Πέρα από αντιμνημονιακοί, πατριώτες και εθνικόφρονες…

του Παντελή Προμπονά

Και τώρα εκλογές… Εσπευσμένες, καθοδηγούμενες, προσυμφωνημένες, απρόβλεπτες, κρίσιμες, διχαστικές. Οι εκλογές, ο υποτιθέμενος πυρήνας της δημοκρατίας, η πηγή της εξουσίας των κυβερνόντων σε λίγες βδομάδες θα ντυθεί με τα κοστούμια και το κάστινγκ μιας καλοπαιγμένης σαπουνόπερας. Θα αποτελέσει άλλο ένα «επεισόδιο» στη ροή των γεγονότων που έχουν συμφωνηθεί με την τρόικα: τρεις ΔΕΚΟ κι ένα κούρεμα πριν, τρία νομοσχέδια και ο θερμός Ιούνης μετά και ενδιαμέσως η γιορτή της δημοκρατικής ομαλότητας, μπας και ξεσπάσει και ο κοσμάκης με καμιά μούντζα πάνω στο λευκό ή κανα κουκί στις φωνές του ακραίου λαϊκισμού που θα ‘λεγε και ο Μαραντζίδης. Και το σασπένς δε σε κρατάει καθόλου αφού πακέτο με τις μετρήσεις πάνε και οι δηλώσεις των «αρχηγών» που κάνουν διαγωνισμό ποιος θα πρωτοκυβερνήσει: από Στέφανο Μάνο μέχρι Αλέξη Τσίπρα όλοι ψάχνουν τη θέση τους στις νέες συμβάσεις εξουσίας… Θα μπορούσα να γράψω εκατοντάδες ακόμη λέξεις σχολιάζοντας την πολιτική επικαιρότητα, ωστόσο ο σκοπός του κειμένου αυτού εντοπίζεται σε τρεις λέξεις: φαινόμενο «Χρυσή Αυγή».

Δεν είμαι ειδήμων «ακροδεξιολόγος», αν και τέτοιοι υπάρχουν εγκυρότατοι στους χώρους της Αριστεράς, ωστόσο θεωρώ ουσιαστικά ορισμένα θέματα τα οποία προκύπτουν από την εκλογική εμφάνιση και τη δημοσκοπική άνοιξη, και μαζί με αυτή και την υπερπροβολή από τα ΜΜΕ, που γνωρίζει ο χώρος αυτός.

Είμαι ο τελευταίος που θα υπερασπιστεί αυτή την κουτσή δημοκρατία που εγκατέστησε ο μεταπολιτευτικός εκσυγχρονισμός στην Ελλάδα. Αυτή τη δημοκρατία που όψιμα οι δημιουργοί της την θεώρησαν βαριά και δυσκίνητη και κρατικοδίαιτη και διεφθαρμένη. Σχεδόν όλες οι ευρωπαϊκές κοινωνίες ενσωμάτωσαν πλήρως τον νεοφιλελευθερισμό το οικονομικό μα και το πολιτικό και πολιτισμικό πρόγραμμα του. Στην «περίπτωση» Ελλάδα οι πολιτικές ιδέες του νεοφιλελευθερισμού και του αστικού εκσυγχρονισμού ταξίδεψαν, και συνεχίζουν να το κάνουν, παράλληλα με τα ανεπούλωτα τραύματα της ελληνικής κοινωνίας, την πανταχού παρούσα σύγκρουση της αριστεράς με τη δεξιά, τον τραυματικό εθνικό διχασμό, τον ψυχρό πόλεμο που σε αυτή τη γωνιά του πλανήτη μάλλον δε τελείωσε ποτέ. Τα ίδια χέρια που ψήφισαν την νομιμοποίηση του Κομμουνιστικού Κόμματος και την αναγνώριση των αγώνων των κομμουνιστών στην εθνική αντίσταση γίνανε τα ίδια στόματα που μας μίλησαν για τα μεταπολιτευτικά –λέει- βαρίδια της αριστεράς, την ιδεολογία του κρατισμού που ηγεμόνευσε και τώρα άντε να τη μαζέψεις… Οι τιμητές αυτής της πολιτικής φαντασίωσης είναι λίγο πολύ γνωστοί, τα λόγια τους τα όπλισε όμως (και) εκείνη η Αριστερά που επέλεξε να δωρίσει το σώμα (και την ψυχή της) σε αυτό το πολιτικό πρόγραμμα. Και το έκανε με πλήρη συνείδηση…

Θα διεκδικήσει κανείς την πατρότητα του κρατικού υβριδίου των τελευταίων τριάντα χρόνων; Δεν νομίζω. Που βρίσκονται όλοι αυτοί που νομιμοποίησαν αυτό το πολυεπίπεδο «εκσυγχρονιστικό» εγχείρημα τις τρεις τελευταίες δεκαετίες; Όλοι «βολεμένοι» στο δημόσιο; Σε ουρές έξω από τα κομματικά γραφεία; Στα γκισέ του ΟΑΕΔ για το μειωμένο επίδομα;… Δυστυχώς τα πράγματα είναι πολύ πιο σύνθετα… Που κολλάνε όλα αυτά με τη Χρυσή Αυγή και την παρουσία της στο δημόσιο χώρο και λόγο; Μα στην ουσία της σημερινής κρίσης νομιμοποίησης.

Η Χρυσή Αυγή και ο ευρύτερος χώρος που υπηρετεί από τη δεκαετία του ’80, είναι από τους πιο γνήσιους εκφραστές του μίσους απέναντι στο μεταπολιτευτικό κράτος. Ένας συνεπής λαϊκιστικός λόγος που περίμενε τριάντα ένα χρόνια για να δικαιωθεί από το πολιτικό σύστημα. Αν στην δικαίωση αυτή προσθέσεις τον συνεπή αντιευρωπαϊσμό, τον ξενοφοβικό λόγο και μια μεγάλη επιχείρηση σύναψης κοινωνικών σχέσεων σε γειτονιές των μεγάλων πόλεων μέσα από το εμπόριο «ασφάλειας» από τους γνωστούς «κινδύνους» γίνεται αντιληπτό πως το φαινόμενο Χρυσή Αυγή βρήκε τον τρόπο να τρυπώσει στην δημόσια σφαίρα… Και είναι γνωστό πως στην Ελλάδα, είναι να μη βρεις τρύπα να τρυπώσεις…

Ωστόσο ήρθε η ώρα να σημειώσουμε κάτι σοβαρό: πέρα από προδότες και μειοδότες, δεξιούς και αριστερούς η εμπειρία του εμφυλίου, της εθνικοφροσύνης, της Χούντας και του αντιδικτατορικού αγώνα αλλά και το καταδικασμένο εγχείρημα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης κληροδότησαν στον ελληνικό λαό κάποιες αξίες αδιαπραγμάτευτες: η συλλογική μνήμη γύρω από τη ναζιστική θηριωδία και το Ολοκαύτωμα, ο σεβασμός των διώξεων και των παθών που υπέφεραν χιλιάδες συμπολίτες μας, η αναγνώριση της συμβολής του λαϊκού παράγοντα στην ανατροπή της Χούντας, η θεσμοποίηση συλλογικών κατακτήσεων έχουν ρίζες βαθιές και αποτέλεσαν δομικά υλικά ακόμη και αυτής της ληψής δημοκρατίας που γνώρισε η ελληνική κοινωνία, ακόμη κι αν αναπτύσσονταν ταυτόχρονα και ανταγωνιστικές ιδέες.

Κατά την άποψη μου αυτές τις αξίες προσβάλει η νόμιμη δράση και κάθοδος στης εκλογές της Χρυσής Αυγής. Μιας οργάνωσης που η δράση της χαρακτηρίζεται από βία, ανοιχτή εγκληματική δράση, δολοφονίες, μαχαιρώματα υπό την κάλυψη της αστυνομίας. Θυμάται κανείς τον Καζάκο και τον Ανδρουτσόπουλο; Θυμάται κανείς τις δολοφονικές επιθέσεις στην Πανεπιστημιούπολη; Θυμάται κανείς την ανοιχτή συνεργασία ΜΑΤ και Χρυσαυγιτών εναντίων αντιρατσιστικών διαδηλώσεων; Και δίπλα σε αυτά δεν σταθμίζω τις πολιτικές θέσεις: την ναζιστική τους ιδεολογία, την υπεράσπιση του Ολοκαυτώματος, τον σεξισμό, τον αντιμνημονιακό σκοταδισμό που επιφυλάσσουν για τους έλληνες εργαζόμενους, τον παγανιστικό σκοταδισμό που πρεσβεύουν. Αλλά και την απίστευτη πολιτική –τουλάχιστον- ανοχή που της έδειξαν τα κυρίαρχα κόμματα

Δεν αμφιβάλω καθόλου πως αν αύριο η οικονομία- έκτρωμα και οι φύλακες της αποφασίσουν πως εχθρική προς την «ανάπτυξη» και τους «εθνικούς στόχους» είναι η Αριστερά θα την βγάλει στην παρανομία. Δεν αμφιβάλω πως σε στιγμές όξυνσης κρίσης τη «βρώμικη» δουλειά συχνά την κάνουν οι δικτατορίες. Πιστεύω όμως βαθιά στην μνήμη, που ξεπερνά κατά πολύ την ενθύμηση γεγονότων, εκείνη τη σωματοποιημένη μνήμη, τη μνήμη που υποδηλώνουν οι πρακτικές της κοινωνίας. Είναι βαθύτατη προσβολή σε αυτή ακριβώς τη μνήμη να επιτραπεί σε μια τέτοια εγκληματική οργάνωση να αναμετρηθεί ως νόμιμο πολιτικό κόμμα στις εκλογές. Ναι, σε αυτή την πλήρως ελεγχόμενη καρικατούρα δημοκρατίας, τις εκλογές. Το ελάχιστο που μπορεί να πράξουν όλες οι πολιτικές δυνάμεις που υποτίθεται πως τιμούν το πολίτευμα είναι να πιέσουν τους αδειοδοτικούς μηχανισμούς των κομμάτων να απαγορέψουν την κάθοδο της Χρυσής Αυγής.

Η μεταπολίτευση που τόσο χλευάζεται από κάθε λογής διανοητή των καιρών δεν συντελέστηκε ποτέ. Δυσφημίστηκε, διασύρθηκε στους διαδρόμους των πολιτικών γραφείων, εξαργυρώθηκε σε θώκους και καρέκλες, καταδικάστηκε στην επετειακή της ανάμνηση, εσχάτως δαιμονοποιήθηκε ώστε να παίξει το ρόλο του υπαίτιου της βαθύτατης κρίσης, χώρεσε μέσα σε επιδόματα.

Η βία και ο φασισμός άνθισαν πάντοτε πάνω στους φόβους της κοινωνίας… Σε καιρούς ευμετάβλητους, ρευστούς, γύρω από διλήμματα που δείχνουν δίχως αύριο ο καθένας ξεχωριστά αλλά και όλοι μαζί πρέπει να σκεφτούμε καλά γύρω από το μέλλον το δικών μας και των επόμενων γενιών. Προσπαθούν να μας πείσουν πως η πλειοψηφία της κοινωνίας μπορεί να αρχίσει να ονειρεύεται στην ημερομηνία που θα προσδιορίσει η έκθεση μιας Κεντρικής Τράπεζας ως το ορίζοντα αποπληρωμής του χρέους. Κι όταν σταματούν τα όνειρα ο φόβος μένει, και μαζί του και οι απάνθρωπες, οι αντι-ανθρώπινες πολιτικές.

Σημασία όμως έχει να παραμένεις Άνθρωπος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s