Τίποτα δεν έχει αλλάξει – τίποτα δεν είναι όπως παλιά

του Κίμωνα Παπαθωμά

 

Αν το αποτέλεσμα των εθνικών εκλογών της περασμένης Κυριακής ερμηνεύεται ως αφετηρία (ή έστω υπόσχεση) μιας “ειρηνικής επανάστασης”i, το βράδυ της Πέμπτης 10.5 το διαδίκτυο έγινε ο χώρος μιας “ειρηνικής εξέγερσης”. Με αφορμή τις δηλώσεις του προέδρου της ΔΗ.ΜΑΡ. Φώτη Κουβέλη περί συγκρότησης “οικουμενικής κυβέρνησης” μαζί με τα κόμματα του Μνημονίου, facebook, twitter και μπλογκόσφαιρα πλημμυρίστηκαν από μηνύματα οργισμένης κατακραυγής και ειρωνείας. “Μνημονιακή Αριστερά”, “Φώτης Κουβέλης – ο νέος Καρατζαφέρης”, “κοινοβουλευτικό πραξικόπημα – μέρος 2ο”, “οι πασόκοι με πολιτικά φόρεσαν τη στολή τους” μερικά μόνο ενδεικτικά εκ των ηπιότερων σχολίων (και μόνο η σελίδα του κ.Κουβέλη στο facebook φιλοξένησε εκατοντάδες σαφώς καυστικότερα σχόλιαii). Το επόμενο πρωί, ο πρόεδρος της ΔΗ.ΜΑΡ. δήλωσε πως “δε μπορεί να υπάρξει οικουμενική κυβέρνηση χωρίς τη συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ”, τερματίζοντας (ή έστω παγώνοντας) τα διάφορα σενάρια και “δείχνοντας” νέες εκλογές. 

Προς αποφυγή κάθε παρερμηνείας: δεν υποστηρίζω πως η υποχώρηση της ΔΗ.ΜΑΡ. στο ζήτημα της οικουμενικής προκλήθηκε από το φόβο ενός.. αγανακτισμένου facebook. Δε χρειάζεται βαθιά πολιτική ανάλυση για να καταλάβει κανείς πως οικουμενική κυβέρνηση με 38% αποτελεί κρύο ανέκδοτο (η δε δήλωση για διατήρησή της μέχρι τις Ευρωεκλογές του 2014, black humor). Βέβαια, με ένα κοινό συνηθισμένο σε stand-up comedians κακής ποιότητας (άλλωστε μέχρι πρότινος είχαμε πρωθυπουργό τον Παπαδήμο) θα πιθανολογούσε κανείς πως μια ακόμη ψυχρολουσία δεν είναι και εντελώς έξω από την ημερήσια διάταξη – αρκεί το χρώμα σε Αττική και περίχωρα στον εκλογικό χάρτη της Singular Logic να ήταν πράσινο ή μπλε (έστω και για μισή ψήφο). Δεν ήταν όμως, και έτσι η “οικουμενική του 1/3” έμεινε εφιάλτης μαγιάτικης νυκτός.

Αυτή είναι η πρώτη παρακαταθήκη της “ειρηνικής επανάστασης”: το γεγονός ότι, μετά το αποτέλεσμα της 6ης Μάη, “τίποτα δεν είναι όπως παλιά” στον πολιτικό χάρτη της χώρας. “Οι αστοί τρομάξανε”, έστω και αν ο φόβος τους προσιδιάζει λιγότερο σ’ αυτόν που ακολουθεί ένα τελεσίγραφο ιατρικό ανακοινωθέν και περισσότερο με το στιγμιαίο πανικό που προκύπτει όταν το μπισκοτάκι που συνοδεύει το πρωινό καφέ αποφασίζει να κατέβει από τη λάθος υποδοχή. Συνηθισμένοι τόσο στην “υπεύθυνη” δημοκρατία (ή δημοκρατία του T.I.N.A. = “Δεν υπάρχει εναλλακτική”), ήταν σε μεγάλο βαθμό σίγουροι πως η ενοχλητική παρένθεση των εκλογών δε θα σηματοδοτούσε παρά μια ανακατάταξη των “υπεύθυνων” διαχειριστικών δυνάμεων, έστω με μεγάλες απώλειες, που θα ακολουθούνταν από μνημονιακές “business as usual”. Το “γλυκό χάλασε” για μια χούφτα έδρες – με αποτέλεσμα το πρωί της 7ης Μάη να ξημερώσει με κρίση πανικού της τάξεως των 7 μονάδων (σύμφωνα με τους δείκτες αστικού καρδιογραφήματος της Σοφοκλέους). Το μόνο που έμεινε να προδίδει τη μέχρι πρότινος σιγουριά ήταν το άβολο δημοσίευμα στη Καθημερινή με τίτλο “Συγχαρητήρια Μπερίσα στον Σαμαρά”, στο οποίο αναφέρεται πως “ο Αλβανός πρωθυπουργός συνεχάρη με θερμό μήνυμα τον πρόεδρο της Ν.Δ. Αντώνη Σαμαρά για τη χθεσινή νίκη στις εθνικές εκλογές”iii

Τίποτα δεν είναι όπως παλιά λοιπόν – και εδώ βρίσκεται το μεγάλο πολιτικό στοίχημα της Αριστεράς. Σύσσωμης της Αριστεράς. Αυτό που, αν πιστέψουμε και τις δημοσκοπήσεις, στρατεύει όλο και μεγαλύτερα κομμάτια του λαού στην επιλογή ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι τόσο αυτό καθαυτό το πολιτικό του πρόγραμμα (αν και αναμφίβολα παίζει καθοριστικό ρόλο) όσο η υπόσχεση που το συνοδεύει. Η υπόσχεση πως η δημοκρατία μπορεί να σπάσει τον υψηλής τεχνοκρατικής ραπτικής κορσέ της “υπευθυνότητας” και να (ξανά;)γίνει αντιπροσωπευτική της λαϊκής βούλησης. Με λακανικούς όρους, η επιλογή ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να κατορθώνει να γίνει ένα είδος “κενού δηλωτή”: ένα “δοχείο” στο οποίο ο καθένας εναποθέτει την ατομική του ελπίδα, με το τελικό αποτέλεσμα να αντιπροσωπεύει όλους …και κανέναν συγκεκριμένα. Με τρόπο παρόμοιο με το σύνθημα “Αλλαγή – Ναι, μπορούμε!” (Change – Yes we can!) που πλάσαραν το 2008 οι Δημοκρατικοί του Μπαράκ Ομπάμα, όπου οι ψηφοφόροι στρατεύτηκαν στην αόριστη ελπίδα αυτής της “αλλαγής” αποδίδοντας ο καθένας στη φράση το προσωπικό του νόημα, το σύνθημα για μια “Κυβέρνηση της Αριστεράς” επενδύεται με χιλιάδες προσδοκίες, από το κεντροαριστερό μέχρι το αντικαπιταλιστικό άκρο του φάσματος.

Είναι αυτό το στοίχημα της δημοκρατικής “ειρηνικής επανάστασης” μια ακόμη επικοινωνιακή απάτη, μια λαϊκιστική προσπάθεια καταδικασμένη να απογοητεύσει; Ας μη βιαστούμε να απαντήσουμε θετικά. Είτε αρέσει είτε όχι, αυτό που διακυβεύεται από την έκβαση του στοιχήματος ξεπερνά τον στενό οικονομικό ορίζοντα: διακυβεύονται οι ίδιοι οι όροι του δημοκρατικού “παιχνιδιού”. Αυτοί που μένουν αυστηρά προσανατολισμένοι στο οικονομικό πεδίο απαξιώνοντας το δημοκρατικό “εποικοδόμημα” (κάνοντας συχνά και κατάχρηση του “αν οι εκλογές άλλαζαν κάτι θα ήταν παράνομες” του Μαρξ), φέρονται σαν να μην αντιλαμβάνονται πως η δημοκρατική έκφραση του λαού αποτελεί μία από τις κύριες προϋποθέσεις για την υλοποίηση κάθε προγράμματος κοινωνικής χειραφέτησης. Όταν βάλλουμε κριτικά κατά της δημοκρατικής μορφής, καταγγέλλοντας την κενή υπόσχεση ή τον (αναπόφευκτο στον καπιταλισμό) ψευδεπίγραφο χαρακτήρα της, ας προσέξουμε γιατί κινδυνεύουμε να πετάξουμε και το μωρό μαζί με τα βρώμικα νερά. Το βαθύτατα ανησυχητικό 7% που κατέγραψε ο νεοφασισμός μαρτυρά πως υπάρχει ένα ρεύμα της κοινωνίας που δε ξέρει να αδειάζει τη σκάφη. Μαρτυρά πως κάποιοι στην καταγγελία τους δε κάνουν διάκριση ανάμεσα σε ψευδεπίγραφη ή πραγματική, αστική ή εργατική – καταγγέλλουν καθαρά και συγκεκριμένα κάθε μορφή δημοκρατίας.

Τίποτα δεν είναι όπως παλιά λοιπόν – και συνάμα, τίποτα δεν έχει αλλάξει. Παραφράζοντας τον Zizek στο Occupy Wall Streetiv, το “φτηνό” καρναβάλι τελείωσε, η 7η Μάη ξημέρωσε, τώρα πίσω στη καθημερινή πραγματικότητα. Τη πραγματικότητα της ανεργίας σε πανευρωπαϊκό υψηλό, των χαρατσιών, της κατάργησης των συλλογικών συμβάσεων, των ιδιωτικοποιήσεων, των 350 ευρώ το μήνα για τη νεολαία. Του Α.Παντελεήμονα και της Αμυγδαλέζας. Όσοι μαγεύτηκαν από τις σειρήνες της “παντοδυναμίας της πολιτικής” έχουν την δυνατότητα να αναβάλουν την εισβολή του πραγματικού μέχρι και το πέρας της, σε σύντομο χρόνο όπως όλα δείχνουν, επόμενης εκλογικής αναμέτρησης. Αξίζουν τους αγωνιστικούς μας χαιρετισμούς – είναι φορείς μιας ελπίδας σε μια δύσκολη εποχή. Κυρίως όμως καλή δύναμη στους υπόλοιπους, που γνωρίζουν πως “για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ”.

3 Σχόλια to “Τίποτα δεν έχει αλλάξει – τίποτα δεν είναι όπως παλιά”

  1. Ωραίο άρθρο!

    Διορθώστε μόνο αυτό το «Όταν _βάλουμε_ κριτικά κατά της δημοκρατικής μορφής…».

    Θέλει δύο «λ» το «βάλλω»!

  2. Ωραίος Κι!Η Ελπίδα πεθαίνει τελευταία!

  3. θανασης βογιατζης Says:

    αλλού γι’ αλλού. Καλα θα ηταν να ήταν έτσι τα πράγματα, μόνο που δεν είναι. Δεν ξέρω φίλε μου εάν ξέρεις από ιδιωτικό τομέα εργασίας με τρομοκρατία, εκβιασμούς για μειώσεις μισθών ή απολύσεις από τον εργοδότη, με ρουφιάνους, εργατική αριστοκρατία, συνδικάτα πουλημένα που περί άλλων τυρβάζουν, οαεδ που πληρώνει τους εργοδότες και όχι τους ανέργους, ανύπαρκτο ικα, κάτι που λέγεται καπιταλισμός, εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, ταξική πάλη.. τέλος πάντων, οι αυταπάτες σας δεν θα κρατήσουν ούτε ένα μήνα και τότε θα πηγαίνετε να κρυφτείτε πίσω από τα ματ όπως έκανε ο ντ’ αλέμα, αυτοί οι δήθεν αριστεροί της Δανίας που αυξάνουν τα όρια συνταξιοδότησης και μειώνουν μισθούς..κοντός ψαλμός αλληλούϊα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s