Ποιος στα αλήθεια γεννάει το φασισμό;

 

Του Χρήστου Αβραμίδη

από το περιοδικό «Αναιρέσεις» , τεύχος 19

…τη γη ξαναμοιράζουν

Η σκύλα που γέννησε τον φασισμό , βρίσκεται πάλι σε οργασμό, φέρεται να είπε κάποτε ο Μπρεχτ.

Αλλά αλήθεια ποιος γκάστρωσε πάλι την σκύλα και ποιος είναι ο πατέρας και η μάνα του φιδιού; Αυτά και άλλα πολλά είναι τα ερωτήματα που απασχολούν όλο και περισσότερο τα mainstream ΜΜΕ και οι απαντήσεις τείνουν να διαπλέκονται με έναν μεταμοντέρνο τρόπο που θυμίζουν περισσότερο κουτσομπολιό παρά πολιτικό διάλογο και ανάλυση. Ο Σταύρος Θεοδωράκης μας είπε ότι φταίνε οι ακραίες ενέργειες, ο Θεόδωρος Πάγκαλος, μίλησε για τους αγανακτισμένους και όλοι μαζί δεν ξέχασαν να υπονοήσουν ή να αναφέρουν ότι πίσω από όλα  κρύβεται η αριστερά και οι αγώνες της.

Μαθήματα ευρωπαϊκής Ιστορίας

Η ιστορία διδάσκει, και δυστυχώς ή ευτυχώς, αποδείχτηκε ότι είναι ο καπιταλισμός που γέννησε και εξέθρεψε, τροφοδοτήθηκε και αναστήθηκε από τον φασισμό κάποτε. Επίσης “ Η ιστορία γράφεται με αγώνες εργατών” όπως λέει ένα σύνθημα, μερικές φορές, όμως αυτοί οι αγώνες είναι αρκετά ισχυροί για να ενοχλήσουν την «φιλελεύθερη» «δημοκρατία» και το κατεστημένο, όχι όμως και τόσο ισχυροί, για να την καταργήσουν και να την αντικαταστήσουν με μία σοσιαλιστική δημοκρατία. Εκεί, η ιστορία γράφεται με “αγώνες” φασιστών που από κοινού με τους κεφαλαιοκράτες αναλαμβάνουν να αφανίσουν το εργατικό κίνημα και να εντάξουν την ταξική πάλη μέσα στο έθνος.

Στα δύο φασιστικά κινήματα που κατάφεραν να πάρουν την εξουσία έχουμε κάποια κοινά, που τηρουμένων των αναλογιών τα βλέπουμε και σήμερα. Ο φασισμός ουσιαστικά έρχεται να φωλιάζει εκεί που αμφισβητείται η υπάρχουσα τάξη πραγμάτων αλλά την ίδια στιγμή, δεν διαφαίνεται ως ρεαλιστική μια άλλη προοπτική.  Έτσι, τόσο στην Ιταλία όσο και την Γερμανία έχουμε ένα διάστημα εντός του οποίου οι εγγενής αντιθέσεις του καπιταλισμού αλλά κυρίως οι εργατικές κινητοποιήσεις, αμφισβητούν την κοινωνική τάξη πραγμάτων. Κάτι τέτοιο μεταφέρεται και στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό, όπου σε Ιταλία και Γερμανία έχουμε μια σειρά από βραχύβιες κυβερνήσεις που δεν μπορούν να πάρουν τα απαραίτητα, “ριζοσπαστικά” μέτρα, ενάντια στον λαό και κατά συνέπεια υποχωρούν και καταρρέουν.

Αυτό έχει σαν συνέπεια, οι ελίτ και τα κόμματά τους, να προετοιμάζουν μια κατάσταση ισχυρού αυταρχικού κράτους για να μπορέσουν να περάσουν αυτήν την κρίση χωρίς να ανατραπεί η εξουσία και τα προνόμιά τους. Είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι πριν από την ισχυροποίηση των φασιστών στην Ιταλία, η κυριότερη εργοδοτική ένωση ανέφερε

‘Η τρέχουσα οικονομική κατάσταση μπορεί να αντιμετωπισθεί μόνο με μια εντατικοποίηση της παραγωγής, μαζί με μια μείωση της μη αναγκαίας κατανάλωσης  και για αυτό το σκοπό η κυβέρνηση πρέπει να έχει μια καθαρή , ακριβή στιβαρή στρατηγική  που να εγγυάται την πειθαρχία σε όλη τη χώρα και την ασφάλεια, τόσο για την ανάπτυξη ελεύθερων ατομικών πρωτοβουλιών όσο και για τη διατήρηση των κανόνων του νόμου”(Μπέχαν 2012 51)

 

Έτσι λοιπόν, σταδιακά προλειαίνεται το έδαφος για την ισχυροποίηση των φασιστών  που ωφελούνται από την λαϊκή αγανάκτηση αλλά και την στήριξή τους από μέρους των ισχυρών τάξεων.

Αυτές οι τάξεις, στα πρώτα χρόνια προσφέρουν μία μικρή βοήθεια. Στην συνέχεια όμως, όταν πλησιάζει ο κίνδυνος της επαναστατικής ανατροπής, παρέχουν όλο και περισσότερους πόρους και διευκολύνσεις προς τους φασίστες. Τόσο στην Ιταλία όσο και στην Γερμανία, ενώ το πολιτικό αδιέξοδο συντηρείται, όλο και εντείνονται οι σχέσεις των φασιστών με τα επιχειρηματικά συμφέροντα. Άλλωστε στην Γερμανία, ο Γκέρινγκ σε μία συνάντηση με τους βιομηχάνους, αναφέρει το 1933 ότι η βιομηχανία πρέπει να ενισχύσει το ναζιστικό κόμμα, διότι αν κερδίσει, αυτές οι εκλογές μπορεί να είναι οι τελευταίες για τα επόμενα δέκα ή εκατό χρόνια. Τις επόμενες τρεις εβδομάδες, ο τραπεζίτης Σαχτ, θα συγκεντρώσει ενισχύσεις για το ναζιστικό κόμμα από 17 διαφορετικές επιχειρήσεις!! (Αστερίου 2012. 112)

Κατά συνέπεια, μπορούμε ιστορικά, να βγάλουμε το συμπέρασμα, ότι ο φασισμός δεν αποτελούσε την πρώτη επιλογή για τους περισσότερους επιχειρηματίες, ήταν όμως η καλύτερη επιλογή σε σχέση με τα πιθανά ενδεχόμενα στις συνθήκες του 1922 και του 1933 αντίστοιχα που θα οδηγούσαν ή στον σοσιαλισμό ή σε ένα δυσλειτουργικό σύστημα αγοράς. Έτσι, έδωσαν την συναίνεσή και υποστήριξή τους στην δημιουργία ενός φασιστικού κράτους και έκαναν τους αναγκαίους συμβιβασμούς. Επομένως, οι επιλογές που κάνουν οι οικονομικές και κατά συνέπεια πολιτικές ελίτ δεν είναι πάντα οι πρώτες στον κατάλογο των προτιμήσεών τους. Προχωρούν έχοντας πάντα να επιλέξουν ανάμεσα σε ένα φάσμα επιλογών. Σε κάθε διασταύρωση αυτού του δρόμου πάντως, επιλέγουν την αντισοσιαλιστική λύση. (Πάξτον 2006. 166)

 

Η αναγέννηση του φαινομένου στην Ελλάδα της κρίσης

Στην Ελλάδα, φαίνεται ότι συνυπάρχουν και αλληλοτροφοδοτούνται πολλοί ,διαφορετικοί όροι ευνοϊκοί προς το φασιστικό φαινόμενο.  Επιπλέον, σήμερα πραγματοποιείται η πλήρης κατάργηση της λαϊκής κυριαρχίας όπως αυτή προβλέπεται από το σύνταγμα , και η εκχώρησή της στις ελίτ της Ευρωπαϊκής Ένωσης. (Βασσάλος 2012. 31-33) Ρόλο ατμομηχανής σε αυτή την διαδικασία, παίζει, η ύπαρξη του Μνημονίου και οι απαιτήσεις των δανειστών για μείωση του πραγματικού κοινωνικού μισθού, κάτι που τις περισσότερες φορές προβλεπόταν ήδη από τις συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και καλωσορίζεται από τα κόμματα εξουσίας. Επίσης, σήμερα , επικρατεί η κατάσταση όπου ο άνθρωπος εντός της αστικής κοινωνίας και του υποδουλωτικού καταμερισμού εργασίας, μετατρέπεται σε μία αδύναμη προσωπικότητα (Παυλίδης 2012. 106-108 ),  με μηδενικούς ηθικούς πολιτιστικούς και κοινωνικούς δεσμούς (Πάξτον 2006. 290) και φυσικά με αδύναμη συλλογική μνήμη (Γούναρη και Γρόλλιος 2010, 88 και Standing 2012) . Έτσι, η Χρυσή Αυγή προτείνει την αυτοδιάλυση, δηλαδή την πλήρη στράτευση του Εγώ μέσα σε ένα κίνημα “αναγέννησης” και “ενοποίησης” εντός της φαντασιακής κοινότητας του έθνους. Επιπλέον, μέσα σε όλο αυτό το εκρηκτικό κλίμα, μείωσης της βιοτικού επιπέδου της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού, ο αποδιοπομπαίος τράγος βρίσκεται από πολύ κόσμο, στο πρόσωπο των μεταναστών. Είναι εμφανές ότι, η πολιτική ατζέντα των τελευταίων κυβερνήσεων που ιεραρχεί ως σημαντικό το ζήτημα των μεταναστών και της παρεμπόδισης πρόσβασης στην Ελλάδα με κατασταλτικά μέσα, αντικειμενικά προωθεί την λογική της Χρυσής Αυγής.

Πέραν τούτων σημαντικό ρόλο παίζουν οι λανθάνουσες εδαφικές και ταξικές συγκρούσεις υπό προϋποθέσεις, μπορούν να γίνουν βούτυρο στο ψωμί των φασιστών. Βέβαια, όπως αναφέρει ο Κωστόπουλος, οι φασίστες, πάντοτε λένε αυτά που αναπαράγει η κυρίαρχη ιδεολογία και η κοινή λογική και τα προεκτείνουν στα άκρα (Κωστόπουλος 2012) .Ως εκ τούτου, όταν η κυρίαρχη ιδεολογία επέλεξε να ανοίξει το ζήτημα της ονομασίας της Μακεδονίας με όρους “τετραχιλιετούς ελληνικού πολιτισμού” , ήταν προφανές ποιος μπορούσε  εν τέλει, να εκφράσει με συνέπεια την κυρίαρχη ιδεολογία. Το κυριότερο σημείο όμως στο οποίο θα έπρεπε να σταθούμε, είναι το ότι η χώρα μας παρουσιάζει μία έντονη κρίση που δεν μπορεί να επιλυθεί μέσω της εφαρμογής παραδοσιακών λύσεων. Αυτό είναι και κάτι που στην πρώτη διασταύρωση των λύσεων, μίας σοσιαλιστικής εξουσίας από την μία και μίας φασιστικής από την άλλη είναι πολύ πιθανό να στρέψει τις ελίτ προς την δεύτερη επιλογή κάτι που είναι βασικό για το άνοιγμα του δρόμου προς τον φασισμό, όπως άλλωστε συνέβη ιστορικά σε Γερμανία και Ιταλία. Υπό αυτή τη οπτική, την οπτική δηλαδή, της απόγνωσης της αστικής τάξης και του πολιτικού της προσωπικού είναι πολύ χαρακτηριστική η δήλωση του Βενιζέλου, ο οποίος αναφέρει ότι για να σωθούμε, “Ο Θεός της Ελλάδας θα πρέπει να βάλει το χέρι του” (Βενιζέλος 2012).

Κατάσταση έκτατης ανάγκης (ή αλλιώς συνολική καταστρατήγηση των δημοκρατικών ελευθεριών )

 

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι έχουμε οδηγηθεί σε μία κατάσταση όπου όπως και τότε παρατηρείται μία πολύ σημαντική κρίση του υπαρκτού φιλελευθερισμού , και των φιλελεύθερων δημοκρατιών. Στο παρελθόν, ήταν οι πόλεμοι και οι επαναστάσεις που απορύθμισαν την αγορά και το κοινοβούλιο  -βασικές φιλελεύθερες λύσεις-  με αποτέλεσμα ο φασισμός να προτείνει νέες λύσεις στις προκλήσεις που ανέκυπταν από τις κοινωνικές εντάσεις. Σήμερα, βέβαια, δεν έχουμε πόλεμο μεγάλης κλίμακας ή κοινωνικές επαναστάσεις, αλλά τα φιλελεύθερα πολιτεύματα βρίσκονται πάλι σε σημείο καμπής λόγω της κοινωνικής αναστάτωσης. Αυτή η κατάσταση οξύνεται ακόμα περισσότερο, σε χώρες όπως η Ελλάδα όπου η καπιταλιστική δομική κρίση συνδυάζεται με  κρίση χρέους. Χαρακτηριστική είναι και η δήλωση του think tank της αστικής τάξης, Χέρφριντ Μύνκλερ, που αναφέρει:

«Ωθώντας προς περισσότερο εκδημοκρατισμό, είναι σαν να παίζεις ένα παράτολμο παιχνίδι το οποίο μπορεί να οδηγήσει στη διάλυση της Ευρώπης. Αυτοί που βλέπουν τον εκδημοκρατισμό σαν μια λογική αντίδραση στην κρίση δεν έχουν πολυκαταλάβει το ρίσκο. Η δημοκρατία χρειάζεται συνθήκες οι οποίες αυτή τη στιγμή δεν υφίστανται στην Ευρώπη. «(Μύνκλερ 2012)

Να που μερικές δηλώσεις “φιλελεύθερων δημοκρατών ” έχουν σατανική ομοιότητα με τις δηλώσεις τις Χρυσής Αυγής:  “Η ασθένεια της Ευρώπης είναι ακριβώς αυτή που προβάλλεται ως θεραπεία και ονομάζεται δημοκρατία.” (Ζιάκα 2012. 370)

Επομένως για να επιβιώσει το καπιταλιστικό σύστημα έχουμε σήμερα παγκοσμίως αλλά και στην Ελλάδα, την προώθηση και εδραίωσης μιας κατάστασης διαρκούς “εξαίρεσης”, αλλά και την  προώθηση του ιδεολογήματος της κυβέρνησης των ικανών και των άξιων. Σε ότι αφορά την κατάσταση εξαίρεσης, αυτή αναφέρεται σε μία έννοια της γερμανικής νομικής παράδοσης  που αφορά την προσωρινή αναστολή του συντάγματος και του κράτους δικαίου, παρόμοια με την έννοια της κατάστασης πολιορκίας στη γαλλική παράδοση. Η συγκεκριμένη  παράδοση συνταγματικής σκέψης υποστηρίζει ότι σε περιόδους σοβαρής κρίσης και κινδύνου, όπως για παράδειγμα εν καιρώ πολέμου, το σύνταγμα πρέπει να αναστέλλεται προσωρινά και να δίνονται έκτακτες εξουσίες  σε ένα ισχυρό εκτελεστικό σώμα, ή ακόμα και σε έναν δικτάτορα, προκειμένου να προστατευτεί η πολιτειακή τάξη. Από ότι βλέπουμε στην Ελλάδα αλλά και παγκοσμίως αυτή η κατάσταση τείνει να γίνει μόνιμη και γενική, να γίνει δηλαδή ο κανόνας. (Χαρντ και Νέγκρι. 2011  25-26)

Εκτιμούμε ότι σαφής υλοποίηση των παραπάνω αντιλήψεων ήταν, ο διορισμός του Παπαδήμου δηλαδή ενός μη εκλεγμένου “άξιου” τραπεζίτη ως πρωθυπουργού της χώρας, καθώς και η σύσταση του σημερινού υπουργικού συμβουλίου που αποτελείται κατά βάση από μη εκλεγμένους “ικανούς” τεχνοκράτες. Βεβαίως σε αυτό το σημείο θα πρέπει να πούμε ότι η αντίληψη για κυβέρνηση των ικανών και η απαισιοδοξία απέναντι στις δυνάμεις τις δημοκρατίας, ήταν πάντοτε αντιλήψεις που εξέφραζε το φασιστικό κίνημα. Έτσι, ήδη από το 1840 ένας ανακηρυσσόμενος από τους ναζί ως πολιτικός τους πρόδρομος, ο Καρλάιλ, προτείνει στην Αγγλία  ως θεραπεία της κοινωνίας την διοίκηση από μία ελίτ αποτελούμενη από ανιδιοτελείς αρχηγούς της βιομηχανίας και άλλους φυσικούς ήρωες (Πάξτον 2006. 55). Άλλωστε, τα φασιστικά κινήματα ιστορικά υπογράμμιζαν πόσο ασήμαντοι είναι οι νόμοι της εκλογικής και κοινοβουλευτικής δημοκρατίας καθώς στην πράξη υπονομεύονταν αναπόφευκτα από την εξουσία των ελίτ και από τα “παράλογα “κατάλοιπα των λαϊκών αισθημάτων και των μαζών. Πάντως, το ότι οι φασίστες ενισχύονται από την αστική τάξη μόνο όταν για αυτήν δεν υπάρχει άλλη πολιτική λύση, φαίνεται να καταρρίπτεται από την ελληνική ιστορία, όπου στον μεσοπόλεμο οι αστοί, ενίσχυαν τα φασιστικά μορφώματα χωρίς να υπάρχει την συγκεκριμένη στιγμή υπαρκτός επαναστατικός κίνδυνος, απλά προληπτικά, ενόψει και των πιθανών συνεπειών της μεγάλης οικονομικής κρίσης του 1929 (Μαρκέτος 2006 21). Αυτό βεβαίως συμβαίνει, διότι τα φασιστικά κινήματα δεν χρειάζεται να φτάσουν στο σημείο συγκυβερνήσουν με τα αστικά πολιτικά κόμματα ( όπως συνέβη  αρχικά σε Ιταλία και Γερμανία) ούτε (όπως συνέβη στην συνέχεια) να κάνουν πραξικοπήματα, για να φανούν χρήσιμα στην αστική τάξη,να ζημιώσουν το εργατικό κίνημα και να συνεισφέρουν στην καπιταλιστική σταθερότητα.

Αντί επιλόγου, θα παραθέσουμε απόσπασμα από την ομιλία ενός ανθρώπου  που αγωνίστηκε ενεργά (με τανκς και αεροπλάνα) σε εκείνη την εξέγερση του Δεκέμβρη του 1944 για να διαφυλάξει την “φιλελεύθερη δημοκρατία” στην χώρα μας. Έτσι για να ξέρουμε με ποιους είχαμε και έχουμε να κάνουμε…

«Το κίνημά σας πρόσφερε υπηρεσία σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Ο μεγάλος φόβος που διακατείχε τον δημοκρατικό ηγέτη  ή ηγέτη της εργατικής τάξης ήταν η πιθανότητα να υπονομευτεί ή να υπερθεματιστεί από κάποιον πιο ακραίο από αυτόν. Φαίνεται ότι μια συνεχής μετακίνηση προς τα αριστερά, ένα είδος αναπόφευκτης διολίσθησης την άβυσσο ήταν το χαρακτηριστικό όλων των επαναστάσεων. Η Ιταλία έδειξε ότι υπάρχει ένας τρόπος να παλέψεις τις ανατρεπτικές δυνάμεις, ένας τρόπος που μπορεί να κινητοποιήσει την πλειοψηφία του κόσμου, η οποία κατάλληλα καθοδηγούμενη, μπορεί να εκτιμήσει και να θελήσει να υπερασπίσει την τιμή και τη σταθερότητα των πολιτισμένων κοινωνιών.  Η Ιταλία παρείχε το απαραίτητο αντίδοτο στο ρώσικο δηλητήριο. Από δω και στο εξής, κανένα μεγάλο έθνος δεν θα μείνει χωρίς το έσχατο μέσο προστασίας απέναντι στην ανάπτυξη καρκινωμάτων… Αν ήμουν Ιταλός θα ήμουν με όλη την καρδιά μαζί σας, από την αρχή μέχρι το τέλος, στη θριαμβευτική σας μάχη ενάντια στις βάρβαρες ορέξεις και τα πάθη του Λενινισμού.»

Ουίνστων Τσώρτσιλ: ομιλία στην φασιστική Ρώμη το 1927

(Μπέχαν 2012. 164)

 

Βιβλιογραφία

Αστερίου, Ελένη 2012. “Φασισμός ,μεγάλο κεφάλαιο και εργατική τάξη”. Μαρξιστική Σκέψη. 5: 97-129

Βασσάλος, Γιώργος. 2012. “Πάνω απ’του κάστρου των Βρυξελλών τη σκοπία, οι Πολυεθνικές κοιτούν”.  Τετράδια Ανυπότακτης Θεωρίας. 1:24- 37

Γούναρη, Παναγιώτα και Γρόλλιος, Γιώργος. 2010. Κριτική Παιδαγωγική, μία συλλογή κειμένων. Αθήνα: Gutenberg

Ζιάκα, Χριστίνα. 2012. “Χρυσή Αυγή, ο φασισμός από την ανυπαρξία στο προσκήνιο σε συνθήκες κρίσης”.  Μαρξιστική Σκέψη. 5:367-381

Μαρκέτος, Σπύρος. 2006. Πως φίλησα τον Μουσολίνι! Τα πρώτα βήματα του ελληνικού φασισμού.

Αθήνα: Βιβλιόραμα

Μπέχαν, Τομ. 2012. Arditi del Popolo Η ιστορία της πρώτης αντιφασιστικής οργάνωσης. Αθήνα : Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο

Πάξτον, Ρόμπερτ. 2006. Η ανατομία του φασισμού. Αθήνα: Κέδρος

Παυλίδης, Περικλής. 2012. Η γνώση στη διαλεκτική της κοινωνικής εξέλιξης. Θεσσαλονίκη: Επίκεντρο

Χαρντ, Μάικλ και Νέγκρι, Αντόνιο. 2011. Το Πλήθος , πόλεμος και δημοκρατία στην εποχή της Αυτοκρατορίας. Αθήνα: Αλεξάνδρεια

Guy, Standing. 2012. Precariat: From Denizens to Citizens?.  Northeastern Political Science Association. Ανακτήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 2012

Ηλεκτρονικές πηγές

Βενιζέλος, Ευάγγελος 2012. Δηλώσεις. Ανακτήθηκε τις 30 Σεπτεμβρίου 2012. (http://www.agioritikovima.gr/2011-07-14-22-28-56/6407-euaggelos-benizelos-o-theos-tis-ellantas-na-mas-boithiei)

Κωστόπουλος, Τάσος 2011. “Πως φίλησα τον Μουσολίνι”- Παρουσίαση. Ανακτήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 2012. (http://www.youtube.com/watch?v=zhTcKYXXyHg)

Μύνκλερ, Χέρφριντ. Από την ανικανότητα των ηγετών στην ανικανότητα της Δημοκρατίας. Ανακτήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου  2012. (http://ksipnistere.blogspot.gr/2011/07/blog-post)

10 Σχόλια to “Ποιος στα αλήθεια γεννάει το φασισμό;”

  1. Έχετε κάποια παραπομπή ή ακριβές παράθεμα για αυτό που «φέρεται να είπε κάποτε ο Μπρεχτ»;
    Πάντως, όποιος κι αν την είπε, η φράση προδίδει σεξισμό -αλλά και άγνοια.
    Το να είσαι σε οργασμό δεν συνεπάγεται ότι θα γεννήσεις. Πρόκειται για δύο διαφορετικά πράγματα.

    • Ίσως η σωστή μετάφραση είναι «οίστρος» κι όχι «οργασμός». Πάντως οι σκύλες ζευγαρώνουν μόνο πριν από κάθε εγκυμοσύνη, άρα επι της ουσίας, εδώ ο Μπρέχτ έχει εκφραστεί σωστά.

  2. @Βλαδίμηρος

    Δεν κατάλαβα, ποιά είναι η θέση σου για το θέμα της »λαϊκής κυριαρχίας». Το απόσπασμα που παρέθεσες από Λένιν από τη μια μιλά για »εθνικό πρόταγμα» των μαρξιστών και »δικαίωμα αυτοδιάθεσης των εθνών», από την άλλη μιλά για την παγκόσμια ιστορική τάση του καπιταλισμού να σπάζει τους εθνικούς φραγμούς που φέρνει πιο κοντά στο σοσιαλισμό. Ο Λένιν έχει γράψει για την διαπλοκή του πρώτου αιτήματος με τη δεύτερη τάση, και αυτό είναι βασικό κομμάτι της ανάλυσης περί »αδύναμου κρίκου».
    Αν κατάλαβα καλά, θεωρείς μικροαστικό εθνικισμό τα περί »λαϊκής κυριαρχίας». Απλά δεν καταλαβαίνω προς τί τότε η παράθεση του Λένιν.
    Γενικά υπάρχει η άποψη ότι το έθνος-κράτος είναι ένα σκατό που πρέπει να εξαλειφθεί, άρα επιτείνουμε τις υπάρχουσες τάσεις »παγκοσμιοποίησης» μέχρι τα άκρα τους (Νέγκρι-Χάρντ, Ντελέζ-Γκουατάρι), άρα λέμε ναι σε ευρωπαική ολοκλήρωση, ευρωσύνταγμα κλπ, όσο και να γκρινιάζουμε ότι είναι »ιμπεριαλιστικός μηχανισμός» κλπ, γιατί κάθε μέρα »χτίζεται ο κομμουνισμός» και μας βοηθά ο καπιταλισμός να χτίσουμε το ευρωπαικό και παγκόσμιο προλεταριάτο.
    Υπάρχει μια άλλη άποψη που αξιοποιεί τις αντίρροπες τάσεις μεταξύ κρατικής οργάνωσης του κεφαλαίου και διεθνοποίησής του και βάζει ζήτημα στους αδύναμους κρίκους »λαικής κυριαρχίας» μαζί με εργατικό έλεγχο των μέσων παραγωγής κλπ, μην περιμένοντας τη Δευτέρα Παρουσία της συγκρότησης του ευρωπαικού και παγκόσμιου ενιαίου προλεταριάτου (δεν μιλάω για καμιά Δευτέρα Παρουσία του ΚΚΕ, αλλά για τη Δευτέρα Παρουσία του Ευρωκομμουνισμού και του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ αλλά και πολλών αυτόνομων και αναρχικών τάσεων). Μέχρι τότε, δεν κλαιγόμαστε στην ευρωπαική τράπεζα να εξορθολογιστεί, να κόψει ευρωομόλογο, ούτε ζηλεύουμε τύπους όπως ο Τρόντυ που κάνουν καλύτερη διαπραγμάτευση από τον Σαμαρά, αλλά αντιλαμβανόμαστε ότι ο διεθνούς είναι συνεργασία διαφορετικών λαών-εθνών, με διαφορετικούς πολιτισμούς, γλώσσες και σύνορα τουλάχιστον κατά τη σοσιαλιστική μετάβαση, που ενοποιούνται στη βάση των εργατικών συμφερόντων.

    Αυτές είναι οι δύο μπάντες και προφανώς το κείμενο συντάσσεται με τη δεύτερη μπάντα, όπως και εγώ οφείλω να πω.

    Τα περί μικροαστικού εθνικισμού σε αυτούς που τη μια στηρίζουν την οπισθοδρομικότητα των εθνών-κρατών και την άλλη βγαίνουν στη Βουλή ή αλλού και λένε για άλλη μια φορά »Η Ελλάς ανήκει στους Έλληνες».

    • *αντιλαμβανόμαστε ότι ο διεθνισμός είναι συνεργασία διαφορετικών λαών-εθνών, με διαφορετικούς πολιτισμούς, γλώσσες … κλπ

  3. @Βλαδίμηρος

    »Η μετατροπή των κρατών της ΕΕ σε ενιαίο κράτος, είναι ακριβώς αυτή η “αφομοίωση των εθνών”, που είναι ένα από τα ιδανικά του σοσιαλισμού».

    Τί έλεγε ο Λένιν για το σύνθημα των Ηνωμένων Εθνών;

    Αν σου είναι εύκολο, μπορείς να μου πεις αν υποστηρίζεις ότι πρέπει να βγούμε από την Ε.Ε ή αν υποστηρίζεις ότι πρέπει να βαθύνει η καπιταλιστική ευρωπαϊκή ολοκλήρωση; (ώστε να είμαστε πιο κοντά στο σοσιαλισμό).

    Ο »λαός» είναι »αντιεπιστημονική» αλλά πολλές φορές απαραίτητη έννοια, όπως έχει πει ο Ένγκελς.
    Μπορεί να θίξει κανείς την αναγκαία και σφιχτή πρόσδεση του ελληνικού κεφαλαίου στο ευρωπαικό κεφάλαιο, προς εξυπηρέτηση των συμφερόντων του.
    Τα αστικά Συντάγματα έχουν ως πραγματικό τους θεμέλιο της εμπορευματοχρηματικές σχέσεις εντός του κάθε κεφαλαιοκρατικού κοινωνικό σχηματισμού. Η διεθνοποίηση των εμπορευματοχρηματικών σχέσεων σημαίνει και αποσταθεροποίηση-αποθεμελίωση των αστικών Συνταγμάτων. Πράγμα που σημαίνει ότι η »λαϊκή κυριαρχία» γίνεται κενό γράμμα, όπως και η »εθνική κυριαρχία». Η απάντηση σε αυτό πρέπει να είναι ότι η μόνη λαϊκή κυριαρχία μπορεί να είναι αυτή του εργαζόμενου λαού, με αιρετούς-ανακλητούς αντιπροσώπους κλπ.
    Δεν πιστεύω πως είναι λάθος το να αναδεικνύει κανείς την αντίφαση διεθνικού-εθνικού πεδίου ή το γεγονός ότι η »λαϊκή κυριαρχία» είναι μύθος στο αστικό Σύνταγμα ακόμη πιο φανερά σήμερα. Όσον αφορά τον »εθνικό» χαρακτήρα, προλεταριακός διεθνισμός σημαίνει συνεργαζόμενες εθνικές εργατικές τάξεις, και τουλάχιστον στη »μετάβαση» μπαίνουν ζητήματα όπως καπιταλιστικής περικύκλωσης, εθνικών συνόρων, γεωπολιτικών συμμαχιών κ.ο.κ. Επιπλέον, η αναγκαία συμμαχία εργατών και μικροαστικών στρωμάτων με ηγεμονία των πρώτων φέρνει στο προσκήνιο την »μη επιστημονική» έννοια του λαού (πάλι τουλάχιστον κατά τη διάρκεια της μετάβασης).
    Ελπίζω να μην προσπαθείς μέσω Λένιν να στηρίξεις ότι όσο προχωράει η Ε.Ε τόσο πιο κοντά ερχόμαστε στο σοσιαλισμό.
    Μια χαρά ετοιμάζει τους νεκροθάφτες του ο καπιταλισμός ανοίγοντας τις υλικές δυνατότητες χειραφέτησης, όμως οι νεκροθάφτες πρέπει να τον θάψουν και όχι να περιμένουν να ανοίξει τον τάφο μόνος του, και μάλιστα μέσα στους ιμπεριαλιστικούς σχηματισμούς του. Το μόνο πραγματικό πλήγμα στην κεφαλαιοκρατία σήμερα και η μόνη ελπίδα χειραφέτησης των εργατών και της ανθρωπότητας έρχεται μέσα από την έξοδο από την Ε.Ε.
    Και αν μπορεί κανείς να αποφύγει την ένδυση ενός, πέρα από ταξικού, εθνικού προτάγματος που θα συσπειρώνει πέρα από εργάτες και »μικροαστούς» και »λαό», μπράβο του.
    Όσον αφορά την »παγκοσμιοποίηση» και τον δήθεν κοσμοπολιτισμό που προάγεται και που »ξεπερνά» τα έθνη-κράτη (αφομοιώνοντάς τα) στη πραγματικότητα πρόκειται για επιβολή προτύπων ζωής των ναυαρχίδων του καπιταλισμού.

  4. @Βλαδίμηρος

    1) Ναι, Ενωμένων Πολιτειών, το έχω δει να αποδίδεται »Ηνωμένων Πολιτειών», εξ ου και το παρόραμα.
    2) Στο άρθρο 1 παρ. 3 του αστικού Συντάγματος πέρα από τη διαφορά φαίνεται και η ταυτότητα, στο αστικό σύστημα, των όρων λαών και »Έθνους» (υπάρχει η προϋπόθεση της ιθαγένειας και άλλες-ούτως ή άλλως πάντα έθνος-κράτος και »λαός» πήγαιναν χέρι-χέρι).
    3) Έτσι όπως το θέτεις δεν είναι πολύ σαφές. Αυτό που λέει στο Σύνταγμα »λαική κυριαρχία» είναι φτιαγμένο έτσι ώστε να εκχωρείται (ρήτρα γενικού συμφέροντος, ρήτρα κατάστασης πολιορκίας κλπ). Μπορεί να τονίζει κανείς πότε ενεργοποιείται αυτή η δυνατότητα, σε ποιό βαθμό, και ορίζοντας τη »λαική κυριαρχία» με ένα διαφορετικό περιεχόμενο. Εκείνο που χάνει πχ το ελληνικό αστικό σύστημα είναι η εσωτερική του συνέπεια, ο »βαθμός αυτονομίας» του (ως αστικού συστήματος) κ.ο.κ
    4) Στο 4 προφανώς δεν θεωρώ ότι είναι »εθελοντική» η συνένωση των Κρατών σήμερα!Tί πάει να πει »εθελοντικό» και τί πάει να πει »των Κρατών»; Είπαν στον εργαζόμενο λαό τις συνέπειες και έδωσε το OK; Και πάλι, πέρα από τη συναίνεση που εξασφαλίστηκε με δόλια μέσα, είναι άλλο το ζήτημα του εάν αυτό ωφελεί αντικειμενικά τα συμφέροντα των εργαζομένων. Για αυτό πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας για ποιά »λαϊκή κυριαρχία» μιλάμε σήμερα, και να το έχουμε διαρκώς.
    Ο μαρξισμός πού είναι υπέρ των »μεγάλων κρατών» έτσι ουδέτερα και χωρίς προσδιορισμό;
    5) Oι προλετάριοι με τη σοσιαλιστική επανάσταση χειραφετούν και άλλα καταπιεζόμενα κομμάτια που βιώνουν την αλλοτρίωση της κεφαλαιοκρατικής ζωής, αλλά και όλη την ανθρωπότητα. Δηλαδή στη σοσιαλιστική επανάσταση δεν υπάρχουν »μεσαία στρώματα»; Eίναι δυνατό ποτέ στο πέρασμα από την αστική στη σοσιαλιστική κοινωνία να μην υπάρχουν μεσαία στρώματα, ή να βρίσκονται όλα στο αντίπαλο στρατόπεδο;
    6) Mιλάς για »μεγάλα κράτη» και »παγκοσμιοποίηση» πολύ ουδέτερα. Ο Λένιν δεν περίμενε την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων όπως του συνιστούσαν διάφορα »κεφάλια» του τότε. Ο Μάρξ στήριξε την Κομμούνα όπου ο αγώνας πήρε »εθνικιστικά» χαρακτηριστικά, αν και ήξερε ότι θα αποτύχαινε. Οι μαρξιστές διαχωρίζουν τις υλικές δυνατότητες που ανοίγουν οι παραγωγικές δυνάμεις, από τις αστικές παραγωγικές σχέσεις. Γιατί μεταξύ των δύο υπάρχει αντίφαση. Οι δυνατότητες που ανοίγουν οι παραγωγικές δυνάμεις βρίσκονται σε αντίφαση με τη τροχιά που παίρνει η κοινωνία υπό καθεστώς αστικών σχέσεων. Με άλλα λόγια, δεν βαίνουμε καλώς επειδή προχωρά η »παγκοσμιοποίηση» σε επίπεδο πραγματικό, ενώ σε επίπεδο »δυνητικό» μπορούμε να σπάσουμε την κεφαλαιοκρατική ολοκλήρωση σπάζοντας τους »αδύναμους κρίκους» και όχι περιμένοντας να μην υπάρχουν »κρίκοι», αν μιλάμε για τον Λένιν. »Αντίθετα, θα ήταν εγκληματικό να εναντιώνονται οι μαρξιστές στην ανάπτυξη του καπιταλισμού, που θα εμπόδιζε το άνοιγμα του λάκκου». Δες τί γράφεις. ΑΥΤΟ είναι παραλογισμός. Λέμε ναι σε όλα, ώστε στη Δευτέρα Παρουσία των Νέγκρι-Χάρντ να χτίσουμε κομμουνισμό, έχοντας φτάσει η εκμετάλλευση σε κάθε πτυχή της ανθρώπινης ύπαρξης (πραγματική υπαγωγή στο Κεφάλαιο).
    Περιττό να πω ότι διαφωνώ πλήρως με αυτή την αφήγηση, και τη θεωρώ άλλοθι για πολιτικές τύπου ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, που υποστηρίζουν ότι ο καπιταλισμός μας πηγαίνει στον αυτόματο προς το »σοσιαλισμό» και τη »δημοκρατία» αλλά και τη »συναδέλφωση των λαών», οπότε εμείς στο σήμερα δεν κάνουμε ρήξεις και δεν πάμε και πολύ κόντρα στο αστικό κράτος, κ.ο.κ.
    Το ρολόι του κόσμου μετράει αντίστροφα. Όποιος καταλαβαίνει, καταλαβαίνει. Αν το πρότυπο »μαρξισμού» είναι πολιτικές τύπου ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ και »ευρωπαικής ολοκλήρωσης», δεν υπάρχει λόγος να συνεχιστεί η κουβέντα.
    7) Έχεις ακούσει για »άνιση ανάπτυξη»; Είναι αδύνατο να κάνουν κάτι »σοσιαλιστικό» όλες οι χώρες της Ε.Ε ταυτόχρονα. Μετάθεση των σοσιαλιστικών καθηκόντων στους…δίπλα. Βεβαίως και πιστεύω ότι για να δημιουργηθούν αλυσιδωτές σοσιαλιστικές επαναστάσεις πρέπει να κάνουν το πρώτο βήμα οι Έλληνες, Πορτογάλοι, Ισπανοί, Ιταλοί εργάτες. Όμως στην Ελλάδα βλέπουμε μια θαυμαστή »συμπύκνωση των αντιφάσεων».
    8) Βλ. παραπάνω, και ποιά ήταν η πρακτική του Λένιν (με »κρατικό καπιταλισμό» αναγκάστηκε να κινηθεί, και όχι περιμένοντας την…αφομοίωση της ημιφεουδαρχικής Ρωσίας, όπως πρότειναν κάποιοι άλλοι).

    Τα γιατί και πώς της »αιτιολόγησης», δεν έχω χρόνο ούτε πολύ όρεξη, ελπίζω να σε κάλυψα σε μερικά πράγματα παραπάνω. Μην μου συγκρίνεις την πολιτική του Λένιν με του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ μόν, δεν μπορώ να παρακολουθήσω (βλ κόμμα-μπάχαλο νέου νέου νέου νέου τύπου, βλ αναφορές στον μαρξισμό ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ και μπολσεβίκων).
    Όσον αφορά το κείμενο για το σύνθημα των Ηνωμένων Πολιτειών, το διαβάζει ο καθένας και κρίνει. Τσιτάτα και κείμενα υπάρχουν πολλά.

  5. Το ποίημα έκλεινε με τρομακτικό, όσο και προφητικό τρόπο την ταινία του Πέκινπα «Σιδηρούς Σταυρός», που τέλειωνε με την κατάρρευση των Γερμανών στο Ανατολικό Μέτωπο. Σιμά-κοντά είχα δει και «Τα παιδικά χρόνια του Ιβάν» (Α. Ταρκόφσκι). Δυο χώρες διαμετρικά αντίθετες πολιτικά και κοινωνικά, όμως, δυο δημιουργοί συναντήθηκαν. Τρεις, αν βάλεις και τον Μπρέχτ.

  6. Τι έγινε εδώ; Ξαναζωντάνεψε η λογοκρισία του Μεταξά, όταν ο «Ριζοσπάστης» κυκλοφορούσε με πολλές στήλες άσπρες γιατί τις έσβηναν οι ιεροεξεταστές της 4ης Αυγούστου;
    Αυτή τη φορά, όμως, η λογοκρισία είναι της «αριστεράς», που λευκαίνει τις δικές της (ιστο)σελίδες από το κομμουνιστικό μίασμα και τις μαρξιστικο-λενινιστικές απόψεις. Μπράβο, παιδιά!
    Κι εσύ «Ονειρμέ», πώς το ανέχεσαι αυτό; Αν όχι τίποτε άλλο, δεν πρέπει να δέχεσαι την προστασία της διαχείρισης, που σβήνει τα σχόλια του συζητητή σου και σε αφήνει να παίζεις ιδεολογικό μονότερμα. Περίμενα, τουλάχιστον, να απαιτήσεις να σβηστούν και τα δικά σου.

  7. Αφού συνεχίζει η «Λέσχη» την απαράδεκτη λογοκρισία και συνάμα τη διατήρηση των σχολίων του «Ονειρμού» που απαντάει στα σχόλιά μου – πράγμα διπλά απαράδεκτο – θα τα ξαναδημοσιεύω, έως ότου δεχτεί η διαχείριση ότι μπορεί να εκφράζεται και η μαρξιστική άποψη στο μπλογκ της΄
    Βλαδίμηρος Λέει:Το σχόλιό σας περιμένει έγκριση
    Νοεμβρίου 12, 2012 στις 11:30 πμ
    “Επιπλέον, σήμερα πραγματοποιείται η πλήρης κατάργηση της λαϊκής κυριαρχίας όπως αυτή προβλέπεται από το σύνταγμα , και η εκχώρησή της στις ελίτ της Ευρωπαϊκής Ένωσης”.
    Ο μικροαστικός εθνικισμός στο απόγειό του! Όταν μερικά κράτη αποφασίζουν να γίνουν ένα ενιαίο κράτος, τότε, όσο πλησιάζει η στιγμή της ενοποίησης, όλο και περισσότερη “εθνική κυριαρχία” παραχωρείται στα όργανα που είναι τα έμβρυα των οργάνων του ενιαίου κράτους, μέχρι που τη στιγμή της ολοκλήρωσης της διαδικασίας, τα όργανα των μερικών κρατών δεν έχουν πια καμιά δικαιοδοσία και αυτή έχει μεταβιβαστεί πλήρως στα όργανα του ενιαίου κράτους.
    Αυτή την εξέλιξη προς το ενιαίο κράτος, τη συκοφαντούν οι θιασώτες των μικρών κρατών, οι νοσταλγοί της μεσαιωνικής- φεουδαρχικής κατάτμησης και απομονωτισμού, οπαδοί της διαίρεσης και της εθνικής φαγωμάρας.
    Στη λύσσα τους, το αδυνάτισμα της εθνικής κυριαρχίας το αποκαλούν “κατάργηση της λαϊκής κυριαρχίας”, τα όργανα του υπό διαμόρφωση ενιαίου κράτους (στα οποία συμμετέχουν ΟΛΑ τα κράτη της ΕΕ) τα παρουσιάζουν σα να ανήκουν στις “ελίτ” της ΕΕ. Έτσι παρουσιάζουν την προσπάθεια ενοποίησης της Ευρώπης, την κατάργηση των συνόρων μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών, τη συνένωση του ευρωπαϊκού προλεταριάτου, σαν υποταγή σε κάποιες “ελίτ” και στ βαθμιαία δημιουργία του ενιαίου κράτους της Ευρώπης σαν κατοχή από εχθρικές δυνάμεις, στις οποίες ο λαός πρέπει να προβάλλει αντίσταση.
    Παραθέτω ένα απόσπασμα από το άρθρο του Λένιν “Κριτικά σημειώματα πάνω στο εθνικό ζήτημα – το εθνικιστικό σκιάχτρο του αφομοιωτισμού, 1913) :
    “Ο αναπτυσσόμενος καπιταλισμός γνωρίζει δύο ιστορικές τάσεις στο εθνικό ζήτημα. Η πρώτη είναι το ξύπνημα της εθνικής ζωής και των εθνικών κινημάτων, η πάλη ενάντια σε κάθε εθνικό ζυγό και η δημιουργία εθνικών κρατών. Η δεύτερη είναι η ανάπτυξη και η επιταχυνόμενη σύσφιξη των κάθε λογής σχέσεων ανάμεσα στα έθνη, το σπάσιμο των εθνικών φραγμών, η δημιουργία της διεθνούς ενότητας του κεφαλαίου, της οικονομικής ζωής γενικά, της πολιτικής, της επιστήμης κλπ.
    Και οι δύο τάσεις αποτελούν παγκόσμιο νόμο του καπιταλισμού. Η πρώτη επικρατεί στην αρχή της ανάπτυξής του, η δεύτερη χαρακτηρίζει τον ώριμο καπιταλισμό που τραβά για να μετατραπεί σε σοσιαλιστική κοινωνία. Το εθνικό πρόγραμμα των μαρξιστών παίρνει υπόψη του και τις δύο αυτές τάσεις, υπερασπίζοντας, πρώτο, την ισοτιμία των εθνών και των γλωσσών, το απαράδεχτο οποιωνδήποτε προνομίων απ’ αυτή την άποψη (καθώς και το δικαίωμα αυτοδιάθεσης των εθνών που θα το εξετάσουμε ιδιαίτερα παρακάτω) και, δεύτερο, την αρχή του διεθνισμού και της ανειρήνευτης πάλης ενάντια στη μόλυνση του προλεταριάτου από τον αστικό εθνικισμό, ακόμα και τον πιο ραφιναρισμένο…
    Ε, όχι, εδώ δε χωρούν υπεκφυγές. Ο κ. Λίμπμαν καταδίκασε τον “αφομοιωτισμό”, χωρίς να εννοεί μ’ αυτό μήτε τη βία, μήτε την ανισοτιμία, μήτε τα προνόμια. Μένει, λοιπόν, κάτι το πραγματικό στην έννοια του αφομοιωτισμού, αν από αυτήν αφαιρέσουμε κάθε βία και κάθε ανισοτιμία;
    Ασφαλώς, μένει. Μένει η παγκόσμια ιστορική τάση του καπιταλισμού να σπάζει τους εθνικούς φραγμούς, να σβήνει τις εθνικές διαφορές και να αφομοιώνει τα έθνη, τάση που από δεκαετία σε δεκαετία εκδηλώνεται με όλο και μεγαλύτερη ισχή και αποτελεί έναν από τους ισχυρότερους κινητήρες που μετατρέπουν τον καπιταλισμό σε σοσιαλισμό”.

    Βλαδίμηρος Λέει:Το σχόλιό σας περιμένει έγκριση
    Νοεμβρίου 15, 2012 στις 2:14 πμ
    Ονειρμέ,
    δεν κατάλαβα τι δεν κατάλαβες. Εξηγώ ότι τα περί “λαϊκής κυριαρχίας” είναι είτε αμάθεια, είτε συνειδητή στάχτη στα μάτια. “Λαϊκή κυριαρχία” σημαίνει να “κυριαρχεί” ο λαός, όπως το προβλέπει το Σύνταγμα, δηλαδή, μέσω του Κοινοβουλίου, αφορά δηλαδή το εσωτερικό της χώρας. Αυτό το πράγμα ισχύει μια χαρά στην Ελλάδα. Εκείνο που, κατά τον κ. Αβραμίδη, “εκχωρείται στις ελίτ της Ευρωπαϊκής Ένωσης” είναι η “εθνική κυριαρχία” και όχι η “λαϊκή”. Είναι εκείνη η κυριαρχία που ασκεί η χώρα, δηλαδή, η εκλεγμένη κυβέρνησή της, όσον αφορά τις διεθνείς σχέσεις της. Π.χ. όταν καταργούνται οι δασμοί, ή οι έλεγχοι στα σύνορα, είναι θέμα εθνικής κυριαρχίας και όχι λαϊκής.
    Αυτή ακριβώς η “εθνική κυριαρχία” καταγγέλλουν όλοι οι μικροαστοί εθνικιστές ότι καταργείται, με την προσπάθεια των ευρωπαϊκών κρατών που απαρτίζουν την ΕΕ να αποτελέσουν ένα ενιαίο κράτος.
    Αυτό ακριβώς είναι μια αντιδραστική κραυγή, που προσπαθούν να την κάνουν πιστευτή βασιζόμενοι στην ξενοφοβία και στο μικροαστικό “αντικαπιταλισμό”, που μάχεται το μεγάλο κεφάλαιο, όχι για να ανατρέψει την κυριαρχία του και να εγκαταστήσει το σοσιαλισμό, αλλά, για να διασώσει – μέσα στον καπιταλισμό – την κοινωνική θέση των “μικρομεσαίων”, που απειλείται από την εξέλιξη του καπιταλισμού.
    Ο μαρξισμός ήταν πάντα υπέρ των μεγάλων κρατών, αρκεί να μη σχηματίζονταν με τη βία, με τις “προσαρτήσεις”, σα συνέπεια της ιμπεριαλιστικής πολιτικής των μεγάλων κρατών, που κρατούσαν με τη βία έθνη μέσα στα σύνορα του μεγάλου κράτους, για να τα εκμεταλλεύονται, διατηρώντας τα σε κατάσταση ανισοτιμίας.
    Ο Λένιν διευκρινίζει πολύ καλά ότι το αίτημα της αυτοδιάθεσης δεν έμπαινε για να διαλυθούν τα πολυεθνικά κράτη και να μείνουν τα κομμάτια απομονωμένα, αλλά, για να ενωθούν μετά εθελοντικά και όχι βίαια.
    Το τσιτάτο του Λένιν που παράθεσα μιλάει για τη δεύτερη φάση του καπιταλισμού, αυτή την “παγκόσμια ιστορική τάση του καπιταλισμού να σπάζει τους εθνικούς φραγμούς, να σβήνει τις εθνικές διαφορές και να αφομοιώνει τα έθνη, τάση που από δεκαετία σε δεκαετία εκδηλώνεται με όλο και μεγαλύτερη ισχή” και λέει πως “αποτελεί έναν από τους ισχυρότερους κινητήρες που μετατρέπουν τον καπιταλισμό σε σοσιαλισμό”. Η μετατροπή των κρατών της ΕΕ σε ενιαίο κράτος, είναι ακριβώς αυτή η “αφομοίωση των εθνών”, που είναι ένα από τα ιδανικά του σοσιαλισμού.
    Μα, θα μου πεις, ο καπιταλισμός θα πραγματοποιήσει τα ιδανικά του σοσιαλισμού; Φυσικά, το κίνητρο του καπιταλισμού είναι πάντα ένα και μοναδικό : το κέρδος. Για να πραγματοποιηθεί, όμως, αυτό το κέρδος, επειδή υπάρχει ο ανταγωνισμός των κεφαλαιοκρατικών επιχειρήσεων, πρέπει να τελειοποιούνται συνεχώς οι μηχανές και να εξορθολογίζεται η παραγωγική διαδικασία. Αποτέλεσμα : γιγάντια ανάπτυξη των επιστημών και της τεχνολογίας, αφάνταστη τεχνική πρόοδος, δημιουργία αμύθητου πλούτου, που μπορεί να πραγματοποιήσει άνετα το σοσιαλισμό στις αναπτυγμένες καπιταλιστικά χώρες. Συγχρόνως, όσο πιο πολύ αναπτύσσεται ο καπιταλισμός, τόσο πιο κοντά έρχεται η οικονομική κρίση, η απόδειξη ότι οι καπιταλιστικές παραγωγικές σχέσεις έγιναν εμπόδιο, πια, στην περαιτέρω ανάπτυξη και πρέπει να αντικατασταθούν από τις σοσιαλιστικές. Έτσι, ο καπιταλισμός, με την ανάπυξή του, ετοιμάζει τις αντικειμενικές συνθήκες για την ανατροπή του και την εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού. Επιπλέον , έχει έτοιμη και την υλική βάση του σοσιαλισμού. Ακόμα, με τα μονοπώλια δείχνει και τη μορφή, που θα έχει η οικονομία της νέας κοινωνίας, γιατί τα μονοπώλια δεν είναι τίποτα παραπάνω από σχεδιασμένη παραγωγή.
    Φυσικά, αυτά δε θα γίνουν μόνα τους, χρειάζεται η δράση των ανθρώπων για την ανατροπή του καπιταλισμού. Εκείνο που πρέπει, όμως, να καταλάβουμε είναι ότι η ανάπτυξη και η εξέλιξη του καπιταλισμού δεν είναι αντίθετη με την επανάσταση του προλεταριάτου, αλλά, άθελά της, τη βοηθάει.
    Όπως βοηθάει την εργατική τάξη μιας χώρας η ανάπτυξη του καπιταλισμού και η δημιουργία της μεγάλης βιομηχανίας, που συγκεντρώνει μάζες εργατών στις μεγάλες επιχειρήσεις με αποτέλεσμα να γίνονται μια ακατανίκητη δύναμη, έτσι βοηθάει και η συνένωση πολλών κρατών σε ένα μεγάλο τη δημιουργία ενός γιγάντιου προλεταριάτου, που με μια επανάσταση θα κάνει μια ολόκληρη ήπειρο σοσιαλιστική.

    Βλαδίμηρος Λέει:Το σχόλιό σας περιμένει έγκριση
    Νοεμβρίου 16, 2012 στις 11:54 μμ
    @ Ονειρμός
    1) Ο Λένιν δε μίλησε για «Ηνωμένα Έθνη», αλλά, «Για το σύνθημα των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης». Αν εννοείς αυτό το άρθρο, να το συζητήσουμε. Απάντησε, όμως, πριν, αν ο μαρξισμός είναι υπέρ των μεγάλων κρατών ή υπέρ των μικρών και του απομονωτισμού.
    Κοίταξε, συζήτηση δε γίνεται όταν δεν επικεντρώνεται κανένας σε κάτι και σε κάθε σχόλιο μιλάει για άλλα πράγματα.
    Ποιος έβαλε θέμα «προλεταριακού διεθνισμού» και με πληροφορείς τι σημαίνει; Εδώ μιλάμε για το αν ο μαρξισμός, από την άποψη του στρατηγικού στόχου του προλεταριάτου, είναι υπέρ των μεγάλων κρατών ή υπέρ του απομονωτισμού; Το άρθρο του Λένιν που αναφέρω, το ξεκαθαρίζει.
    2) Το ίδιο (μετατόπιση της συζήτησης) ισχύει και για το ακόλουθο :
    Εγώ είπα ότι η «λαϊκή κυριαρχία» αφορά το εσωτερικό της χώρας και η «εθνική» τις εξωτερικές σχέσεις της. Θέλεις να πούμε ότι σημαίνει το ίδιο πράγμα; Θα καταλήξουμε σε παραλογισμό : θα πρέπει να καταλάβουμε τη φράση «Επιπλέον, σήμερα πραγματοποιείται η πλήρης κατάργηση της λαϊκής κυριαρχίας όπως αυτή προβλέπεται από το σύνταγμα , και η εκχώρησή της στις ελίτ της Ευρωπαϊκής Ένωσης» με την έννοια ότι την ελληνική κυβέρνηση τη διορίζουν οι «ελίτ της Ευρωπαϊκής Ένωσης».
    3) Το αν είναι μύθος στο αστικό σύνταγμα η «κυριαρχία του λαού», δεν έχει καμιά σχέση με το αν παραβιάζεται ή όχι το σύνταγμα, ή με το τι έχει ο καθένας στο κεφάλι του όταν λέει «λαϊκή κυριαρχία», ή ποια θεωρεί πραγματική λαϊκή κυριαρχία. Στον καπιταλισμό, αυτό που λέει το σύνταγμα είναι η «λαϊκή κυριαρχία» κι αυτό πρέπει να βλέπουμε αν τηρείται ή αν «εκχωρείται» σε κάποιες ελίτ.
    4) Στο ποια είναι η πραγματική «λαϊκή κυριαρχία», δε διαφωνώ καθόλου μαζί σου. Η διαφορά μας είναι ότι εσύ θεωρείς ότι η εθελοντική συνένωση κρατών σε ένα ενιαίο κράτος δεν έχει καμιά σχέση με την επίτευξη του στόχου της πραγματικής λαϊκής κυριαρχίας, ή ότι εμποδίζει κιόλας αυτό το στόχο κι εγώ νομίζω ότι τον διευκολύνει. Το ζήτημα το ξεκαθαρίζει ο μαρξισμός που είναι σταθερά υπέρ των μεγάλων κρατών.
    5) Μιλάς για «αναγκαία συμμαχία εργατών και μικροαστικών στρωμάτων με ηγεμονία των πρώτων». Ποια επανάσταση έχεις υπόψη σου; Την αστικοδημοκρατική, ή τη σοσιαλιστική; Γιατί μόνο στην πρώτη γίνεται αυτή η συμμαχία και μάλιστα με τους αγρότες και όχι με τους μικροαστούς της πόλης. Αυτή η «συμμαχία» είναι η μεγάλη ανακάλυψη του ΚΚΕ, που την προβάλλει για να δικαιολογήσει την από μέρους του υποστήριξη των οικονομικών αιτημάτων των «μικρομεσαίων», δηλαδή των μικροαστών και μεσοαστών, πράγμα τελείως απαράδεκτο για το εργατικό κόμμα την εποχή του καπιταλισμού.
    6) Σίγουρα και προσπαθώ «μέσω Λένιν να στηρίξω ότι όσο προχωράει η Ε.Ε τόσο πιο κοντά ερχόμαστε στο σοσιαλισμό».
    Η δημιουργία μεγάλων κρατών είναι κάτι παρόμοιο με τη δημιουργία μεγάλων επιχειρήσεων : το κεφάλαιο συγκεντρώνεται και γιγαντώνεται. Αυτό, από τη μια, οξύνει τις αντιθέσεις του καπιταλισμού, και, από την άλλη, δημιουργεί την υλική βάση του σοσιαλισμού. Συγχρόνως, σβήνοντας τα εθνικά σύνορα και ανακατεύοντας τους ξεχωριστούς λαούς, εξοστρακίζει την εθνική προκατάληψη και βοηθάει στην υπερεθνική διάδοση του προλεταριακού διεθνισμού.
    Οι μαρξιστές δεν πρέπει να είναι κατά της δημιουργίας μεγάλων κρατών, ούτε κατά της παγκοσμιοποίησης. Το γκρέμισμα των συνόρων η ελεύθερη διακίνηση εμπορευμάτων, κεφαλαίων και ανθρώπων, η εξέλιξη, δηλ. του παγκόσμιου καπιταλισμού, δημιουργεί τις αντικειμενικές συνθήκες για την ανατροπή του και για το χτίσιμο του σοσιαλισμού.
    Βλέπω, όμως, ότι παραβιάζω ανοιχτές πόρτες, γιατί κι εσύ γράφεις : «Μια χαρά ετοιμάζει τους νεκροθάφτες του ο καπιταλισμός ανοίγοντας τις υλικές δυνατότητες χειραφέτησης». Βάζεις, όμως, μετά και ένα «όμως» : «όμως οι νεκροθάφτες πρέπει να τον θάψουν και όχι να περιμένουν να ανοίξει τον τάφο μόνος του, και μάλιστα μέσα στους ιμπεριαλιστικούς σχηματισμούς του». Είπα εγώ ότι δεν πρέπει να τον θάψουν οι νεκροθάφτες του; Είπα ότι πρέπει να περιμένουν τίποτα; Απλά, ο καθένας κάνει τη δουλειά του : ο καπιταλισμός ανοίγει τον τάφο του με την ανάπτυξή του («μόνος του») και οι νεκροθάφτες πρέπει να προετοιμάζονται για το θάψιμο (την εξέγερση). Αυτά τα δύο είναι συμπληρωματικές ενέργειες και όχι αντίθετες. Αντίθετα, θα ήταν εγκληματικό να εναντιώνονται οι μαρξιστές στην ανάπτυξη του καπιταλισμού, που θα εμπόδιζε το άνοιγμα του λάκκου. Όσο για τους «ιμπεριαλιστικού σχηματισμούς του», που, ίσως σου φαίνονται από την άποψη του θαψίματος λιγότερο ευνοϊκοί για ταφές, θα σου θυμίσω ότι ο ιμπεριαλισμός είναι το ψηλότερο σκαλοπάτι του καπιταλισμού και το τ ε λ ε υ τ α ί ο .
    7) Γράφεις : «Το μόνο πραγματικό πλήγμα στην κεφαλαιοκρατία σήμερα και η μόνη ελπίδα χειραφέτησης των εργατών και της ανθρωπότητας έρχεται μέσα από την έξοδο από την Ε.Ε.». Μόνο που δεν κάνεις καμιά προσπάθεια για να το αιτιολογήσεις. Στο τριτοκοσμικό ελληνικό κράτος, κάθε προσπάθεια εκσυγχρονισμού μας επιβάλλεται από την ΕΕ. Ακόμα και στον πολιτικό γάμο, ή στη μη αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες, δηλαδή, σε μικρά βήματα για το χωρισμό εκκλησίας-κράτους (που ακόμα και η «καθυστερημένη» Τουρκία τον έχει πραγματοποιήσει από την εποχή του Κεμάλ), η ΕΕ έχωσε την ουρίτσα της.
    Αλήθεια, γιατί δίνεις τόση σημασία στην έξοδο από την ΕΕ, που φτάνεις στην τερατολογία ότι η μόνη ελπίδα όχι μόνο για τη χειραφέτηση των εργατών, αλλά και της ανθρωπότητας ολόκληρης είναι η έξοδος από την ΕΕ (άραγε, φτάνει μόνο η έξοδος της Ελλάδας, ή πρέπει να φύγουν όλες οι χώρες της ΕΕ;).
    Αλλά, μια και μιλάς και για ιμπεριαλισμό, να σε ρωτήσω κάτι : η δημιουργία ενιαίου ευρωπαϊκού κράτους, δε θα είναι ένα ανάχωμα για οποιεσδήποτε ιμπεριαλιστικές βλέψεις πάνω στα κράτη της Ευρώπης; Μήπως, η ενιαία Ευρώπη, θα είναι υπολογίσιμη δύναμη και δε θα έχει ανάγκη από τους Αμερικάνους και το ΝΑΤΟ για την ασφάλειά της; Και, από την άλλη μεριά, το επιχείρημα του 1967 για τους φόβους πραξικοπήματος, ότι «δε γίνεται δικτατορία στην Ελλάδα, γιατί είμαστε στο Συμβούλιο της Ευρώπης», που, βέβαια, τότε ήταν τελείως αστείο, τώρα που η Ελλάδα είναι πλήρες και ισότιμο μέλος της ΕΕ, χωρίς σύνορα με τις άλλες χώρες της ΕΕ, μήπως έχει πολύ στέρεη βάση;
    8) Γράφεις : «Όσον αφορά την ”παγκοσμιοποίηση” και τον δήθεν κοσμοπολιτισμό που προάγεται και που ”ξεπερνά” τα έθνη-κράτη (αφομοιώνοντάς τα) στη πραγματικότητα πρόκειται για επιβολή προτύπων ζωής των ναυαρχίδων του καπιταλισμού».
    Αν θυμάσαι, ο Λένιν μιλούσε για το «εθνικιστικό σκιάχτρο του αφομοιωτισμού». Ο Λένιν ήταν υπέρ του αφομοιωτισμού και εύρισκε προοδευτική τη φάση της παγκοσμιοποίησης. Ο Λένιν την χαρακτηρίζει «παγκόσμια ιστορική τάση του καπιταλισμού», που «αποτελεί έναν από τους ισχυρότερους κινητήρες που μετατρέπουν τον καπιταλισμό σε σοσιαλισμό».
    Και ο Λένιν γράφει στο ίδιο άρθρο από το οποίο δημοσίευσα το απόσπασμα :
    «Όποιος δεν έχει βαλτώσει μέσα στις εθνικιστικές προλήψεις, δεν μπορεί παρά να βλέπει αυτή την πορεία της αφομοίωσης των εθνών από τον καπιταλισμό σα μια μεγαλειώδη ιστορική πορεία, που καταστρέφει την εθνική αρτηριοσκλήρωση των διάφορων πρωτόγονων περιοχών – ιδιαίτερα στις καθυστερημένες χώρες σαν τη Ρωσία…» (και σαν την Ελλάδα, θα πρόσθετα εγώ).
    Υ.Γ. Αυτό που γράφεις για συσπείρωση εργατών, μικροαστών και λαού, δεν κατάλαβα με ποια έννοια το λες, γι’ αυτό δεν το σχολίασα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s