Το ΚΚΕ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Κι όμως, η κοινή δράση είναι αναγκαία

του Νίκου Λούντου

Απάντηση του ΚΚΕ στην πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για συντονισμό της δράσης της Αριστεράς δημοσιεύτηκε στο Ριζοσπάστη της 24ης Μάρτη. Είναι από μόνο του ένα θετικό βήμα ότι το ΚΚΕ μπαίνει σε αυτή τη συζήτηση. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν είχε την αυταπάτη ότι με μια επιστολή θα λυθούν όλα τα προβλήματα συντονισμού, αλλά ότι ακριβώς θα άνοιγε ένα παράθυρο πολιτικού και στρατηγικού διαλόγου μεταξύ των δυνάμεων που παρεμβαίνουν στο κίνημα. Είναι επίσης θετικό ότι ο Ριζοσπάστης μπαίνει στην ουσία της πρότασης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Υπάρχουν δύο κεντρικά επιχειρήματα στην απάντηση του Ριζοσπάστη, που σε ένα βαθμό αντιφάσκουν μεταξύ τους. Το πρώτο επιχείρημα είναι λίγο πολύ ότι δεν χρειάζεται κάποιου είδους μέτωπο ή συντονισμός μεταξύ της Αριστεράς, γιατί στο επίπεδο των αγώνων και των απεργιών έτσι κι αλλιώς προκύπτει συντονισμός. Γράφει για παράδειγμα: “Η διαπάλη στο κίνημα δεν εμποδίζει τα συνδικάτα να αποφασίζουν κινητοποιήσεις χωρίς η κάθε συνδικαλιστική δύναμη να δεσμεύεται για το πλαίσιο με το οποίο θα απευθύνεται στους εργαζόμενους”. Από μια άποψη, αυτή η τοποθέτηση είναι χρήσιμο κρατούμενο, την επόμενη φορά που οι δυνάμεις του ΚΚΕ στα Πανεπιστήμια δεν θα στηρίξουν καταλήψεις επειδή “διαφωνούν με το πλαίσιο”.

Εξάλλου, μόνο από την εμπειρία των τελευταίων δύο ετών, δεν υπάρχει εργαζόμενος που να συμφωνεί με μια τοποθέτηση ότι είχαμε αρκετό συντονισμό. Το ΚΚΕ χρειάστηκε να φτάσει η κορύφωση της 48ωρης απεργίας του Οκτώβρη για να αποφασίσει να συντονιστεί με το υπόλοιπο κίνημα και να διαδηλώσει στο Σύνταγμα, αντί για την Πειραιώς ή την Ομόνοια. Πέρα από τέτοιες λάθος πολιτικές επιλογές, είναι φανερή η έλλειψη ακόμη και του συντονισμού στο πιο πρακτικό επίπεδο. Οι αγώνες στους ιδιωτικούς χώρους που ξέσπασαν για απολύσεις και καθυστερήσεις πληρωμών, πετάχτηκαν σαν μανιτάρια.

Υπήρχε κανείς που αμφέβαλε ότι χρειάζεται μια πρωτοβουλία που θα τους συντόνιζε μετατρέποντάς τους σε μια ενιαία δύναμη που θα απλώνεται από τη Χαλυβουργία, μέχρι το Λουκίσα, την Ιντρακόμ και από εκεί ως τα σούπερ μάρκετ Αριάδνη στην Κρήτη; Το ίδιο συμβαίνει αυτές τις μέρες στα νοσοκομεία. Επιμέρους συντονισμοί κάνουν τεράστια βήματα, αλλά όσο πιο ασυντόνιστη είναι η Αριστερά (τουλάχιστον αυτή η Αριστερά που θέλει να κλιμακώσει τους αγώνες) τόσο μεγαλύτερο φορτίο έχουν να φορτωθούν οι αγωνιστές που προσπαθούν μέσα στους χώρους. Αυτά είναι καθήκοντα που προφανώς δεν προϋποθέτουν με το ζόρι μια ενιαία πολιτική συμφωνία. Αλλά από τη μεριά μας δεν τα παραπέμπουμε σε ένα ακαθόριστο μέλλον. Δίνουμε τις δυνάμεις μας και για το παραμικρό βήμα που θα συντονίσει έναν εργατικό χώρο με το διπλανό του, και θέλουμε όλη η Αριστερά να μπει σε αυτή την προσπάθεια.

Αν το πρώτο επιχείρημα του Ριζοσπάστη είναι ότι η ενότητα στη δράση υπάρχει έτσι κι αλλιώς, το δεύτερο λέει μάλλον το αντίθετο. Ισχυρίζεται ότι δεν έχει και πολύ νόημα η συγκρότηση μετώπου ρήξης και ανατροπής γιατί όπως λέει: “Τι θα έλθει μετά την ανατροπή της κυβέρνησης και της αντιδραστικής επίθεσης του κεφαλαίου; Αλλη κυβέρνηση; Ποια; Και με ποιο πρόγραμμα; Τους στόχους που παρατάσσει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Τι θα γίνει με την καπιταλιστική ιδιοκτησία;”

Εδώ παρεμβαίνει ένα αδικαιολόγητο ψέμα του Ριζοσπάστη. Γράφει: “Η πρότασή [της ΑΝΤΑΡΣΥΑ…] συνεπάγεται ότι μια άλλη κυβέρνηση και όχι μια άλλη εξουσία θα επιβάλει την ανατροπή των μνημονίων”. Ενώ λίγες γραμμές παραπάνω έχει αναγκαστεί να αντιγράψει την πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ: “Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα προβάλει τη δική της προοπτική: την κοινωνική επανάσταση και τη νέου τύπου εργατική εξουσία προς το σοσιαλισμό και κομμουνισμό της εποχής μας”.

Άδικος κόπος

Να καταγγέλλει το ΚΚΕ την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ως όχι αρκετά αντικαπιταλιστική και να προσπαθεί να αποκρύψει ότι η στρατηγική μας έχει στο κέντρο της την εργατική εξουσία είναι άδικος κόπος. Όπως και το να προσπαθεί να πείσει ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ υποστηρίζει κάποιας μορφής εναλλακτική καπιταλιστική κυβέρνηση.

Είναι γνωστό σε όλους ότι η Αντικαπιταλιστική Αριστερά στην Ελλάδα είναι οι δυνάμεις που είπαν απανωτές φορές Όχι στα κελεύσματα της αστικής πολιτικής -ακόμα και το ’89 όταν το ΚΚΕ είπε το πιο επικίνδυνο Ναι στη συγκυβέρνηση με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Με αυτό το δρόμο άμυνας ο Ριζοσπάστης καταλήγει να αναφέρει τις απόψεις του ΣΥΡΙΖΑ και να τις χρεώνει στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αυτό δεν είναι ειλικρινής διάλογος.

Επί της ουσίας όμως, το επιχείρημα του Ριζοσπάστη είναι ένα κλασικό ρεφορμιστικό επιχείρημα -θυμίζει γερμανική Σοσιαλδημοκρατία αρχών του 20ου αιώνα. Μας λέει ότι οι αγώνες έχουν νόημα αποκλειστικά και μόνο όταν επικεφαλής πολιτικά βρίσκεται το κόμμα που έχει στο πρόγραμμά του την ανατροπή του καπιταλισμού. Και αφού έχει αρνηθεί ότι αυτή τη θέση του “επικεφαλής” την κερδίζει κανείς μέσα στους αγώνες, προωθώντας το συντονισμό, την κλιμάκωση, την καλύτερη οργάνωση, το μόνο που μένει είναι η ενδυνάμωση του ΚΚΕ στην κάλπη.

Και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ επιδιώκει να βγει δυνατότερη από τις κάλπες. Με αποκλειστικό στόχο οι προσπάθειες συντονισμού και κλιμάκωσης μέσα στους εργατικούς χώρους να έχουν ένα δυνατό πολιτικό στήριγμα και μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Γιατί εμείς, ακολουθώντας τον Μαρξ, λέμε ότι “κάθε βήμα του πραγματικού κινήματος είναι πιο σημαντικό από μια ντουζίνα προγράμματα”. Και πιστεύουμε πως αυτά τα πραγματικά βήματα θα βοηθήσουν και το ΚΚΕ να συνεχίσει τον απαραίτητο στρατηγικό διάλογο που άνοιξε, με αφορμή την πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

ΠΗΓΗ: Εργατική Αλληλεγγύη

9 Σχόλια προς “Το ΚΚΕ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Κι όμως, η κοινή δράση είναι αναγκαία”

  1. Για να μην μπερδευόμαστε καταλήγοντας αξιωματικά και αυθαίρετα
    για το ποια ειναι η ουσιαστική η» επαναστατική/ανατρεπτική παλη ,η θεση
    του ΚΚΕ πάγια ειναι στον τοπο εκμετάλλευσης του εργάτη και στην οικονομική
    αρτηρία του συστήματος πρωτα απο ολα ,και αυτη ειναι στα μεσα παράγωγης ,και οχι οι
    εκτονωτικές πορείες και τα τζαρτζαρισματα με την καταστολή κατι που αποδεικνύει
    καθε φορα η πραγματικότητα και παραδόξως καμώνονται καποιοι πως δεν το βλεπουν.
    Ξέρετε καποια ανατροπή επι της ουσιας να υπήρξε και να παρει κάποιο σχήμα χωρις
    αυτο ,.Οι μπολσεβίκοι δηλ. που στήριξαν την επανάσταση τους ? στην έφοδο στα χημ.ανάκτορα
    που στήθηκε για κινηματογραφικούς λογους…
    Διοτι εγω θυμάμαι μερικές που χάθηκαν γιαυτον ακριβός τον λογο, θα μπορούσαμε άλλωστε
    να ζητήσουμε την γνωμη του λαου σε αυτο το ζήτημα που ειναι ο άμεσα ενδιαφερόμενος και η
    απαραίτητη επαναστατική υλη,τι θα μας έλεγε αραγε
    Και ειναι αντιφατικό να καλείτε σε μαζικούς αγωνες απο τα κατω και αυτο να το απευθύνετε στο κκε
    που το κανει εδω και χρόνια σε μαζικότητα που ουτε να το φανταστούν αλλοι δεν μπορούν ειδικά
    στον ιδιωτικό τομέα που ειναι και το δύσκολο ,άλλωστε πρόσφατα απογαλακτιστηκαν ορισμένοι (και αν)
    απο την ΓΣΕΕ.

    Τι σημαίνει νεου τύπου εργατική εξουσια και ποιος ειναι ο σοσιαλισμός της εποχής μας,ποσοι
    σοσιαλισμόι υπαρχουν
    Το ΚΚΕ ειναι κομμα λενινιστικό ,και το ΝΑΡ του 90 που ήμουν μελος του δεν υπάρχει σήμερα
    οπως και το κκε του 89 δεν μοιάζει με το σημερινό.
    ΥΓ
    Οταν γυμναστείτε μακρια απο το αποστειρωμένο ακαδημαϊκό άσυλο στους δημους και τις
    κοινότητες αλλα κυρια μεσα στο καμίνι της παράγωγης μπροστά στα αφεντικά,αυτο ναι θα ειναι ενα
    ποιοτικό στοιχείο, μεχρι τοτε προσοχή στον μικρομεγαλισμο
    Ερώτηση (προβοκατόρικη) στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ ψέλνεται και την φαντερασιον ?
    Οσο για το πλαίσιο οι αντικειμενικές συνθήκες στο πανεπιστήμιο δεν γνωρίζουμε πιες θα ειναι

    φελιξ τζερζινσκι

  2. Και κει που πάει να ανοίξει μια σοβαρή αντιπαράθεση, τσουπ, να τα koufia logia…Τωρα, με τη γυμναστική προσωπικά δεν έχω μεγάλη σχέση οπότε δεν μπορώ να κατανοήσω την παραίνεση «να γυμναστούμε…στο καμίνι της παραγωγής». Γνωρίζω όμως ότι οι σ. της ανταρσυα στέκονται πολύ καλά σε «καμίνια» όπως οι απεργίες στην Ιντρακομ, στο Αλτερ, στο ΔΟΛ, στην Ελευθεροτυπία κλπ κλπ. Ελπιζω μόνο η αναφορά στο «αποστειρωμένο ακαδημαικό άσυλο» να σημαίνει «περιβάλλον» γιατί εξ’ όσων γνωρίζω και το κκε υπερασπίζει το ακαδημαϊκό άσυλο. Για να το σοβαρέψουμε λίγο, δυο σημεία επιγραμματικά: η εποχή που κάποιος ξεμπέρδευε με την ανταρσυα χρεωνοντας τις θέσεις του συν, έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Δεύτερον όποιος μιλάει για εκτονωτικές πορείες και τζατζαρίσματα τη στιγμή που η άρχουσα τάξη στοχεύει ανοιχτά στην καθιέρωση υγειονομικών ζωνων απαλλαγμένων από διαδηλωτές, μάλλον έχει μείνει πολύ πολύ πίσω.
    ΥΓ. Το τι «θέση» έχει η ανταρσυα για την Φεντερασιόν, ελπίζω να το συζητήσει σε μια μελλοντική συζητηση όπως αυτή για την Επανάσταση του 1821. Εγώ πάντως κι η συνιστώσα που ανήκω, τη θεωρώ ως μια από τις πιο πολύτιμες διεθνιστικές παρακαταθήκες του εργατικού κινήματος.

  3. Ε, το ΝΑΡ υπάρχει και μαζικοποιείται πως να το κάνουμε, και αυτό ωφελεί το ταξικό εργατικό κίνημα.

    Για το συγκεκριμένο θέμα μας, η απάντηση του ΚΚΕ στην επιστολή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι ανεπαρκής.

    – Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θέτει προγραμματικά ζητήματα επί των οποίων μπορεί και πρέπει να υπάρξει σήμερα συμφωνία. Συνολικά προγραμματικά με το ΚΚΕ σαφώς και δεν μπορεί να υπάρξει σήμερα σύγκλιση. Ούτε δε, με τον ΣΥΡΙΖΑ.

    Ομως, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει άφοβα να απευθυνθεί και σε ΚΚΕ και σε ΣΥΡΙΖΑ και σε άλλες οργανώσεις της Αριστεράς (πχ ΚΟ Ανασύνταξη με την οποία είναι πολύ κοντά η ΑΝΤΑΡΣΥΑ) για την συγκρότηση του μετώπου κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων.

    Με καρδιά το μεταβατικό πρόγραμμα και με στόχο την εργατική εξουσία/δημοκρατία, και την κυβέρνηση αυτού του μετώπου!

  4. Σύντροφοι να ρωτήσω κάτι; Ποιες είναι ρε γαμώτο αυτές οι χαοτικές διαφορές μεταξύ ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ΚΚΕ που εμποδίζουν την προγραμματική σύμπλευση; Γιατί εγώ μπορώ να καταλάβω αυτή τη διατύπωση μόνο ως ρεαλισμό από την πλευρά τής ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αφού ο σεχταρισμός τού ΚΚΕ είναι γνωστός. Που κι αυτό είναι λάθος, γιατί θα έπρεπε να πιέζει το ΚΚΕ και όχι να του δίνει διεξόδους και δικαολογίες για να αρνηθεί.

  5. Ρε παιδιά, σόρρυ κι όλας πρώτη φορά γράφω εδώ, ποιο ΚΚΕ? Πώς μπορεί οποιοσδήποτε ελεύθερος Άνθρωπος με ιδανικά του την ελευθερία του λόγου, την ελευθερία του εκφράζεσαθαι, την ελευθερία του σκευτεσθαι να πιστεύει ακόμη οτί το ΚΚΕ είναι μαζί του..? Η θεοκρατική αντίληψη του περί «αγώνα» «επανάσταση» «ανατροπή» (και η συμπεριφορά των υποστηρικτών του) μου φέρνει πιο πολύ σε θρησκεία παρά σε πολιτικό κόμμα. Το ΚΚΕ έχει σαπίσει εδώ και καιρό και η μπόχα του δεν παλεύεται πλέον. Μην ασχολείστε μαζί του, μόνο αξία του δίνετε… Μπορούμε όλοι οι Ανθρωποι ενωμένοι να διεκδικήσουμε ένα καλύτερο κόσμο χωρίς αφεντικα (χωρίς αρχηγό, χωρίς την υπέρτατη αλήθεια, χωρίς το «κοινό καλό») είτε είναι καπιταλιστικά είτε κομμουνιστικά!

  6. Μια φορά κι ένα καιρό, κάπου εκεί στη μακρινή δεκαετία του 90, υπήρχε μια οργάνωση, που είχε κάνει σημαία της την έκφραση της ανεξάρτητης αριστεράς και του τρίτου εργατικού πόλου.
    Μιλούσε, μάλιστα, για την επαναθεμελίωση του κομμουνιστικού προτάγματος, από τη σκοπιά της εμφάνισης ενός νέου επαναστατικού εργατικού κινήματος της εποχής μας. Για να το τονίσει έβαλε το «Νέο» στ’ όνομα της. Είχε τους λόγους της, φαίνεται.

    Τώρα δύο τινά συμβαίνουν: ή αυτοί οι λόγοι εξαλείφθηκαν δια παντός ή από τους στόχους της έχουν μείνει μονάχα οι λέξεις, κουφές και ανούσιες, να καλύπτουν την επιστροφή στις δηλητηριασμένες ρίζες.

    • Επειδή η συζητηση τείνει να πάρει ενα θεολογικό χαρακτήρα (δικαίωμα του καθενός βέβαια) να επισημάνω, επεκτείνοντας, λίγα βασικά σημεία του άρθρου του ΝΛ στην ΕΑ.
      Πρώτον, δεν αρκούν σήμερα, αν αρκούσαν ποτέ, οι γενικόλογες αναφορές του στυλ θα συναντηθούμε στο κίνημα (για τους παλαιότερους, η ατάκα «ραντεβού στους κοινωνικούς αγώνες» των αρχών της δεκαετίας του ’90). Οχι γιατί ΔΕΝ πρέπει να βρεθούμε, αλλά γιατί το κίνημα, με την ευρύτερη έννοιά του, δεν εκτυλίσσεται στο κενό. Εξηγούμαι: ενάντια στις απολύσεις και την ανεργία. Βεβαίως. Με ποια συνθηματα, ποιες μεθόδους; Υπάρχουν συνθήματα-αιτήματα, μέθοδοι πάλης και οργάνωσης που δυναμώνουν τον κάθε χωριστό αγώνα σε ένα εργοστάσιο πχ; Πολιτικά, προφανώς και όλοι συμφωνούμε ενάντια στο Μνημόνιο, την τρόικα κλπ. Οταν σου λένε όμως, τι θα γινει με το χρέος «ΕΕ ή θάνατος» τι απαντάς; Συντονισμος. βεβαιότατα. Τι σημαίνει όμως συντονισμός στην πράξη κι όχι ως επίκληση; Να βρεθουμε στην ίδια πλατεία; ΟΚ βρεθήκαμε, παρακάτω; Να διατυπώσουμε ένα κοινό πλαίσιο; Το έχουμε κάνει. Παρακάτω; Να το πουμε διαφορετικά; Στις 24-25 Μάρτη όλοι ήμασταν απέναντι στην κυβέρνηση Παπαδήμου και τους μπάτσους της. Ομως, δεν ήμασταν όλοι στις «παρελάσεις». Οχι γιατί κάποιοι αισθανόμασταν πιο φλογεροί επαναστάτες αλλά γιατί υπήρχαν συγκεκριμένες εκτιμήσεις για το τι χρειάζεται και τι δεν χρειάζεται. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δικαιώθηκε.
      Δεύτερον, το λεγόμενο «προγραμματικό». Εχει δυο σκέλη. Το πρώτο, είναι το «απλό» ερώτημα του κόσμου, «και ποιος θα τα κάνει όλα αυτά;» Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ λέει ένα εργατικό κίνημα που θα επιβάλει τα συμφέροντά του και όσο τα επιβάλλει θα έρχεται σε συνολική σύγκρουση με τους καπιταλιστές και το κράτος τους. Ομως, και εδώ μπαίνουμε στο δεύτερο σκέλος, δεν θεωρούμε ότι όλοι πρέπει να συμφωνήσουν σ’ αυτη τη λογική. Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να υιοθετήσουν πχ όλες οι δυνάμεις της αριστεράς το αιτημα για διαγραφή του χρέους (ομως όχι μονο του «απεχθούς»). Το καλωσορίζουμε, αλλά διατηρούμε το δικαίωμα να αποδείξουμε στην πράξη ότι είμαστε οι πιο συνεπείς εκφραστές του. Το ίδιο με κάθε άλλο «αίτημα», πλευρά της ταξικής πάλης κλπ. Δεύτερον, ειναι λάθος η αντίληψη ότι υπάρχει ένα «μινιμουμ προγραμματικό» που μπορούμε να το εντοπίσουμε χρησιμοποιώντας τη μέθοδο ενός ελάχιστου κοινού παρανομαστή και ένα «μάξιμουμ» -ο σοσιαλισμός, ο κομμουνισμός και όλα τα ωραία. Για να μην μακρυγορώ, ανάλογα με τις απαντήσεις που δινει κανείς στο πρώτο κρίνεται και το πόσο πραγματικά πιστεύει ότι το «δεύτερο» είναι και επίκαιρο και ρεαλιστικό..
      Τρίτον. Το άρθρο θυμίζει τη φράση του Μαρξ «ένα πραγματικό βήμα του κινηματος αξίζει περισσότερο από μια ντουζίνα προγράμματα». Δεν πρέπει να παρεξηγηθεί. Ετσι κι αλλιώς προκύπτει πάλι το ερώτημα ποιο είναι αυτό το περίφημο «πραγματικό βήμα» κι όχι κάποιο κάλπικο («να τα βρει η αριστερά» κάπως σαν το «χίλιοι καλοί χωράνε…»). Ολοι -τέλος πάντων- γνωρίζουν ότι η φράση προέρχεται από την «κριτική του προγράμματος της Γκότα», δλδ η κριτική των Μαρξ και Ενγκελς στις απαράδεκτες προγραμματικές υποχωρήσεις των συντρόφων τους απέναντι στους «λασαλικούς» στην Γερμανία όταν ιδρυόταν το ενιαίο SDP το 1875. Συνήθως, παραλείπεται η συνέχειά της: «Αν δεν ήταν δυνατόν…να πάμε μπροστά από το πρόγραμμα Αιζεναχ [1869] τότε θα έπρεπε απλά να προχωρήσουμε σε μια συμφωνία δράσης ενάντια στον κοινό εχθρό». Φαντάζομαι ότι και τότε θα υπήρχαν φωνές που θα εγκαλούσαν τον Μαρξ: «συμφωνία δράσης; κινηματισμός!», «συμφωνία; θέτεις προαπαιτούμενα!» και βεβαίως «συμφωνία δράσης κι όχι κοινό πρόγραμμα; μα, θολώνεις τα νερά!».

  7. Η ουσία είναι μία! Η Αριστερά, όλη, ανεξάρτητα από οποιεσδήποτε θεωρητικές αντιπαραθέσεις, θα έπρεπε να έχει ήδη συνεργαστεί και να κατεβάζει καθαρότατη πρόταση εξουσίας!
    Επίσης θα έπρεπε ΗΔΗ να έχει κατεβάσει τον κόσμο στους δρόμους, με ΕΝΑ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ! ΕΚΛΟΓΕΣ! Πού είναι? Περιμένουμε να κάνουν παιγνίδι τα αστικά, έμπειρα στο σικέ παιγνίδι κόμματα? Όποτε βολέψει αυτούς? Είναι τουλάχιστον ηλίθιο να μην έχουν γίνει αυτές οι κινήσεις, μέχρι που εγώ αλλά και πολλοί άνθρωποι να υποψιαζόμαστε πολύ άσχημα πράγματα!

    Ο απλός κόσμος που θέλει να ψηφίσει αριστερά αυτά αναρρωτιούνται συνεχώς.
    Και ακριβώς αυτή η ασυμφωνία και η θεωρητικολογία είναι εκείνες που τους στρέφουν ξανά στην αφετηρία τους…
    Η Αριστερά επιτέλους ας αδράξει την ευκαιρία όπως πρέπει!
    Δεν είναι δυνατόν να είσαι κόμμα μόνο διαφωνίας κι αντιπολίτευσης με τις πρακτικές που επί σειρά ετών ακολουθούνται! Κάποτε θα πρέπει να αποδειχτεί στην πράξη ότι η Αριστερά ΚΑΙ ΘΕΛΕΙ ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΙ! Γιατί αλλιώς δεν υπάρχει λόγος να υφίσταται!

    Τέλος, ας αναλογιστούν οι κεφαλές μας αλλά κι ο καθένας από μας τί θα στοιχίσει στο λαό μας η δική μας απραξία…

  8. Εγώ πάντως αυτό που ξέρω είναι οτι στην τελευταία μαζική διαμαρτυρία (διαδηλώσεις στις παρελάσεις της 25 Μαρτίου) ούτε το ΚΚΕ, ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ (ο Τσίπρας δλδ) κάλεσαν. Αντίθετα οι υπεύθυνες αυτές «ηγεσίες της αριστεράς», το μόνο που βρήκαν να κάνουν ήταν να κινδυνολογήσουν ασύστολα με το μπαμπούλα των ακροδεξιών. ΚΙ οι μεν οπαδοί του ΚΚΕ υπάκουσαν πιστά στην ηγεσία τους, οι δε συριζαίοι , οι περισσότεροι τουλάχιστον έκαναν του κεφαλιού τους (και πολύ καλά έκαναν). Τουλάχιστον στη Μυτιλήνη που ξέρω μαζί με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ (που τα έδωσε όλα για τη διαδήλωση και μπήκε μπροστά να τραβήξει τον κόσμο) βρέθηκαν μαζί μας αρκετοί συριζαίοι. Ενώ οι του ΚΚΕ μας έβλεπαν από τα γραφεία τους και πιθανόν να χασκογελούσαν. Κατάντια…

    Επομένως δεν βρίσκω που «στο επίπεδο των αγώνων προκύπτει ο συντονισμός»….
    Koufia logia….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: