Αρχείο για Δεκέμβριος, 2012

Λάμψη στα μάτια. Χαμόγελο στα χείλη. Θα νικήσουμε.

Posted in Πολιτισμός on 13 Δεκεμβρίου, 2012 by ilesxi

Με μεγάλη μας χαρά δημοσιεύουμε σήμερα τρία ποιήματα που μας έστειλε ο σύντροφος και φίλος Δημήτρης Ψαλλίδας. Αφορμή για τα ποιήματα στάθηκαν τα τελευταία γεγονότα στη Θεσσαλονίκη με τις συλλήψεις περίπου 35 εργαζομένων, συνδικαλιστών, απεργών, φοιτητών, μαθητών και ανέργων μέσα σε τρεις μόλις βδομάδες σε διαφορετικό τόπο και χρόνο με μία και μόνο αιτία κι αφορμή: τον αγώνα, την αντίσταση, την αξιοπρέπεια.

Ειδικά, το τελευταίο ποίημα με τίτλο «Δάσκαλε», θέλουμε να το αφιερώσουμε με τη σειρά μας στους δασκάλους Θανάση Αγαπητό και Ηλία Σμήλιο που διώκονται από τις διευθύνσεις εκπαίδευσης Ανατολικής και Δυτικής Θεσσαλονίκης για την πρωτοπόρα πολιτική και συνδικαλιστική τους δράση.  

Την ιστορία σου

Την ιστορία σου, την βάλαν σε μουσεία.

Αστραφτερά τα τζάμια, γρανίτης για το πάτωμα.

Βιβλία γράψανε με αυτήν,

εύκολα να τη βρίσκεις,  γρήγορα να τη μαθαίνεις.

Αρκεί να τη μαθαίνεις.

Να τη μαθαίνεις σαν κάτι μακρινό,

σαν ξένο οργανισμό,

πέρα και μακριά απ’ την απλή ζωή σου.

Συνέχεια

για τα τραγούδια μας – αποχαιρετισμός στον Άλκη Αλκαίο

Posted in Πολιτισμός on 10 Δεκεμβρίου, 2012 by ilesxi

«Σκέπτομαι πόσο λίγο φωτογραφήθηκε και πόσες εικόνες μας έχει δώσει…»

 «Ακόμα πιο φτωχή, η »από ‘δω μεριά», την στιγμή που χρειαζόμαστε όσο ποτέ την λάμψη των ποητών για να αντιμετωπίσουμε την βαρβαρότητα«

«Αν το καλλιτεχνικό ανάλογο του «εργατοώρες» είναι το «ώρες συντροφιάς», πόσες λέτε να μας έχει προσφέρει ο Α. Αλκαίος και οι στίχοι του;»

«Να η απόστασή μας από τη βαρβαρότητα.
Είναι όλοι οι στίχοι ποιητών όπως ο Άλκης Αλκαίος»

«Καλό ταξίδι ποιητή Άλκη Αλκαίε…«

(από σχόλια φίλων της Λέσχης που διακρίναμε και ξεχωρίσαμε τις τελευταίες ώρες)

«Στην ιστορία του τραγουδιού μεγάλοι στιχουργοί το δηλώνουν απλά και ξεκάθαρα. Βλέπουν και εκφράζουν πριν από μας αυτό που θα γίνει συνείδηση κάποια χρόνια μετά», ανέφερε μεταξύ άλλων ο Θάνος Μικρούτσικος μιλώντας για τον Άλκη Αλκαίο σε αφιέρωμα στον Ιανό το 2007.

Αυτό νιώθει κανείς διαβάζοντας τους στίχους και τραγουδώντας τα αγαπημένα μας τραγούδια. Ο Άλκης Αλκαίος απεικόνιζε τους ανθρώπους και τον κόσμο όχι μόνον όπως πραγματικά ήταν, αλλά και όπως έπρεπε να είναι.

Μας συντρόφευσε και θα μας συντροφεύει σαν ποιητής – στιχουργός, αλλά και σαν παράδειγμα αξιοπρέπειας, σα φάρος που μες τη σκοτεινιά της κυρίαρχης ακόμα παρακμής θα δείχνει πάντα προς το μέλλον.

Αναζητήσαμε και αναδημοσιεύουμε στη μνήμη του την ομιλία του Θάνου Μικρούτσικου, γραπτή και ηχογραφημένη (πηγή: www.musicheaven.gr).

Αξίζει στη μνήμη του μεγάλου Άλκη Αλκαίου να διαβαστεί με προσοχή και μέχρι τέλους.

(…) Κυρίες και κύριοι είμαι περήφανος πια για τα τραγούδια μου γιατί πριν τριάντα χρόνια ανακάλυψα ένα σπουδαίο ποιητή που παριστάνει τον στιχουργό, που εξέφρασε την προσωπική αγωνία ενός εκάστου εξ ημών αλλά και την καθολική αγωνία της γενιάς μου, κι ας έγινε  η ιστορία σιωπή ο μόνος δρόμος είναι ο δρόμος σ’αυτόν το τόπο που θα μας ακολουθεί όπου  κι αν πάμε (…)

Συνέχεια

Γιώργος Ρούσης: Επαναστατικός πόλεμος θέσεων

Posted in Απόψεις, Αριστερά, Πολιτική, Φιλοσοφία on 10 Δεκεμβρίου, 2012 by ilesxi

 

Συνέντευξη στο ΠΡΙΝ στο Γιάννη Ελαφρό

Ο Γιώργος Ρούσης, με το νέο του βιβλίο Από την κρίση στην επανάσταση – Πόλεμος Θέσεων, έρχεται να αξιοποιήσει την ανατρεπτική σκέψη του Γκράμσι (χωρίς την ευρωκομμουνιστική σκουριά) στη σύγχρονη συζήτηση – αναζήτηση για το πώς μπορεί να διαμορφωθεί ένα σύγχρονο επαναστατικό σχέδιο για την ανατροπή του καπιταλισμού της κρίσης και της τερατώδους επίθεσης στους εργαζόμενους.

-Tο νέο σου βιβλίο έχει τίτλο «από την κρίση στην επανάσταση». Την κρίση την είδαμε, τη νιώσαμε στο πετσί μας. Η επανάσταση αποτελεί υπαρκτή δυνατότητα ή μια χίμαιρα; Και για ποια επανάσταση μιλάς;

Κατ’ αρχάς στον τίτλο να προσθέσουμε και τον υπότιτλο «πόλεμος θέσεων», διότι έχει την σημασία του. Όταν κάνω λόγο για επανάσταση εννοώ το κοινωνικοπολιτικό ποιοτικό άλμα, τη ρήξη με την κεφαλαιοκρατική τάξη πραγμάτων, τη νομοτελειακά βίαιη ανατροπή της, μια και δεν πρόκειται να παραδώσει οικειοθελώς την εξουσία της.

Η χίμαιρα στην εποχή μας και ταυτόχρονα το ανορθολογικό είναι να θεωρείται ότι υπάρχει άλλη λύση στο πλαίσιο του συστήματος, εκτός από την βαρβαρότητα. Αντίθετα η κομμουνιστική επανάσταση αποτελεί την αναγκαία διαδικασία λύτρωσης της ανθρωπότητας.

Το αν αυτή θα πραγματοποιηθεί ή όχι, αν δηλαδή η ανθρωπότητα θα επιλέξει την χειραφέτηση απέναντι στην βαρβαρότητα είναι ένα δίλημμα υπό εκκρεμότητα. Ρόλος μας είναι να συμβάλουμε έτσι ώστε να λυθεί υπέρ της χειραφέτησης.

Συνέχεια

Μην καρτεράτε να λυγίσουμε!

Posted in Απόψεις, Αριστερά, Παιδεία, Πολιτική on 8 Δεκεμβρίου, 2012 by ilesxi

του Ηλία Σμήλιου

Πόση αξία έχει για τους κρατούντες η πιθανότητα να χάσουν αύριο δύο (ακόμη) άνθρωποι τη δουλειά τους, το ψωμί τους;

Αυτοί που καταδικάζουν ένα ολόκληρο λαό σε ζωή χωρίς αξιοπρέπεια παραπέμπουν δυο δασκάλους για «αναξιοπρεπή, ανάρμοστη ή ανάξια για υπάλληλο συμπεριφορά εντός ή εκτός υπηρεσίας» (Νόμος 4057, άρθ. 107, παρ. 1, εδαφ. ε). Δυο δασκάλους, γιατί ο Θανάσης Αγαπητός και ο Ηλίας Σμήλιος δεν ήταν ποτέ τίποτα περισσότερο από δάσκαλοι, από εργαζόμενοι που δε συμμετείχαν με κανένα τρόπο στη νομή της εξουσίας και δεν προσποριστήκαν τίποτα (ούτε πλούτο ούτε χλιδή) απ’ όλα αυτά  που οι κατέχοντες την εξουσία νέμονται…

Παραπέμπονται “διότι δε συνεμορφώθησαν προς τας υποδείξεις”, να κάνουν τη δουλίτσα τους, να κάτσουν στο σπιτάκι τους, να δεχτούν ως μοίρα τους τη μίζερη ζωή που μας ορίζουν ντόπιοι και ξένοι τραπεζίτες, το κεφάλαιο με τους θεσμούς και τους μηχανισμούς του (Ε.Ε., Δ.Ν.Τ., Ευρωζώνη) και δοσίλογες κυβερνήσεις.

Συνέχεια

Η ιστορία μας καλωσόριζε στο Δεκέμβρη του ’08.

Posted in ιστορία on 6 Δεκεμβρίου, 2012 by ilesxi

Photo: 6-7-8 Δεκέμβρη, Θεσσαλονίκη 2008.<br />"15χρονος νεκρός στα Εξάρχεια από σφαίρες αστυνομικού".</p><p>Μια στιγμή χρειάστηκε και σα μαγνήτης το Πολυτεχνείο Θεσ/νίκης μας τράβηξε όλους. Την ώρα που φτάσαμε ένα πανό στον πρώτο διάδρομο μετά την είσοδο ήταν ήδη σχεδόν έτοιμο: "Αυτές οι νύχτες είναι του Αλέξη".</p><p>Και από κει στους δρόμους της πόλης, πολύς κόσμος σε πολλά σημεία έτοιμος για όλα. Την άλλη μέρα το πρωί, Κυριακή, η πορεία θα είναι πραγματικά μεγάλη και θα καταλήξει στην πλατεία Χημείου. Μετά από πετροπόλεμο, μεγάλη αναταραχή και προβληματισμό για το τι μέλλει γενέσθαι, η καταλυτική παρέμβαση του Ζ.Κ. μας οδηγεί στην απόφαση της ηρωικής εξόδου από τα Π/μια με κίνδυνο η πορεία να χτυπηθεί ανά πάσα στιγμή. </p><p>Στην Εθνικής Αμύνης έχουμε καταλάβει ότι είμαστε πάρα πολλοί και πολλές. Ο δρόμος αντηχεί απ' άκρη σ' άκρη "Στις τράπεζες λεφτά, στη νεολαία σφαίρες, ήρθε η ώρα για τις δικές μας μέρες", "Εργάτες απολύει και νέους εκτελεί, κάτω η χούντα του Καραμανλή" κι "ΕΛΑΣ ελλήνων αστυνομικών, ρουφιάνων, δολοφόνων και βασανιστών".</p><p>Λίγα λεπτά μετά το κτίριο του Δικηγορικού Συλλόγου στη διαγώνιο είναι κατειλημμένο. Λίγες ώρες μετά ενώ πάνω γίνεται μαζική συνέλευση της κατάληψης, η Τσιμισκή κλείνει και στήνονται πρόχειρα οδοφράγματα. Το βράδυ μαθαίνουμε πως θα κατειληφθεί και η σχολή Θεάτρου. </p><p>Την άλλη μέρα το πρωί, έχει ξημερώσει Δευτέρα και μια έκπληξη μας περιμένει. Από το βάθος στην Εγνατία ξεπροβάλει ένα τεράστιο πλήθος οργισμένων πιτσιρικάδων από σχολεία της Τούμπας. Η εικόνα είναι συγκινητική. Από παντού έρχονται μηνύματα ότι οι μαθητές φεύγουν από τα σχολειά, διαδηλώνουν κι επιτίθενται στα αστυνομικά τμήματα. </p><p>Στις σχολές κυκλοφορούν οι πρώτες αφίσες με τη φωτογραφία του Αλέξη. Το απόγευμα η συγκέντρωση στην Καμάρα ήταν κάτι το πρωτόγνωρο. Οι φήμες την ώρα της πορείας για το τι γίνεται σε άλλα σημεία της πορείας, της πόλης και κυρίως σε άλλες πόλεις οργιάζουν. </p><p>Τα μισά ήταν αλήθεια τελικά, αλλά αυτό αρκούσε.<br />Η ιστορία μας καλωσόριζε στο Δεκέμβρη του '08.<br />Κι εμείς είχαμε υποκλιθεί μπροστά της.<br />Και από τότε το όνομα Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος θα μας θυμίζει πάντα ετούτα τα μεγάλα κελεύσματά της.</p><p>6 - 12 - 2012<br />Κ.Γ.

6-7-8 Δεκέμβρη, Θεσσαλονίκη 2008.
«15χρονος νεκρός στα Εξάρχεια από σφαίρες αστυνομικού».

Μια στιγμή χρειάστηκε και σα μαγνήτης το Πολυτεχνείο Θεσ/νίκης μας τράβηξε όλους. Την ώρα που φτάσαμε ένα πανό στον πρώτο διάδρομο μετά την είσοδο ήταν ήδη σχεδόν έτοιμο: «Αυτές οι νύχτες είναι του Αλέξη».

Και από κει στους δρόμους της πόλης, πολύς κόσμος σε πολλά σημεία έτοιμος για όλα. Την άλλη μέρα το πρωί, Κυριακή, η πορεία θα είναι πραγματικά μεγάλη και θα καταλήξει στην πλατεία Χημείου. Μετά από πετροπόλεμο, μεγάλη αναταραχή και προβληματισμό για το τι μέλλει γενέσθαι, η καταλυτική παρέμβαση του Ζ.Κ. μας οδηγεί στην απόφαση της ηρωικής εξόδου από τα Π/μια με κίνδυνο η πορεία να χτυπηθεί ανά πάσα στιγμή.Στην Εθνικής Αμύνης έχουμε καταλάβει ότι είμαστε πάρα πολλοί και πολλές. Ο δρόμος αντηχεί απ’ άκρη σ’ άκρη «Στις τράπεζες λεφτά, στη νεολαία σφαίρες, ήρθε η ώρα για τις δικές μας μέρες», «Εργάτες απολύει και νέους εκτελεί, κάτω η χούντα του Καραμανλή» κι «ΕΛΑΣ ελλήνων αστυνομικών, ρουφιάνων, δολοφόνων και βασανιστών».Λίγα λεπτά μετά το κτίριο του Δικηγορικού Συλλόγου στη διαγώνιο είναι κατειλημμένο. Λίγες ώρες μετά ενώ πάνω γίνεται μαζική συνέλευση της κατάληψης, η Τσιμισκή κλείνει και στήνονται πρόχειρα οδοφράγματα. Το βράδυ μαθαίνουμε πως θα κατειληφθεί και η σχολή Θεάτρου.

Την άλλη μέρα το πρωί, έχει ξημερώσει Δευτέρα και μια έκπληξη μας περιμένει. Από το βάθος στην Εγνατία ξεπροβάλει ένα τεράστιο πλήθος οργισμένων πιτσιρικάδων από σχολεία της Τούμπας. Η εικόνα είναι συγκινητική. Από παντού έρχονται μηνύματα ότι οι μαθητές φεύγουν από τα σχολειά, διαδηλώνουν κι επιτίθενται στα αστυνομικά τμήματα.

Στις σχολές κυκλοφορούν οι πρώτες αφίσες με τη φωτογραφία του Αλέξη. Το απόγευμα η συγκέντρωση στην Καμάρα ήταν κάτι το πρωτόγνωρο. Οι φήμες την ώρα της πορείας για το τι γίνεται σε άλλα σημεία της πορείας, της πόλης και κυρίως σε άλλες πόλεις οργιάζουν.

Τα μισά ήταν αλήθεια τελικά, αλλά αυτό αρκούσε.
Η ιστορία μας καλωσόριζε στο Δεκέμβρη του ’08.
Κι εμείς είχαμε υποκλιθεί μπροστά της.
Και από τότε το όνομα Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος θα μας θυμίζει πάντα ετούτα τα μεγάλα κελεύσματα.

6 – 12 – 2012
Κ.Γ.
Αρέσει σε %d bloggers: