Αυτός ο κόσμος που αλλάζει με τρομάζει;

των Κώστα Γούση και Θάνου Ανδρίτσου

 

Εισαγωγικό σημείωμα στο Τετράδια Ανυπόταχτης Θεωρίας #1

«Οι μεγάλοι ιδιοκτήτες σε νευρική ανησυχία με το προαίσθημα μιας μεταβολής, μην καταλαβαίνοντας τίποτα σχετικά με τη φύση της μεταβολής (…) Οι αιτίες είναι βαθιές και απλές – αιτίες είναι  η πείνα ενός στομαχιού πολλαπλασιασμένη στο εκατομμύριο, η πείνα μιας ψυχής, πείνα για χαρά και λίγη για ασφάλεια, πολλαπλασιασμένη στο εκατομμύριο ∙ μυώνες και νους που λαχταρούν να αναπτυχθούν, να εργαστούν, να δημιουργήσουν, πολλαπλασιασμένοι στο εκατομμύριο.» 

Τζ. Στάινμπεκ, Τα σταφύλια της οργής

Το Μάρτη του 2009, το περιοδικό The Nation έκανε ένα αφιέρωμα για το σοσιαλισμό. Το εξώφυλλο του περιοδικού έθεσε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο το δίλημμα της νέας περιόδου μετά το ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης. Στη μισή σελίδα έγραφε “Reinventing capitalism” και στην άλλη μισή “Reimagining socialism”. Ξαναδιαβάσαμε πρόσφατα με προσοχή το αφιέρωμα αυτό, τμήμα του οποίου είχε άλλωστε μεταφραστεί στα Χρονικά του Περιθωρίου[1].

Υπάρχει ένα κείμενο που μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση και σας προτρέπουμε να του ρίξετε μια γρήγορη ματιά:

«Προσκολλημένες στο να σώζουν τις τράπεζες, οι κυβερνήσεις δίνουν λίγη σημασία στους ανθρώπους που χάνουν τα σπίτια τους και τις δουλείες τους, τις αποταμιεύσεις και τις συντάξεις τους, ως αποτέλεσμα οικονομικών επιλογών πέρα από το δικό τους έλεγχο (…) Η λύση της οικονομικής κρίσης δεν είναι δουλειά για τους τεχνοκράτες. Είναι ένα βασικό πολιτικό ζήτημα. Χρειαζόμαστε καλύτερη κυβέρνηση, όχι απλά καλύτερους οικονομικούς περιορισμούς. Δεν έχει να κάνει απλά με τη ανακατανομή του πλούτου – αλλά με το να παίρνεις ευθύνες. Ο Σοσιαλισμός είναι ο πιο κατάλληλος να καλύψει αυτό το κενό εξουσίας, γιατί προσφέρει ένα ρεαλιστικό αντίδοτο στις υπερβολές τις παγκοσμιοποίησης»[2]

Θυμίζουμε, είναι Μάρτης του 2009, λίγο μετά την εξέγερση του Δεκέμβρη και ο έλληνας πολιτικός, συγγραφέας του προηγούμενου αποσπάσματος, προειδοποιεί τη δεξιά πως αν συνεχίσει να κάνει πολιτική με όρους «business as usual”, η ως τότε παρατεταμένη κοινωνική αναταραχή δε θα είναι τίποτε μπροστά σε όσα θα επακολουθήσουν. Πίσω από αυτές τις γραμμές βρίσκεται ο Γιώργος Παπανδρέου και το κείμενο του “The Challenge of Global Governance”! Θα ήταν μεγάλος ο πειρασμός να πιθανολογήσουμε πως θα καταγράψει ο ιστορικός του μέλλοντος τον εν λόγω πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς (sic), αλλά θα ξεφεύγαμε απ’ τους σκοπούς του κειμένου. Θα περιοριστούμε λοιπόν σε δυο μονάχα παρατηρήσεις.

Πρώτον, οι βαθυστόχαστες αναλύσεις του GAP (αν και δε νομίζουμε πως έγραψε μόνος του το κείμενο, κάποιον σύμβουλό του μας θυμίζει…) μας έφεραν στο νου την προτροπή του μεγάλου κομμουνιστή φιλοσόφου και δασκάλου Ντανιέλ Μπενσαϊντ ∙ να «δώσουμε ξανά νόημα στις λέξεις που ψεύδονται». Κι επειδή οι λέξεις έχουν τη ροπή να ψεύδονται ασύστολα όταν σκοντάφτουν σε κυβερνητικά χαρτοφυλάκια, είναι πιο επίκαιρο από ποτέ να διαβάζουμε «πίσω από τις γραμμές» και να στοχαζόμαστε με τους όρους μιας «πολιτικής των καταπιεσμένων», αντάξια του ονόματός της.

Αυτή είναι και η πρώτη επιδίωξη των Τετραδίων Ανυπότακτης Θεωρίας #1. Αποφασίζουμε να περπατήσουμε στο «νεκρό δάσος των λέξεων, ξαναβαφτίζοντας τις πυρκαγιές», που έγραφε κι ο ποιητής. Άλλωστε, δεν είμαστε σε μια οποιαδήποτε περίοδο! Στο ίδιο τεύχος του The Nation εκτός από τον ανεκδιήγητο GAP, υπήρχαν πολύ σοβαρές συμβολές στη συζήτηση, όπως η παρέμβαση του Μάικ Ντέιβις. Σε κάποιο σημείο του κειμένου του έγραφε λοιπόν ο Ντέιβις πως η αναγκαία επιστημολογική συνθήκη για μια σοβαρή στρατηγική συζήτηση και ένα προγραμματικό διάλογο στην αριστερά είναι να ανέβει τα θερμόμετρο στους δρόμους[3].

Πέρασαν πάνω από τρία χρόνια από τότε και η εν λόγω συνθήκη «παραωρίμασε» θέτοντας επιτακτικά νέα καθήκοντα, όχι στο δοκιμαστικό σωλήνα και τις ασφάλειες της κινηματικής νηνεμίας, αλλά στην πρωτοτυπία της αναταραχής και του νέου ριζοσπαστισμού που έχει γεννηθεί στην Ελλάδα και διεθνώς! Γιατί, μέσα στο ανυπόφορο κυνικό ψεύδος του, ο Πρωθυπουργός όσων χρήστηκαν γδάρτες των ονείρων μας, προέβλεψε μια αλήθεια: την παρατεταμένη κοινωνική αναταραχή και την όξυνσή της (ίσως Μάρτη του 2009 να είχε ξεκινήσει επαφές με το ΔΝΤ και να γνώριζε αρκετά περισσότερα από μας για τις κοινωνικές εξελίξεις που έπονταν).

Αυτή τη βαθιά πολιτική και κοινωνική διεργασία στους κόλπους του λαού προσπαθούμε να μελετήσουμε και, ει δυνατόν, να γενικεύσουμε μπροστά στα σκληρά διλήμματα της πραγματικής ζωής τεκμηριώνοντας έναν «άλλο δρόμο» ρήξης και αντικαπιταλιστικής ανατροπής.

Όλος ο κόσμος μας κοιτά! Κι εμείς κοιτάμε όλο τον κόσμο!

Δεν υποτιμάμε καθόλου τον πραγματικό κοινωνικό και ταξικό συσχετισμό δύναμης. Στις αρχές του ’90 ο Φρέντρικ Τζέημσον στο βιβλίο του για το μεταμοντέρνο ως πολιτισμική λογική του ύστερου καπιταλισμού έγραφε πως είμαστε σε μια μεταβατική περίοδο και δε χρειάζεται να είναι κανείς προφήτης για να προειπεί το γεγονός ότι ένα διεθνές προλεταριάτο (που θα πάρει μορφές τις οποίες δε μπορούμε ακόμα να φανταστούμε) θα εμφανιστεί μέσα από τους σπασμούς μιας τέτοιας αναταραχής και συμπλήρωνε «εμείς όμως είμαστε ακόμα βαθιά μέσα στο τούνελ και κανένας δε μπορεί να ξέρει πόσο θα παραμείνουμε»[4]. Σήμερα, κανείς δε μπορεί να ισχυριστεί πως έχουμε βγει από το τούνελ. Άλλοι βλέπουν φως, άλλοι προειδοποιούν πως είναι το τρένο που έρχεται να μας πατήσει, άλλοι τρέχουν προς τα πίσω κι άλλοι κουλουριάζονται σε μια γωνιά ανήμποροι να αντιπαλέψουν τα σκοτάδια γύρω τους. Για πολλούς λόγους, θέλουμε να είμαστε ιστορικά αισιόδοξοι. Και αν μη τι άλλο, προσπαθούμε να αναγνώσουμε πως η κρίση έχει αλλάξει τους όρους του παιχνιδιού, κάτι κινείται διεθνώς, πολλά περισσότερα κινούνται στη χώρα μας και πως παρά τα υπαρκτά μεγάλα θεωρητικά και στρατηγικά μας ελλείμματα, με ένα αναγεννημένο εργατικό και λαϊκό κίνημα και μια αναγεννημένη σύγχρονα κομμουνιστική αριστερά, με τα πολλά «μέτρα που πρέπει να πάρουμε κι όλοι εμείς» μπορούμε να μάθουμε να περπατάμε στα σκοτάδια και κυρίως, για να μην ξεχνάμε ποτέ τους σκοπούς μας, να γεννούνε τα σκοτάδια φως. Σ’ αυτή την απόπειρα εγγράφεται και τούτη η προσπάθεια.

Για την έκδοση του τεύχους αυτού, απευθυνθήκαμε καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς σε ορισμένους απ’ τους ανθρώπους που έχουν «σηκώσει το γάντι» κι έχουν τοποθετηθεί στα κρίσιμα κοινωνικά και πολιτικά τεκταινόμενα στην Ελλάδα της τελευταίας τριετίας. Η αρχική ιδέα ήταν να προχωρήσουμε σε ένα αφιέρωμα με αφορμή τον ένα χρόνο λειτουργίας της Λέσχης στα τέλη του Φλεβάρη. Δεν τα καταφέραμε! Έχοντας όμως συλλέξει περίπου δέκα κείμενα, συνεντεύξεις και αρκετό υλικό, αποφασίσαμε πως σε αυτή τη συγκυρία η έκδοση μάλλον καθίσταται ακόμη πιο επίκαιρη. Τα περισσότερα κείμενα είναι γραμμένα από το Γενάρη μέχρι το Μάρτη του 2012.

Την ώρα που γράφουμε αυτό το εισαγωγικό σημείωμα, είμαστε μπροστά σε μια νέα εκλογική αναμέτρηση, ενώ στη συζήτηση ακόμη κυριαρχούν τα συμπεράσματα της πρώτης. Το ότι τα κείμενα είναι λίγο παλιότερα μπορεί από φαινομενική αδυναμία να αποτελεί πλεονέκτημα της έκδοσης. Μπορεί να συμβάλλει σε μια ανασκόπηση διαφόρων καμπών της αντιφατικής συγκρότησης ενός ριζοσπαστισμού που μόνο εκ των υστέρων γνωρίζουμε πώς αποτυπώθηκε στις εκλογές. Αποτελεί μια αναδρομική εξέταση του φαινομένου με τη ματιά διαφορετικών στιγμών αυτού του χρόνου. Η πρόθεση μας δεν ήταν να έχουμε πολλές απόψεις γύρω από ένα θέμα. Περισσότερο, στοχεύουμε σε ένα διάλογο γύρω από τα βασικά θέματα της περιόδου ∙ ενδεικτικά αναφέρουμε τη στάση απέναντι στην ΕΕ και το Ευρώ που, κατά την εκτίμησή μας, αποτελεί τη Λυδία λίθο της περιόδου, τον εκφασισμό της πολιτικής ζωής, το ρόλο της ακροδεξιάς και το νέο επιχειρηματικό κράτος, την εκπαίδευση τόσο ως στρατηγική πλευρά των αναδιαρθρώσεων όσο και ως συμπύκνωση ενός προωθημένου ριζοσπαστισμού και προφανώς τις διεθνείς εξελίξεις, αλλά και τις οικολογικές προεκτάσεις της πολυδιάστατης καπιταλιστικής κρίσης.

Όσον αφορά τα διεθνή, αποτελούσαν απ’ την αρχή ένα βασικό προσανατολισμό της Λέσχης, με τη βαθιά πεποίθηση πως η επαφή με τη διεθνή θεωρητική συζήτηση κι εμπειρία είναι σημαντικό μέσον για τον εμπλουτισμό της εγχώριας. Με αυτή την έννοια σε αυτό το τεύχος υπάρχουν ανταποκρίσεις από δύο διεθνή συνέδρια που έγιναν στην περίοδο και στον απόηχο αντίστοιχα του occupy κινήματος στις ΗΠΑ. Η παρουσία συντρόφων και συντροφισσών μας εκεί μας έδωσε τη δυνατότητα να συλλέξουμε πλούσιο υλικό με χαιρετισμούς προς τον ελληνικό λαό, συνεντεύξεις, διεθνή κείμενα αλληλεγγύης κ.ο.κ. Πλευρές τέτοιου υλικού έχουν ήδη δημοσιευθεί στη Λέσχη κι άλλες εμφανίζονται για πρώτη φορά εδώ. Όπως και μια συνέντευξη του Ταρίκ Αλί, όταν είχε βρεθεί για λίγες μέρες στη Θεσσαλονίκη την περίοδο του κινήματος των πλατειών.

Το τεύχος κλείνει με τα τρία μέρη του ποιήματος «Κόκκινο αστικό» του φίλου και συντρόφου Λευτέρη Καραμήτρου.

Νέα εγχειρήματα αντιμέτωπα με παλιά ερωτήματα – ένας σύντομος απολογισμός της Λέσχης και τα νέα βήματα που θέλει να κάνει.

«Οι φιλόσοφοι μονάχα ερμήνευαν με διάφορους τρόπους τον κόσμο, το ζήτημα είναι να τον αλλάξουμε.» Στο κλείσιμο του εναρκτήριου σημειώματος της Λέσχης, το Φλεβάρη του 2011, κλείσαμε με την 11η θέση για το Φόιερμπαχ, όχι γιατί είθισται να κλείνουμε με τσιτάτα, αλλά, όπως γράφαμε τότε, γιατί για κάθε νέα γενιά που δε συμβιβάζεται με την απλή ενατένιση του κόσμου ως έχει, η 11η θέση αποτελεί την οριακή σχέση με το συμβιβασμό ή την οριακή πρόκληση της χειραφέτησης.

Σήμερα, έχουν μεσολαβήσει πάνω από 600 αναρτήσεις και μισό περίπου εκατομμύριο επισκέψεις. Η ταινιοθήκη της Λέσχης μετράει ήδη υποτιτλισμούς ομιλιών των Άλεξ Καλλίνικος, Ιστβάν Μεζάρος, Τζον Χόλογουεϊ, του μηνύματος αλληλεγγύης στον ελληνικό λαό της Άντζελα Ντέιβις, του Τομ Μορέλο στους αγώνες του Ουισκόνσιν και αφιερώματα (επίσης με ελληνικούς υπότιτλους) στη Χιλή του Αλιέντε και στο φεστιβάλ Μαρξισμός 2011 στο Λονδίνο. Ορισμένα από αυτά αποτελούν πρωτογενές οπτικοακουστικό υλικό της Λέσχης. Η μεταφραστική δουλειά, τα κείμενα προβληματισμού, έκφρασης, σχολιασμού και διαλόγου κατέστησαν τη Λέσχη αυτό που απ’ την αρχή επεδίωξε να γίνει: ένας ανοικτός «χώρος» συνεύρεσης και μια νεολαιίστικη συμβολή στην αριστερή ριζοσπαστική κριτική σκέψη, αλλά και τις ανησυχίες και την έκφραση (θεωρητική και καλλιτεχνική) που δε «χωράει» στις κατεστημένες δομές και τους κανιβαλικούς νόμους της αγοράς και του κέρδους.

Στους πάνω από 30 «θαμώνες της Λέσχης» που έχουν συμβάλλει μέχρι σήμερα άμεσα με κείμενα, μεταφράσεις ή στην υλικοτεχνική υποδομή υπάρχουν πολλοί και πολλές που μένουν στο εξωτερικό (Παρίσι, Βερολίνο, Νέα Υόρκη, Κάρντιφ, Μιλάνο κ.α.) Το γεγονός αυτό μας έδωσε τη δυνατότητα να συμβάλλουμε και σε μια επαφή κυρίως νέων επιστημόνων που βρίσκονται για δουλειά ή σπουδές έξω, αλλά αγωνιούν για την κατάσταση στην Ελλάδα, συγκροτούν παντού πρωτοβουλίες αλληλεγγύης, αλλά συνδέονται και με τα κινήματα των χωρών στις οποίες διαμένουν. Σε κάθε περίπτωση, διαμένοντες εντός κι εκτός της χώρας, επιχειρήσαμε μια δημιουργική κριτική επαφή με ένα πλήθος σύγχρονων ριζοσπαστικών (με ή χωρίς εισαγωγικά!) τοποθετήσεων κι εμπειριών.

Κανείς μας βέβαια δεν είχε ποτέ την αυταπάτη πως τα blogs και τα  μπορούν να επιλύσουν τα μεγάλα ζητήματα της εποχής μας ή να υποκαταστήσουν τα παραδοσιακά πεδία της ιδεολογικοπολιτικής έκφρασης και διαπάλης. Ωστόσο, αποτελούν ένα νέο πεδίο ευρύτερης απεύθυνσης, αλλά και συλλογικής λειτουργίας που θα ήταν, κατά τη γνώμη μας, μεγάλο λάθος να υποτιμηθεί. Είναι αλήθεια πως θα θέλαμε να είχαμε το χρόνο και για σχολιασμό (κριτικό ή μη) σε όλα τα κείμενα που δημοσιεύονται και για μια πιο συνολική και κυρίως συστηματική λειτουργία της Λέσχης. Δυστυχώς, αυτή τη χρονιά υπήρξαν διαστήματα που σχεδόν διακόψαμε τη λειτουργία μας (πχ. την περίοδο του κινήματος των πλατειών) ή αφήναμε αφιερώματα στη μέση ή δεν προλαβαίναμε να σχολιάσουμε ή να υλοποιήσουμε πολύ ωραίες ιδέες ή το «κρατήσαμε ζωντανό» με αναδημοσιεύσεις ή ή ή …. Όλα αυτά τα «ή» μας βασανίζουν και ειδικά σε μια περίοδο που ο ελεύθερος χρόνος όλων μας γίνεται όλο και πιο λίγος και οι συνθήκες διαβίωσης πιεστικές κι ασφυκτικές.

Αυτά τα ερωτήματα μοιραζόμαστε και με άλλα συλλογικά εγχειρήματα της «αριστερής μπλογκόσφαιρας» (aristeroblog, βαθύ κόκκινο, παραλληλογράφος, red notebook, aformi, alterthess κ.α.), αλλά και με νέα έντυπα σε μια ιδιότυπη κοινή δράση στο χώρο της κοινωνικής κριτικής. Στα πλαίσια αυτά έγινε και η πρώτη κοινή εκδήλωση ενός περιοδικού (Λέβγα), μιας γωνιάς του κυβερνοχώρου (Λέσχη) και ενός εναλλακτικού πόλου ενημέρωσης (alterthess.gr) το Μάρτη στη Θεσσαλονίκη με θέμα «Νέα εγχειρήματα αντιμέτωπα με παλαιά ερωτήματα: Η υλική διάσταση των ιδεών και η τροποποίηση του χάρτη της κοινωνικής κριτικής». Λίγο ψαρωτικός ο τίτλος αλλά πολύ καλή η κουβέντα! Κι όπως πολύ όμορφα το είχε γράψει το βυτίο στην ανάρτηση διαφημίσεις για περιοδικά[5] εκφράζοντας όλους μας και δίνοντας πάσα για την εισαγωγή στην εισήγηση του Γιώργου Μαριά εκ μέρους της Λέσχης στην εκδήλωση:

Μη με ρωτάς με τί ασχολείσαι, αλλά σε τι συμμετέχεις. Να ‘χω να σου πω κάτι για το οποίο δεν ντρέπομαι. Να σου απαντήσω χαμογελαστός (…) Φυσικά όλες αυτές οι προσπάθειες έχουν ακόμη ένα μικρό, πολύ μικρό δηλαδή ελάχιστο πρόβλημα. Δυσκολεύονται να επιβιώσουν και να προσφέρουν την επιβίωση στους συμμετέχοντες. Αλλά θα το λύσουμε κι αυτό, δεν μπορεί (…) Λείπει μια ιδέα που ακόμη δεν σκεφτήκαμε, ένα κόνσεπτ, μερικές κουβέντες που ακόμη δεν ξεστομίσαμε. (Ίσως πάλι να μη λείπει τίποτα απ’ όλα αυτά και απλώς η λύση να έρθει με αυτό το κοινωνικό ρεύμα που βρίσκεται σε αναβρασμό τα τελευταία τρία χρόνια. Και τότε ίσως να ζήσουν όλα τα ΜΟΝΟ και τα unfollow και τα Humba ή τα καθαρά κινηματικά περιοδικά του κόσμου.)

Όπως όλα τα παιδιά της Λέσχης χαμογελαστοί απαντάμε για τη συμμετοχή μας στο blog, έτσι χαμογελαστοί απαντάμε πως επιχειρούμε να βάλουμε το δικό μας λιθαράκι σ’ αυτό το κοινωνικό ρεύμα και τον αναβρασμό των τριών τελευταίων χρόνων. Κι επειδή είμαστε πεπεισμένοι πως αυτό το ρεύμα όχι απλά θα επιζήσει αλλά θα ζήσει μια αλλιώτικη ζωή – κι εμείς μαζί του – θα βρούμε και το χρόνο να γράψουμε και τις κριτικές μας πιο ολοκληρωμένα και να πάρουμε θέση πάνω στα θεωρητικά ρεύματα και τις αντιπαραθέσεις στο χώρο των ριζοσπαστικών ιδεών. Για τέτοιες ελλείψεις μας ορισμένες φορές μας ταύτισαν με τοποθετήσεις που απλά μεταφράσαμε, ενώ συναντήσαμε και ακατανόητες επιθέσεις όσων απαξιώνουν «ελαφρά τη καρδία» τη μεταφραστική δουλειά, θεωρώντας την «σούπερ μάρκετ ιδεών».

Γνωρίζουμε καλά πως οι καλύτερες στιγμές του διαλόγου εντός του κομμουνιστικού κι ευρύτερα επαναστατικού κινήματος δεν ήταν στιγμές αμοιβαίων φιλοφρονήσεων, αλλά σκληρών αντιπαραθέσεων με θεωρητική επιχειρηματολογία και αποδεικτικό πολιτικό λόγο. Ίσως, μέχρι σήμερα δεν έχουμε ανταποκριθεί και με τον καλύτερο τρόπο σ’ αυτήν την ουσιαστική πλευρά. Ωστόσο, είμαστε βέβαιοι πως αν χρειάζεται καθάριες απόψεις και σοβαρή κριτική, χρειάζεται επίσης να αποτινάξουμε από πάνω μας τη σκουριά της αλαζονείας, του ελιτισμού και της αυτοεπιβεβαίωσης. Όσοι συμμετέχουμε έχουμε πολιτική άποψη, ταυτότητα και πολλοί/ες και οργανωμένη στράτευση. Δεν το κρύβουμε, το υπερασπιζόμαστε και είμαστε περήφανοι γι’ αυτό. Η Λέσχη όμως θα παραμείνει ένας ανοικτός χώρος διαλόγου και συμβολής χωρίς εισαγωγικά. Δεν ταυτιζόμαστε με τα κείμενα τα οποία αναρτώνται και αναλαμβάνουμε προσωπικά την ευθύνη των κειμένων που γράφουμε.

Το ίδιο ισχύει και για τα Τετράδια Ανυπότακτης Θεωρίας #1. Κλείνοντας λοιπόν θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε θερμά όσους ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά μας και μας έστειλαν κείμενα γι’ αυτή την έκδοση και τις εκδόσεις ΚΨΜ για όλη τους τη βοήθεια. Από τα όποια έσοδα μπορεί να προκύψουν θα  χρηματοδοτηθεί η προσπάθεια μας η Λέσχη να γίνει σάιτ και να λειτουργήσει σαν ένα καθημερινό πρωτότυπο εργαστήρι ιδεών. Το πώς και το τι ακόμη τα συζητάμε. Το αν θα τα καταφέρουμε, αμφίβολο. Για ένα είμαστε σίγουροι: ότι αξίζει να το παλέψουμε. Κι αν και οι πιο στενοί «θαμώνες της Λέσχης» έχουμε καμιά φορά αμφιβολίες περί τούτου, είναι οι φίλοι και φίλες της Λέσχης αλλά και τα φιλικά blogs που μας σπρώχνουν στα επόμενα μας βήματα.

Κλείνουμε αυτό το σύντομο απολογισμό δίνοντας το λόγο στο Στρατή Τσίρκα και τη Λέσχη από τη σειρά Ακυβέρνητες Πολιτείες, που μας ενέπνευσε για το όνομα του συλλογικού μας εγχειρήματος και όχι μόνο:

Αλλά το πράσινο φως της αναπάντεχης άνοιξης με γέμιζε ολόκληρο. Ένιωθα κάτι να δουλεύει μέσα μου και να γλυκαίνει τα σπλάχνα και το μυαλό μου. Γινόμουν καλύτερος. Μικροφιλότιμα και φιλοδοξίες τα ξεπερνούσα, ο σκοπός, τ’ αποτέλεσμα μ’ ένοιαζε. Ξανάβρισκα τον εαυτό μου, ένα πετραδάκι μέσα στο μωσαϊκό εν τω γίγνεσθαι. Όχι γιατί εγώ είχα συντάξει το Μαχητή, μα γιατί το λίγο που ’κανα είχε ένα σκοπό, έπιανε τόπο. Κάτι σπουδαίο είχα μάθει στο μεταξύ. Ο μέγας συντονιστής του μωσαϊκού δεν ήταν τ’ Ανθρωπάκι ή ο Γαρέλας ή κανένας από μας ∙ ήταν η ιδεολογία μας. Αυτή κορφολογούσε απ’ τον καθένα ό,τι πιο καλό είχε και το ‘φερνε μαζεμένο στη μάχη.

Η Λέσχη – Ακυβέρνητες Πολιτείες

Καλή ανάγνωση!


[1] Τα Χρονικά του Περιθωρίου του αγαπημένου μας φίλου Δ. Πούλιου ήταν μία προεικόνιση της Λέσχης, προτού πάρουμε όλοι μαζί την απόφαση οι προσωπικές μας ανησυχίες να συντείνουν στο συλλογικό εγχείρημα της Λέσχης.

[2] George A. Papandreou, The Challenge of Global Governance στο http://www.thenation.com/article/challenge-global-governance

[3] Mike Davis, The Necessary Eloquence of Protest στο http://www.thenation.com/article/necessary-eloquence-protest

[4] Φρέντρικ Τζέημσον, Το Μεταμοντέρνο, εκδ Νεφέλη, σελ. 263

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s