Η πραγματική σύγκρουση στα πανεπιστήμια

του Παναγιώτη Σωτήρη

Περίσσεψε και πάλι η υποκριτική αγανάκτηση για τις κινητοποιήσεις στα Πανεπιστήμια. «Περιφερόμενοι πανεπιστημιακοί και φοιτητές διαλύουν εκλογές”, «βία στα ΑΕΙ”, «περιορισμός του δημοκρατικού δικαιώματος”, ήταν μερικές από τις φράσεις που επιμελώς ανακυκλώθηκαν τις τελευταίες μέρες, με αφορμή τις μαζικές κινητοποιήσεις διδασκόντων, φοιτητών και εργαζομένων που ματαίωσαν τις εκλογές για το Συμβούλιο Ιδρύματος στα Πανεπιστήμια Θεσσαλίας, Ιωαννίνων, Πελοποννήσου και στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Και τα πράγματα δεν έμειναν μόνο εκεί: ο Τάκης Πολίτης, μέλος της εκτελεστικής γραμματείας της ΠΟΣΔΕΠ και γραμματέας του Συλλόγου ΔΕΠ του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, παρουσιάστηκε σε διάφορα ΜΜΕ ως περίπου… αρχισυνωμότης, γιατί σε ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου αναφέρθηκε σε αυτονόητα πρακτικά βήματα για την υλοποίηση αποφάσεων συνδικαλιστικών οργάνων που είχαν κατ’ επανάληψη διατυπωθεί ανοιχτά και δημόσια.  Πανεπιστημιακοί που στο βιογραφικό τους πλάι στις επιστημονικές δημοσιεύσεις αναφέρουν και τα πόσα που πήραν από ερευνητικά προγράμματα, στέλνουν μηνύματα απαιτώντας την απόλυση όσων πανεπιστημιακών διαμαρτύρονται. Εισαγγελείς ήδη μεθοδεύουν την ποινική δίωξη όσων συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις.
Την ίδια στιγμή όλοι αυτοί που υποτίθεται ότι αγανακτούν με τις κινητοποιήσεις (που σημειωτέον υπήρξαν υποδειγματικά ειρηνικές), σιωπούν εκκωφαντικά για τον πρωτοφανή εκβιασμό του Υπουργείου να χορηγεί μισούς προϋπολογισμούς στα Πανεπιστήμια, με αποτέλεσμα ήδη να υπάρχουν μεγάλες ελλείψεις σε βασικές λειτουργικές δαπάνες, για τις καθυστερήσεις στους διορισμούς εκλεγμένων συναδέλφων, για τη νέα τεράστια περικοπή των πιστώσεων για συμβασιούχους διδάσκοντες που περιλαμβάνει ο εφαρμοστικός νόμος της αποικιακής δανειακής σύμβασης.
Ούτε είναι τυχαίο ότι αυτοί που κραυγάζουν κατά των κινητοποιήσεων, όχι μόνο δεν παίρνουν θέση σε ό,τι συμβαίνει σήμερα στην κοινωνία, όχι μόνο αδιαφορούν για το πώς ευρύτερα κοινωνικά στρώματα αντιμετωπίζουν την προοπτική της φτωχοποίησης και της κοινωνικής καταστροφής, αλλά ενίοτε αρθρογραφούν και υπέρ της ανάγκης «μεταρρυθμίσεων”. Είναι τυχαίο ότι «συνάδελφοι” από ελληνικά πανεπιστήμια, από αυτούς που κατά καιρούς καθύβρισαν τις πανεπιστημιακές κινητοποιήσεις, εξακολουθούν να είναι στελέχη μιας κυβέρνησης που όλο και περισσότερο λειτουργεί ως κατοχικός εντολοδόχος ή ότι ο κ. Παπαδήμος πανεπιστημιακούς και δη εκ των λαλίστατων κατά των κινητοποιήσεων διάλεξε για συμβούλους, όπως π.χ. τον κ. Παγουλάτο;
Έχει έρθει η ώρα να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Στο πανεπιστήμιο, όπως και σε ολόκληρη την κοινωνία, δεν είμαστε όλες και όλοι ίδιοι. Αυτοί που ήδη λειτουργούσαν ως μικροεπιχειρηματίες μέσα στα Πανεπιστήμια, διαχειριζόμενοι πανεπιστημιακή εξουσία αλλά και ροές χρηματοδοτήσεων, δεν είναι ίδιοι που όσες και όσους επέμειναν να λειτουργούν ως δάσκαλοι και ερευνητές. Αυτοί που στηρίζουν την επιχειρηματική μετάλλαξη και αποδέχονται την εξοντωτική συρρίκνωση της Ανώτατης Εκπαίδευσης δεν είναι ίδιοι με όσες και όσους αντιστάθηκαν και βρέθηκαν στο πλευρό των φοιτητών. Αυτοί που τώρα δεν εξεγείρονται ενάντια στη μετατροπή της χώρας τους σε «ζώνη καταστροφής” και νομιμοποιούν την εξαθλίωση, δεν μπορούν ποτέ να είναι ίδιοι με αυτούς που θέλουν να είναι κομμάτι μιας αγωνιζόμενης κοινωνίας.
Και ακριβώς επειδή δεν είμαστε ίδιες και ίδιοι στα πανεπιστήμια είναι ενεργή η σύγκρουση. Σύγκρουση αξιών, προτεραιοτήτων, ιδανικών. Από την έκβασή της θα κριθεί η πορεία που θα πάρει η ανώτατη εκπαίδευση, όπως από την έκβαση του ευρύτερου κοινωνικού αναβρασμού θα κριθεί που θα πάει η ελληνική κοινωνία.
Ο καθένας και η καθεμιά μας καλείται να διαλέξει με ποιον θα πάει και ποιον θα αφήσει: εάν θα είναι κομμάτι μιας μάχης για τη συλλογική αξιοπρέπεια του πανεπιστημίου και της κοινωνίας ή εάν θα γίνει τμήμα ενός μηχανισμού κοινωνικής ταπείνωσης. Άλλες επιλογές, καλώς ή κακώς, δεν υπάρχουν.
ΠΗΓΗ: alfavita.gr

2 Σχόλια to “Η πραγματική σύγκρουση στα πανεπιστήμια”

  1. και η πίτα σωστή... Says:

    «Ο καθένας και η καθεμιά μας καλείται να διαλέξει με ποιον θα πάει και ποιον θα αφήσει: εάν θα είναι κομμάτι μιας μάχης για τη συλλογική αξιοπρέπεια του πανεπιστημίου και της κοινωνίας ή εάν θα γίνει τμήμα ενός μηχανισμού κοινωνικής ταπείνωσης. Άλλες επιλογές, καλώς ή κακώς, δεν υπάρχουν».
    Μην είσαι και τόσο κατηγορηματικός! «Άλλες επιλογές» υπάρχουν και παραϋπάρχουν. Εδώ βλέπουμε ένα σωρό πανεπιστημιακούς δασκάλους να τα συνδυάζουν μια χαρά και τα δύο : είναι και αντάρτες, που δεν εφαρμόζουν το νόμο, και «τμήμα του μηχανισμού κοινωνικής ταπείνωσης» (δημόσιοι υπάλληλοι) από όπου παίρνουν το μισθουδάκο τους. Θα μου πεις, τώρα, γιατί τους πληρώνει το κράτος; Για να δίνουν το καλό παράδειγμα ανυπακοής (α, ρε, Αλέκα!) στους νόμους του κράτους; Αυτό είναι πολύ μπερδεμένο ζήτημα, που θέλει πολλή συζήτηση.
    Πάντως, όποιος ζητάει να απολυθούν οι «αντάρτες» πανεπιστημιακοί, ξοδεύει ανώφελα το χρόνο του. Δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση. Το γιατί, σηκώνει κι αυτό πολλή συζήτηση.

  2. Πάλι καλά που «Έχει έρθει η ώρα να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους.» μας πληροφορεί ο Π.Σ. Και μετά συνεχίζει πως «Στο πανεπιστήμιο, όπως και σε ολόκληρη την κοινωνία, δεν είμαστε όλες και όλοι ίδιοι.». Και που βρίσκει τις διαφορές ο Π.Σ.; Μα φυσικά στη πολιτική στάση: «Αυτοί που τώρα δεν εξεγείρονται ενάντια στη μετατροπή της χώρας τους σε “ζώνη καταστροφής” και νομιμοποιούν την εξαθλίωση, δεν μπορούν ποτέ να είναι ίδιοι με αυτούς που θέλουν να είναι κομμάτι μιας αγωνιζόμενης κοινωνίας.».

    Τζούφια λόγια. Η σύγκρουση στα πανεπιστήμια, υπάρχει, και είναι,φυσικά, ταξική. Όχι μόνο γιατι η βιομηχανία της έρευνας και της γνώσης που -για λόγους παράδοσης και μόνο- λέγεται ακόμη «πανεπιστήμιο» τραβάει τον «ένδοξο» δρόμο της απόλυτης επιχειρηματικοποίησης, αλλά και γιατί η τεράστια πλειοψηφία των φοιτητών είναι κομμάτι της εργαζόμενης πλειοψηφίας, είτε άμεσα (οι μισοί εργάζονται σε δουλειές του ποδαριού για να σπουδάσουν), είτε από καταγωγή (παιδιά εργατικών οικογενειών), είτε φυσικά σε εργασιακή (;) κατεύθυνση καθώς ή προορίζονται να συμπληρώσουν τις ήδη φουσκωμένες ουρές του ΟΑΕΔ ή να δουλέψουν στα σύγχρονα εργασιακά κάτεργα.

    Έχουνε περάσει 15 χρόνια από τη σκανδαλώδη ρύθμιση Σημίτη (σε νόμο για το Χρηματιστήριο μάλιστα) όπου οι πανεπιστημιακοί καθηγητές γίνανε οι μόνοι δημόσιοι υπάλληλοι που επιτρέπεται να συμμετέχουν σε Δ.Σ. ιδιωτικών εταιρειών και μάλιστα να χρησιμοποιούν την κρατική υλικοτεχνική υποδομή των πανεπιστημίων για τα συμφέροντα που εξυπηρετούν. 15 χρόνια μετά ο Π.Σ. επαναφέρει τη συζήτηση σε ιδεολογικό πλαίσιο μακριά από τη ταξική ανάλυση. Από τη μία αυτοί που αντιδρούν κι αυτοί που «νομιμοποιούν την εξαθλίωση». Η «ακαδημαική μαχόμενη κοινότητα» και οι «κακοί μνημονιακοί».

    Θα έλεγε κανείς «είναι κακό, να υπάρχουν καθηγητές που συμπαρίστανται στον αγώνα των φοιτητών; όπως π.χ. ο Μαργαρίτης ή ο ίδιος ο Π.Σ.;». Δεν είναι κακό βεβαίως να υπάρχουν, σίγουρα όμως δεν είναι το αναγκαίο, και πολύ περισσότερο δεν πηγαίνει το κίνημα βήμα μπροστά, αν ηγεμονεύουν.

    Αυτό που χρειαζόμαστε, μέσα στα πανεπιστήμια, και όχι μόνο, είναι μια ταξική συμμαχία της πλειοψηφίας των φοιτητών, προπτυχιακών και μεταπτυχιακών, με τους πραγματικά εργαζόμενους στα πανεπιστήμια, είτε μιλάμε για τους εργολαβικούς εργαζόμενους, είτε για δασκάλους-«λαντζιέρηδες» της διδακτικής και ερευνητικής εργασίας, όπως π.χ. οι 4000 έκτακτοι καθηγητές των ΤΕΙ (από τους οποίους απολύονται οι 2400). Αυτοί φυσικά οι καθηγητές δεν είχαν ποτέ την επιλογή «να λειτουργούν ως δάσκαλοι και ερευνητές», όπως ισχυρίζεται ο Π.Σ. Ποτέ δεν ήταν ζήτημα «ελεύθερης επιλογής» άρα καθαρής ιδεολογίας, όπως υπονοεί ο Π.Σ. αλλά ταξικής θέσης.

    Αντίστοιχα, διοίκηση του επιχειρηματικού πανεπιστημίου και μηχανισμός ταξικής καταπίεσης, στέκουν σήμερα οι πρυτάνεις και οι κοσμήτορες, οι εταιρείες και οι εντολοδόχοι τους με σύμμαχο και συνέταιρο το κράτος. Αν δε ξεχωρίσουμε εχθρούς και φίλους με το κριτήριο της ταξικής θέσης, τότε πολύ εύκολα μπορούμε να τσαλαβουτήσουμε, για μια ακόμη φορά, στα ρηχά νερά των ιδεολογικών διαφοροποιήσεων, σε αυτούς που «ενδιαφέρονται» και στους άλλους που «δεν τους νοιάζει». Μόνο αν ξεπεράσουμε αυτή την επιφανειακή ανάγνωση, θα μπορέσει το κίνημα, να κάνει σοβαρά βήμα τσακίσματος του επιχειρηματικού πανεπιστημίου και της άρχουσας τάξης που το διαφεντεύει.

    Αλλιώς θα συνεχίσουμε να επαναλαμβάνουμε διαρκώς τα ίδια λάθη, στα οποία έχω αναφερθεί σε μια προσπάθεια αποτίμησης του φοιτητικού κινήματος του 2011 εδώ: http://kokkinigonia.blogspot.com/2012/02/blog-post_2252.html

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s