Αρχείο για Απρίλιος, 2012

Να κάνουμε ΑΝΤΑΡΣΥΑ για ένα σύγχρονο δωδεκάλογο της νέας γενιάς!

Posted in Απόψεις, Αριστερά, Πολιτική on Απρίλιος 29, 2012 by ilesxi

 

Κώστας Γούσης, υποψήφιος με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην Α’ Περιφέρεια Θεσσαλονίκης

«Θα αγωνιστούμε παληκαρίσια να γκρεμίσουμε όλους τους πολιτικούς και οικονομικούς φραγμούς και όλα τα εμπόδια, που έστησε ο καπιταλισμός και ο φασισμός, για να καταχτήσουμε κι εμείς τα δικαιώματα της ηλικίας μας, και να επιβάλουμε το σεβασμό τους» – από το δωδεκάλογο της ΕΠΟΝ

-1- ΑΝΤΑΡΣΥΑ, γιατί δεν της πρέπει της νεολαίας η μιζέρια κι ο συμβιβασμός με ένα παρόν εξαθλίωσης και μια ζωή χωρίς μέλλον. Δεν υποτασσόμαστε στο θάνατο που χορεύει γύρω μας. Υπάρχει άλλος δρόμος δύσκολος αλλά περήφανος, δημιουργικός και πάνω απ’ όλα ρεαλιστικός!
-2- ΑΝΤΑΡΣΥΑ, γιατί ρεαλισμός για μας δεν είναι να εξαρτάται η επιβίωση της νέας γενιάς από το ανεβοκατέβασμα των σπρεντς, την τρομοκρατία της διεθνούς τοκογλυφίας ή τη γραβατωμένη αλητεία που πρωτοκολλεί τις αποφάσεις του κάθε Ράιχενμπαχ ή Τόμσεν και υπηρετεί την ελληνική ολιγαρχία του πλούτου.
-3- ΑΝΤΑΡΣΥΑ, γιατί δεν καλούμε τη νέα γενιά να πάρει μοιρολατρικά τη δική της θέση στη στρατιά των ανέργων, αλλά να στρατευτεί ηρωικά μαζί με όλο το λαό στην πάλη να σπάσουν τα δεσμά των μνημονίων, της Δανειακής Σύμβασης και των εξοντωτικών μέτρων που τα ακολούθησαν.
-4- ΑΝΤΑΡΣΥΑ, γιατί η πιο αντιμνημονιακή ψήφος είναι η ψήφος που δείχνει το πώς μπορούμε να απαλλαγούμε από το μνημόνιο. Συνέχεια

Πανεπιστημιακοί στηρίζουν ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Posted in Απόψεις, Πολιτική on Απρίλιος 29, 2012 by ilesxi

ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ – ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Κείμενο Υπογραφών

Η ελληνική κοινωνία αντιμετωπίζει συνθήκες πραγματικού κοινωνικού πολέμου που ήδη μετρά τα πρώτα του θύματα: η ανεργία έχει ξεπεράσει το 1.000.000, η UNICEF μιλά για 440.000 παιδιά στην Ελλάδα του σήμερα που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, αυξάνονται οι αυτοκτονίες ανθρώπων που δεν αντέχουν πλέον τον ευτελισμό της ζωής τους. Οι γονείς των φοιτητών μας παραμένουν επί μήνες απλήρωτοι, όταν δεν είναι απολυμένοι.

Σε αυτόν τον πόλεμο, η δημόσια ανώτατη εκπαίδευση βρίσκεται κυριολεκτικά στο στόχαστρο. Πλάι στη μόνιμη υποχρηματοδότηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, ήρθε το PSI και το «κούρεμα», διακυβεύοντας την ίδια τη λειτουργία των πανεπιστημίων και των ΤΕΙ και ανοίγοντας το δρόμο για τη γενικευμένη επιβολή διδάκτρωνή/και το κλείσιμο πανεπιστημιακών σχολών. Ο νόμος-πλαίσιο 4009/2011, που από κοινού ψήφισαν οι δυνάμεις της κοινωνικής μειοψηφίας ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ, ακολουθώντας τις υποδείξεις της ΕΕ και του ΟΟΣΑ, επιδιώκει:

την κατάργηση κάθε έννοιας δημοκρατίας, τη γενίκευση της επιχειρηματικής εκπαίδευσης, την επέκταση της εργασιακής ανασφάλειας, τις συγχωνεύσεις και τις απολύσεις, τη μετατροπή των πανεπιστημίων και των ΤΕΙ σε φτηνά και αυταρχικά κέντρα κατάρτισης, τη διάλυση των γνωστικών αντικειμένων και την προετοιμασία μιας γενιάς μηδαμινών προσδοκιών.

Συνέχεια

Μαρξισμός και Ιστορία (προδημοσίευση)

Posted in Απόψεις, Ιδεολογία, ιστορία on Απρίλιος 29, 2012 by ilesxi

του Χαράλαμπου Κουρουνδή

Το εγχείρημα να γραφεί και να ερμηνευθεί η πορεία του ανθρώπου στη γη με βάση κάποιο ενιαίο σχήμα δεν είναι πρόσφατο, από τον Γκεοργκ Χέγκελ μέχρι τον Όσβαλντ Σπέγκλερ και τον Άρνολντ Τόυνμπη, για να θυμηθούμε μόνο τρεις από όσους ανέλαβαν αυτό το εγχείρημα στη νεωτερική εποχή. Στην εποχή μας, ακόμα και εκλαϊκευμένες ή λιγότερο φιλόδοξες επιστημονικά απόπειρες έχουν καταφέρει να αναδειχθούν σε best-seller, αποδεικνύοντας μ’ αυτόν τον τρόπο το αυξημένο ενδιαφέρον του αναγνωστικού κοινού για την Ιστορία. Η κυκλοφορία στα ελληνικά από τις εκδόσεις Τόπος της «Λαϊκής Ιστορίας του κόσμου» του Κρις Χάρμαν αποτελεί μία σπουδαία συμβολή σ’ αυτή την αναζήτηση από τη σκοπιά του ιστορικού υλισμού.
Το συγκεκριμένο βιβλίο κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στα αγγλικά το 1999, σ’ ένα ιδεολογικό κλίμα το οποίο καθοριζόταν ασφυκτικά τόσο από τη νεοφιλελεύθερη αλαζονεία που διακήρυσσε διά στόματος του Φράνσις Φουκουγιάμα το «τέλος της Ιστορίας», όσο και από τη μεταμοντέρνα ρητορική για το «τέλος των μεγάλων αφηγήσεων». Αξίζει λοιπόν να εξεταστεί η έννοια του ιστορικού υλισμού και η συγκεκριμένη χρήση του ως μεθόδου από τον συγγραφέα.
Συνέχεια

Από τι ακριβώς ‘’θα ξεβρομίσει ο τόπος’’ με ψήφο στη Χρυσή Αυγή;

Posted in Απόψεις, Αντιφασισμός, Πολιτική on Απρίλιος 25, 2012 by ilesxi

Κώστας Γούσης*, Παναγιώτης Μαυροειδής**

Μετράμε ήδη ενάμισι εκατομμύριο ανέργους και άλλο μισό εκατομμύριο ανθρώπων  που δουλεύουν χωρίς να πληρώνονται. Θλιβερή είναι και η εικόνα των κλειστών μαγαζιών στα κέντρα όλων των πόλεων, από την Αθήνα έως την απομακρυσμένη επαρχία. Είναι αφόρητη η πραγματικότητα των χρεών, των απλήρωτων λογαριασμών, των αδιεξόδων, του φόβου και της αίσθησης ανασφάλειας κι ασφυξίας που με λόγια, δύσκολα περιγράφεται.

Να γιατί ξεχειλίζει ο  θυμός. Είναι η διάψευση των ελπίδων. Φουντώνει η ορμή για εκδίκηση ενάντια στην κοροϊδία και το ψέμα. Τμήμα ενός τέτοιου κόσμου του μόχθου, αλλά και της απόγνωσης στρέφεται στη Χρυσή Αυγή θεωρώντας πως έτσι στέλνει ένα μήνυμα στο πολιτικό σύστημα ψηφίζοντας ‘’ακραία’’ και τιμωρώντας τους ‘’αλήτες προδότες πολιτικούς’’.

Πρέπει όμως να αναδειχθούν  οι αιτίες, να  τσακιστούν  τα προβλήματα στη ρίζα τους. Σ’ αυτό το πεδίο οφείλουμε να κρίνουμε αυστηρά το φασιστικό κόμμα της Χρυσής Αυγής και να δούμε τι απαντήσεις δίνει και σε ποια σχέδια εντάσσεται.

Πάγκαλος και Χρυσή Αυγή ενοχοποιούν το λαό για την κρίση

Σε ένα πρόσφατο κείμενο αναρτημένο στο site της Χρυσής Αυγής επιχειρείται η ‘’αποδόμηση της αντι-μνημονιακής ρητορείας της αριστεράς’’. Σε μια διατύπωση που θυμίζει πολύ το λαομίσητο Πάγκαλο το κείμενο αναφέρει[1]: «Σύμφωνα με το δεύτερο ζωτικό ψεύδος, για την άθλια κατάσταση της οικονομίας μας πταίουν όλοι οι άλλοι, αλλά όχι εμείς. Η αναχρονιστική Αριστερά, επειδή ακριβώς θεωρεί τα νοσηρά και εκφυλιστικά συμπτώματα της ελληνικής κοινωνίας, που οδήγησαν στην κρίση, όχι ως παθογένειες που πρέπει να εκριζωθούν αλλά ως οιονεί αρετές της, αθωώνει το κοινωνικό σώμα από τις ευθύνες του, ενοχοποιώντας αποκλειστικά και γενικευτικά τους συνήθεις και νεφελώδεις υπόπτους, τον καπιταλισμό, τους πλουτοκράτες, την Ευρώπη».

Συνέχεια

Πέρα από αντιμνημονιακοί, πατριώτες και εθνικόφρονες…

Posted in Αντιφασισμός, Κοινωνία, Πολιτική, επικαιρότητα, εκλογές on Απρίλιος 23, 2012 by ilesxi

του Παντελή Προμπονά

Και τώρα εκλογές… Εσπευσμένες, καθοδηγούμενες, προσυμφωνημένες, απρόβλεπτες, κρίσιμες, διχαστικές. Οι εκλογές, ο υποτιθέμενος πυρήνας της δημοκρατίας, η πηγή της εξουσίας των κυβερνόντων σε λίγες βδομάδες θα ντυθεί με τα κοστούμια και το κάστινγκ μιας καλοπαιγμένης σαπουνόπερας. Θα αποτελέσει άλλο ένα «επεισόδιο» στη ροή των γεγονότων που έχουν συμφωνηθεί με την τρόικα: τρεις ΔΕΚΟ κι ένα κούρεμα πριν, τρία νομοσχέδια και ο θερμός Ιούνης μετά και ενδιαμέσως η γιορτή της δημοκρατικής ομαλότητας, μπας και ξεσπάσει και ο κοσμάκης με καμιά μούντζα πάνω στο λευκό ή κανα κουκί στις φωνές του ακραίου λαϊκισμού που θα ‘λεγε και ο Μαραντζίδης. Και το σασπένς δε σε κρατάει καθόλου αφού πακέτο με τις μετρήσεις πάνε και οι δηλώσεις των «αρχηγών» που κάνουν διαγωνισμό ποιος θα πρωτοκυβερνήσει: από Στέφανο Μάνο μέχρι Αλέξη Τσίπρα όλοι ψάχνουν τη θέση τους στις νέες συμβάσεις εξουσίας… Θα μπορούσα να γράψω εκατοντάδες ακόμη λέξεις σχολιάζοντας την πολιτική επικαιρότητα, ωστόσο ο σκοπός του κειμένου αυτού εντοπίζεται σε τρεις λέξεις: φαινόμενο «Χρυσή Αυγή».

Δεν είμαι ειδήμων «ακροδεξιολόγος», αν και τέτοιοι υπάρχουν εγκυρότατοι στους χώρους της Αριστεράς, ωστόσο θεωρώ ουσιαστικά ορισμένα θέματα τα οποία προκύπτουν από την εκλογική εμφάνιση και τη δημοσκοπική άνοιξη, και μαζί με αυτή και την υπερπροβολή από τα ΜΜΕ, που γνωρίζει ο χώρος αυτός.

Συνέχεια

Για τις γαλλικές εκλογές

Posted in Απόψεις, Αριστερά, Διεθνή on Απρίλιος 22, 2012 by ilesxi

της Δήμητρας Μηλιώνη 

«Αν δεν επανεκλεγώ, ετοιμαστείτε να γίνουμε Ελλάδα»… Με αυτή τη φράση ο σημερινός Πρόεδρος της Γαλλίας, Νικολά Σαρκοζύ, προσπαθεί να πείσει το γαλλικό λαό να του δώσει την ψήφο του για ακόμα μία πενταετή θητεία. Μόνο που το πραγματικό ερώτημα των γαλλικών εκλογών δεν είναι το τί θα γίνει την επαύριο κιόλας του δεύτερου γύρου – που συμπίπτει με τις ελληνικές εκλογές, καθώς, αν επιτρέψουμε στον εαυτό μας λίγα λεπτά αντιδιαλεκτικής μη λαμβάνοντας υπόψη το ρόλο του μαζικού κινήματος, αυτό είναι λιγότερο ή περισσότερο προδιαγεγραμμένο. Το πραγματικό ερώτημα είναι το ποιός τελικά θα κληθεί να διαχειριστεί το χρέος και να (προσπαθήσει να) υιοθετήσει τα περισσότερο ή λιγότερο βίαια μέτρα λιτότητας.

 Ο Νικολά Σαρκοζύ (UMP) κατάφερε να ανεβάσει τα ποσοστά της δημοτικότητάς του και να μειώσει εκείνα που αρχικά προβλέπονταν για τη Μαρίν Λεπέν (FN), δίνοντας έμφαση στην ασφάλεια, δηλαδή στρεφόμενος για μια ακόμα φορά ενάντια στους μετανάστες – και πιο συγκεκριμένα στους ρομά και στους μουσουλμάνους – και δημοσιοποιώντας ένα πρόγραμμα με αρκετά στοιχεία που θυμίζουν «λαϊκή δεξιά». Εξάλλου, ας μην ξεχνάμε ότι εκλέχτηκε Πρόεδρος μετά τη θητεία του ως Υπουργός Εσωτερικών, κατά τη διάρκεια της οποίας είχε απασχολήσει τη γαλλική κοινή γνώμηεκτός των άλλων και για τις απαράδεκτες δηλώσεις του σχετικά με τους νέους των εξεγερμένων τότε προαστείων. Παράλληλα βέβαια, διαφαίνεται ακόμα και μέσα από το προεκλογικό του πρόγραμμα, χωρίς φυσικά να λέγεται ξεκάθαρα, η επίθεση στο κοινωνικό κράτος και στα κεκτημένα του εργατικού κινήματος και της νεολαίας. Η επιμονή του στην εφαρμογή νόμων που ψηφίστηκαν χωρίς καμία νομιμοποίηση από τη γαλλική κοινωνία και γι’αυτό το λόγο δεν έχουν εφαρμοστεί (όπως για παράδειγμα η άυξηση των ορίων συνταξιοδότησης και η περαιτέρω αυτονομία των Πανεπιστημίων) είναι ενδεικτική.  Συνέχεια

Le Monde: Μαρξ: μια ζωή, ένα έργο (μέρος Γ’)

Posted in Πολιτική, ιστορία on Απρίλιος 22, 2012 by ilesxi

Σκεπτόμενοι με τον Μαρξ, ενάντια στον Μαρξ, αλλά όχι δίχως αυτόν

Ο αείμνηστος Ντανιέλ Μπενσαϊντ σε μια σημαντική συνέντευξη για το Μαρξ, το Κομμουνιστικό Μανιφέστο και τη σύγχρονη πρόκληση για να σκεφτούμε την πολιτική έξω από την επιρροή του κράτους. Σήμερα, σε μια σκληρά απαιτητική περίοδο εμπνεόμαστε από τον αντικαπιταλισμό του Μπενσαϊντ, όχι απλά επειδή επιμένουμε σ’ αυτό το δρόμο, αλλά επειδή πιο μαζικά, πιο εξώστρεφα και με περισσότερη αυτοπεπεοίθηση από ποτέ, ο αντικαπιταλισμός μπορεί να γίνει υλική δύναμη και νικηφόρα πρακτική των μαζών.  Η επικαιρότητα ενός νέου ριζοσπαστικού κομμουνισμού που να λειτουργεί ως «στρατηγική ρυθμιστική υπόθεση» και να δίνει προσανατολισμό στα κινήματα που ξεσπούν είναι ίσως και η πιο σημαντική παρακαταθήκη για την αριστερά σε ένα διεθνές περιβάλλον που αλλάζει ραγδαία. Ενάντια σε λογικές κυβερνητισμού, ενσωμάτωσης και διαχείρισης ή μιας μεταμοντέρνας αριστεράς των αυτόνομων χώρων, ο Μπενσαϊντ μας καλεί χωρίς εύκολες μεγάλες υποσχέσεις αλλά  και χωρίς τη μιζέρια του παρόντος να στοχαστούμε με τους όρους μιας «πολιτική των καταπιεσμένων». Για να «δώσουμε ξανά νόημα στις λέξεις που ψεύδονται» και ίσως να συνεχίσουν ψεύδονται ξανά ανάμεσα σε κυβερνητικά χαρτοφυλάκια της επόμενης περιόδου.

συνέντευξη του Daniel Bensaid στην εφημερίδα Le Monde, 11 Μαΐου 1998

Συνέχεια