατά τ άλλα , προφανώς και «κάποιος» σχολίασε αυτά που λες επί της ουσίας.
        και η ουσία είναι πως όταν επιτίθεσαι με τέτοια σφοδρότητα σε έναν χώρο για κάτι, εν προκειμένω τη σύγχυσυ (πραγματική και φανταστική), και αυτός ο χώρος δεν είναι ο δικός σου είναι δόκιμο να μην χαρακτηρίζεται και ο δικός σου χώρος από το ίδιο πρόβλημα, σε πολύ ακραίες μορφές (εκδηλώσεις με τον ΚΑΖΑΚΗ) και σε σχέση με πολύ πιο περιορισμένο ακροατήριο.

  7. επίσης ζητώ συγγνώμη για τη φρικώδη ορθογραφία του τελευταίου σχολίου

  8. Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα τόση πολύ συζήτηση. Παρότι, υπερασπίζομαι απόλυτα την πολιτική πλευρά της κριτικής απέναντι στον ΣΥΝ και τον Τσίπρα, ίσως να ήταν άδικο και άκαιρο να συνδεθεί με το κείμενο της Αλίκης Κ. Και επειδή μάλλον είναι περιέργο με βάση αυτό το γεγονός να ανοίξει μια ολόκληρη συζήτηση και αντιπαράθεση (η οποία γενικά μου αρέσει) θα αναθεωρήσω εν μέρει την επιλογή του συγκεκριμένου κειμένου τη συγκεκριμένη στιγμή. Μάλλον βρήκα ευκαιρία να την πέσω σε ένα χώρο χωρίς να ήταν απολύτως σωστή η αφορμή. Συνεχίζω βέβαια να υποστηρίζω ότι έπρεπε να γίνουν πιο κατανοητά τα στοιχεία πολιτικής κριτικής, ωστόσο μάλλον ο αποδέκτης αυτής της κριτικής δεν έπρεπε να είναι η συγγραφέας του κειμένου.
    Δεν ενοχλεί η ορθογραφία @αντι-συν.
    Υ.Γ. Το στοιχείο βέβαια της σύγχυσης και της διγλωσσίας δεν είναι εξίσου χαρακτηριστικό του ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

  9. Μην πυροβολείτε το σχολιαστή!

    Οι νέες αριστερές διαδικτυακές προσπάθειες, ήτοι τα συλλογικά blogs, νομίζω στη συντριπτική τους πλειοψηφία, έχουν ήδη αποδείξει στην πράξη ότι αποστρέφονται ένα μίζερο ενδοαριστερό εμφύλιο, πόσο μάλλον τα πλιατσικολογήματα μνήμης του συρμού. Με διαφορετικά πολιτικά διά ταύτα συγκλίνουν σε μια ανοικτή θεωρητική ριζοσπαστική αναζήτηση και ένα νέο ήθος και πάθος σε σχέση με την επαφή με την επαναστατική θεωρία, τον πολιτισμό των «από κάτω» και τον κριτικό διάλογο.

    Στα πλαίσια αυτά νομίζω ότι όσο πρέπει να αποφεύγουμε τη χαιρέκακκη και χωρίς αρχές «συζήτηση», άλλο τόσο πίσω μας πηγαίνει πίσω η αυτολογοκρισία στο όνομα του political correct ή της επίγνωσης του ότι ανεπάρκειες έχουμε όλοι. Η αυταρέσκεια οδηγεί όντως σε αφ’ υψηλού κριτική, αλλά και η αυτολογοκρισία οδηγεί σε πνευματική και ποιλιτική λοβοτομή. Προφανώς, ο καθένας μπορεί να θεωρήσει άστοχή μια παρέμβαση, μια κριτική ή ό,τι άλλο, αλλά αυτό το «εδώ ο κόσμος καίγεται κι εσύ ασχολείσαι με ….» πρέπει να το προσέξουμε γιατί γυρίζει μπούμερανγκ πολλές φορές.

    Απ’ αυτή την άποψη θεωρώ την κριτική του Θάνου συντροφική κριτική. Κι αυτές οι κριτικές είναι οι πιο σκληρές, δεν είναι ποτέ πισώπλατες και φτιάχνουν και τους πιο βαθείς δεσμούς σαν αυτούς που είχαν οι επαναστάτες στις πιο όμορφες στιγμές διαπάλης στην ιστορία του κινήματος. Όσο για το περιεχόμενο του κειμένου θα μπορούσε νομίζω να αναδιατυπωθεί ως εξής. Ας θυμηθούμε τι λέει η Αιμιλία η Κάραλη στο διάλογο για τον Αγγελόπουλο που αναρτήσαμε πριν λίγες μέρες:

    «Το 1910 πεθαίνει ο Τολστόι. Όσοι έχουμε διαβάσει Τολστόι έχουμε μια απόσταση φιλοσοφική και πολιτική από αυτόν. Φανταστείτε πόσο μάλλον ο Λένιν. Γράφοντας ο Λένιν, ως πολιτικό υποκείμενο, μια κριτική με αφορμή το θάνατο του Τολστόι λέει «Γιατί αποτύχαμε το 1905; Γιατί δεν είχαμε διαβάσει Τολστόι. Γιατί διαβάζοντας Τολστόι θα βλέπαμε πώς βαθαίνει μες στην ψυχολογία των μουζίκων, πως πιάνει την καθημερινότητα των ανθρώπων και πως διαμορφώνει τη συνείδησή τους.»

    Ο Λένιν που μπορούσε να γράφει χιλιάδες σελίδες για εκατοντάδες συντρόφους του σε μια πολύ σκληρή αλλά εποικοδομητική κριτική ανταλλαγή, για τον Τολστόι (που δεν ήταν απλά σε κάποια σύγχυση !) στάθηκε με τον παραπάνω τρόπο. Σήμερα, συχνά αντιστρέφονται οι όροι. Στην πολιτική όλες οι συγχύσεις επιτρέπονται ενώ στα ελάχιστα δείγματα τέχνης τύπου Αγγελόπουλου στεκόμαστε με όρους ιερατείου. Αυτή είναι μια άποψη για την τέχνη και την πολιτική, που δε μπορεί να αποσιωπάται διαρκώς στο όνομα του «εδώ ο κόσμος καίγεται». Αν είναι να συζητηθεί ως τέτοια. Και για να βοηθήσω τη συζήτηση ας κάνουμε μια αφαίρεση όχι μόνο από το κείμενο που στάθηκε αφορμή, αλλά και από τον ίδιο το ΣΥΝ.

    Από την άλλη, όντως στο κείμενο δε γίνεται μια συζήτηση σε αφαιρετικό επίπεδο και όντως ο ΣΥΝ χρησιμοποιείται ως αρχετυπικό παράδειγμα σύγχυσης. Αυτό δεν αναφέρεται όμως στο κείμενο της Αλίκης Κ. (ξεκαθαρίστηκε αρκετές φορές νομίζω για να έχει γίνει κατανοητό) αλλά στην πολιτική του ΣΥΝ. Αν κατηγορείται ο Θάνος γι’ αυτό ας τεθεί έτσι και όχι μπλέκοντας σε μια ανούσια και άχαρη συζήτηση.

    Κ.Γ.

  10. Με βάση το διάλογο που εξελίχθηκε όσο έγραφα το μίνι σεντόνι νομίζω ότι κάπως ξεκαθαρίστηκαν τα πράγματα 🙂 🙂 Λίγες νυχτερινές αναρτήσεις πριν τον ύπνο …
    Κ.Γ.

  11. Χαχα, δεν πειράζει, καλύτερη ήταν η υπεράσπιση σου. Μετατόπισε σε πιο ωραία μέρη την κουβέντα.
    Υ.Γ. Σήμερα κλείνω δύο στα δύο γιατί όλο το απόγευμα τσακωνόμουν με τη Συσπείρωση στο Σύλλογο Αρχιτεκτόνων Αττικής.
    Θ.Α

  12. Η αγαπητη που έγραψε το κείμενο καλό ή κακό ανήκει σε ένα χώρο. Ταυτίζεται με απόψεις και πρακτικές. Με αυτό το πρίσμα λοιπόν κρίνονται και οι δικοί τις προβληματισμοί. Αποψάρες όλοι έχουμε αλλα καλό είναι να είμαστε προσεκτικοί στο τι λέμε και πως το διατυπώνουμε.

    Τα επίδικα που μένουν από το προβληματισμό που αφήνει το άρθρο είναι δύο και τα βρίσκεις στο τίτλο και στο κείμενο. Η κριτική στο Συριζα -με την οποία αν δε συμφωνεί κανείς δε ξέρω τι να προσθέσω παραπάνω- και η κριτική συνολικά στην αριστερά για την αδυναμία διατύπωσης μια πειστικής εναλλακτικής πρότασης, που εδώ χωράει πολύ κουβέντα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s