Αρχείο για Ιανουαρίου, 2013

Πόσο «γενναίος στρατιώτης» ήταν στ’ αλήθεια ο ισοβίτης Νικόλαος Ντερτιλής

Posted in Ταξική Μνήμη, ιστορία on Ιανουαρίου 29, 2013 by ilesxi

Στις 28 Γενάρη, πέθανε, σε ηλικία 92 ετών, στη φυλακή, ένας από τους πιο στυγνούς και αμετανόητους χουντικούς δολοφόνους, ο στρατηγός Νικόλαος Ντερτιλής. Με αφορμή το θάνατο του, η Χρυσή Αυγή (http://www.xryshaygh.com/index.php/enimerosi/view/strathgos-ntertilhs-nikolaos-parwn#.UQg46B002uZ) και άλλες χουντικές και φασιστικές ομάδες,  του έπλεξαν το εγκώμιο για το «ηρωικό παρελθόν¨του. Αλγεινή εντύπωση προκάλεσε και ο ύμνος για τον αιμοσταγή δικτάτορα από τον δημοσιογράφο Τάσο Τέλλογλου στην Καθημερινή. Επιλέξαμε να αναδημοσιεύσουμε ένα παλαιότερο κείμενο του Λεωνίδα Καλλιβρετάκη για το ποιόν του Νικόλαου Ντερτιλή.

LK_2005_01_TEXT-1

Συνέχεια

Γιατί οι ιδέες του Καρλ Μαρξ είναι πιο επίκαιρες από ποτέ στον 21ο αιώνα.

Posted in Απόψεις, Ιδέα του Κομμουνισμού on Ιανουαρίου 28, 2013 by ilesxi

του Bhaskar Sunkara

German Political Philosopher Karl Marx Sitting

Ο Μαρξισμός, ως ανάλυση έρχεται εκ νέου στην επικαιρότητα μέσα στην οικονομική κρίση. Αλλά όπως είπε και ο Μαρξ, το ζήτημα δεν είναι απλά να ερμηνεύσουμε τον κόσμο, αλλά να τον αλλάξουμε

Το κεφάλαιο ανέκαθεν προσπαθούσε να μας πουλήσει οράματα του αύριο. Στην Διεθνή Έκθεση της Νέας Υόρκης το 1939, οι επιχειρήσεις εξέθεταν τις νέες τεχνολογίες: νάιλον, κλιματιστικά, λάμπες φθορίου αλλά και το καθόλα εντυπωσιακό View-Master. Αλλά πέρα από τα προϊόντα, το κεφάλαιο προσπαθούσε να πουλήσει το ιδανικό της μικροαστικής αναψυχής και της αφθονίας, σε αυτούς που είχαν κουραστεί από την οικονομική ύφεση και την προοπτική ενός Ευρωπαϊκού πολέμου.

Με μια βόλτα στο περίπτερο “Futurama” οι επισκέπτες ταξίδευαν στη μικρογραφία μεταμορφωμένων τοπίων, που απεικόνιζαν νέους αυτοκινητόδρομους και έργα ανάπτυξης: τον κόσμο του μέλλοντος. Αυτή ήταν μια ενστικτώδης προσπάθεια ανανέωσης της πίστης στον Καπιταλισμό. Συνέχεια

Τα πράγματα δεν πάνε και πολύ καλά

Posted in Απόψεις on Ιανουαρίου 28, 2013 by ilesxi

Κείμενο αποτίμησης της πολιτικής συγκυρίας που έφτασε μέσω του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στη Λέσχη.

Παιδία_02

“However beautiful the strategy,

you should occasionally look at the results.”

Winston Churchill

Το ότι τα «πράγματα δεν πάνε και πολύ καλά» οφείλεται σε έναν βαθμό και στον άπλετο χώρο που προσφέρει αυτή η διαπίστωση. Όπως κάθε γενικευτική διαπίστωση έτσι και αυτή προσφέρει ένα ασφαλές και κοινό καταφύγιο για τις πιο διαφορετικές και αλληλοαντικρουόμενες ερμηνευτικές γραμμές και πριμοδοτεί εξίσου τη βολική αδράνεια και την ανερμάτιστη δράση. Παρ’ όλα αυτά το «τα πράγματα δεν πάνε και πολύ καλά» ταλαντεύεται διαρκώς σε ένα πεδίο έντασης, που εμπεριέχει τόσο την υπερεπαναστατική ή μικροαστική γκρίνια όσο και μια ψύχραιμη αποτίμηση της σύμπλεξης και της αλληλοδιαπλοκής ετερογενών δυνάμεων, αξιολογήσεων, τακτικών και πρακτικών, η οποία οδηγεί σε αυτό το συμπέρασμα. Άρα, για να σημαίνει το οτιδήποτε αυτή η διαπίστωση πρέπει να υπόκειται στην έκθεση μιας συνεκτικής ερμηνευτικής γραμμής. Στόχος αυτού του κειμένου είναι να αποπειραθεί μια τέτοια έκθεση.

Πρώτα από όλα η στρατηγική θέση: Αν επανάσταση σημαίνει την αέναη και επίμονη διάνοιξη του ορίζοντα δυνατότητας ενός ιστορικού σχηματισμού προς την ίδια του τη διανοικτότητα και, άρα, τον πειραματισμό στην κατεύθυνση ενός νέου τρόπου της ύπαρξης, τότε η θέση αυτού του κειμένου είναι επαναστατική. Αν αριστερά σημαίνει τη συμπαράταξη των ετερογενών δυνάμεων που με τον έναν τρόπο ή τον άλλον υποτάσσουν αυτήν τη στοχοθεσία στο διακύβευμα της καθολικής δικαιοσύνης και την προϋπόθεση της ανατροπής, τότε η θέση αυτού του κειμένου είναι αριστερή. Αν στρατηγική σημαίνει τη μετατροπή κάθε σχηματισμού «αλήθειας» σε ένα ανοιχτό πεδίο εννοιολογικής διαμάχης, το οποίο ελέγχεται μόνο από τον βαθμό στον οποίο υποτάσσεται στα παραπάνω, τότε η στρατηγική θέση αυτού του κειμένου είναι πράγματι στρατηγική. Αλλά αρκετά με τις συστάσεις…

Συνέχεια

Η αντι – ανθρωπολογία του Άουσβιτς

Posted in Απόψεις on Ιανουαρίου 27, 2013 by ilesxi

(Διαβάζοντας το βιβλίο του Πρίμο Λέβι, Εάν αυτό είναι άνθρωπος)

Primo Levi, 1919 – 1987

του Σάββα Μιχαήλ

Βαθιά

στη ρωγμή του Χρόνου

μέσα

στη παγοκερήθρα

περιμένει, ένα κρύσταλλο Ανάσας,

η δικιά σου αδιάψευστη

Μαρτυρία

PAUL CELAN, Atemwende

1. Iδού η μαρτυρία του δικαίου Primo Levi: «…η θλίψη του να θυμάμαι, η παλιά άγρια θλίψη του να είμαι άνθρωπος, που ορμά πάνω μου σαν σκύλος όταν αφυπνίζεται η συνείδηση. Τότε παίρνω το μολύβι και το τετράδιο και γράφω αυτό που δεν θα μπορούσα να πώ σε κανέναν»(1).

Ο Πρίμο Λέβι γράφει αυτό που δεν μπορεί να πει ότι τον αφήνει άφωνο. Πώς θα μπορούσε ποτέ να ανοίξει το στόμα ενός που επέζησε από το Αουσβιτς, να μιλήσει για τη φρίκη που αφήνει άφωνο τον άνθρωπο, για το ανείπωτο Κακό που ο άνθρωπος έκανε στον άνθρωπο, «Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος» – se questo e un nomo; Ο Πρίμο Λέβι έγραψε αυτό που δεν μπορούσε να πεί. Αφησε το γραπτό αποτύπωμα του Ανεκλάλητου. Η γραφή μπορεί να αποκόβεται από το υποκείμενό της, να μένει αντικείμενο πάνω στη λευκότητα του χαρτιού. Η φωνή, όμως, είναι κάτι εντελώς διαφορετικό: «Οταν μιλώ», γράφει ο Ντερριντά, «αφουγκράζομαι τον εαυτό μου την ώρα που μιλάω. Το σημαίνον που εμψυχώνεται από την πνοή μου {…} είναι απολύτως κοντά σε μένα {…} η ψυχή της γλώσσας φαίνεται να μην αποχωρίζεται τον εαυτό της, την αυτο-παρουσία της»(2).

Συνέχεια

Τα απομεινάρια μιας χειραφέτησης: Lincoln και Django Unchained

Posted in Απόψεις, Πολιτισμός on Ιανουαρίου 27, 2013 by ilesxi

του Jason Read | Μετάφραση Παναγιώτης Τσερόλας  

αναδημοσίευση από το Εκτός Γραμμής

Αν τα προγνωστικά ευσταθούν, τότε το 2012 θα αποδειχθεί περίεργη χρονιά για τα Όσκαρ· θα περιλαμβάνει δυο ταινίες που πραγματεύονται τη δουλεία. Έτσι, σπάει όχι μόνον μια μακροχρόνια επικρατούσα τάση που έχει κρατήσει το ζήτημα εκτός της θεματολογίας του αμερικάνικου σινεμά –τουλάχιστον αυτού της περιόδου μετά το κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα – αλλά και η γενικότερη τάση της «ασφαλούς απόστασης» που χαρακτηρίζει τις ταινίες «για βραβείο», δηλαδή τις ταινίες που πραγματεύονται ωμότητες του μακρινού παρελθόντος με ήρωες με τους οποίους ο θεατής μπορεί να «ταυτιστεί». Η δουλεία προβαλλόταν πολύ πιο έντονα την εποχή των απολογιών και της δικαίωσης (συνιστώντας τη βάση των δυο ορθόδοξων ταινιών: της «Γέννησης ενός Έθνους» και του «Όσα παίρνει ο Άνεμος») παρά την περίοδο που η φυλετική ιεράρχηση αμφισβητήθηκε ανοιχτά.

Οι δυο αυτές ταινίες δεν θα μπορούσαν να διαφέρουν περισσότερο, τουλάχιστον από άποψη είδους ή φόρμας. Το ένα (Lincoln) είναι ένα ιστορικό έπος με περούκες και κρινολίνα ενώ το άλλο είναι ένα χωνευτήρι κινηματογραφικών ειδών γεμάτο με αναφορές σε αφανείς ταινίες και στιγμιότυπα βγαλμένα κατευθείαν από το μυαλό ενός πρώην υπαλλήλου βιντεοκλάμπ. Μεγάλο μέρος της συζήτησης για αυτές τις ταινίες επανέρχεται σε αυτές τις συμβατικές διακρίσεις: αν σου αρέσει η ιστορική ακρίβεια, ή ό,τι τη θυμίζει, θα δεις το Lincoln· αν θες τις ταινίες σου πιο «ανεξέλεγκτες» και προτιμάς την πιο b-movie αισθητική (με τις ανατρεπτικές απολαύσεις της) θα σου αρέσει το «Django». Συνέχεια

Ερωτήματα προς τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Posted in Διαφορα on Ιανουαρίου 27, 2013 by ilesxi

του Γιώργου Ρούση

Οι καιροί είναι κρίσιμοι και οι αρνητικές εξελίξεις -ραγδαία ένταση της ρεφορμιστικής ενσωμάτωσης, από τη μια, και του σεχταρισμού, από την άλλη- στα κόμματα της κοινοβουλευτικής Αριστεράς δεδομένες.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες δεν είναι πια δυνατόν στο όνομα της διατήρησης των μικρόκοσμών μας -απόρροια και αυτή της διάβρωσής μας από την κυρίαρχη ιδεολογία- οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς να μη βρίσκουν τον κοινό τους τόπο για να συγκροτήσουν ένα πολιτικό πόλο με αντιιμπεριαλιστικό-αντικαπιταλιστικό-δημοκρατικό και λαϊκό-πατριωτικό (όπως το προσδιόριζε ο Γκράμσι) περιεχόμενο, που αγωνιωδώς αναμένουν και απαιτούν χιλιάδες ενταγμένοι και ανένταχτοι αγωνιστές της Αριστεράς.

Αμεσα λοιπόν και δίχως υπεκφυγές καλούνται να απαντήσουν στα παρακάτω πέντε ερωτήματα:

* Πρώτο (που αφορά τις δυνάμεις που αυτοπροσδιορίζονται ως κομμουνιστικές): Θεωρούν ή όχι αναγκαία την ύπαρξη ενός πολιτικού υποκειμένου, δηλαδή ενός πραγματικού κομμουνιστικού κόμματος της σύγχρονης εργατικής τάξης, ή αρκούνται μόνον στο λαϊκό κίνημα; Και αν ναι, μήπως έφτασε η ώρα να προχωρήσουμε θαρραλέα στη συγκρότησή του;

* Δεύτερο: Δέχονται ή όχι ότι υπάρχουν μεταρρυθμίσεις-κατακτήσεις, όπως π.χ. η έξοδος από την Ευρωζώνη και την Ε.Ε. ή οι κοινωνικοποιήσεις σημαντικών τομέων της οικονομίας ή, ακόμη, μια προοδευτική αναθεώρηση του Συντάγματος, που συμβάλλουν στην επίτευξη του σοσιαλιστικού στρατηγικού στόχου, ή θεωρούν ότι όλα αυτά έχουν νόημα μόνον αν κατακτηθεί προηγουμένως η πολιτική εξουσία;

Συνέχεια

ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ

Posted in Απόψεις, επικαιρότητα on Ιανουαρίου 27, 2013 by ilesxi

Του Γιώργου Δελαστίκ 

Χαρακτικό του Καρλ Ρέσινγκ, από το λεύκωμα “Η προκατάληψή μου ενάντια στην εποχή μας”, Βερολίνο 1932.

Ξαναχτύπησαν οι ασφαλίτες νύχτα τα κουδούνια χιλιάδων σπιτιών – αυτή τη φορά για να επιδώσουν φύλλα πορείας πολιτικής επιστράτευσης απεργών στα μέσα μαζικής μεταφοράς και όχι για να συλλάβουν τους πολίτες που μένουν εκεί και να τους οδηγήσουν κρατούμενους στα γήπεδα κατ΄εντολήν κάποιας στρατιωτικής χούντας πραξικοπηματιών. Η δημοκρατικά εκλεγμένη «χούντα» του δεξιού Σαμαρά και των δεκανέων Βενιζέλου και Κουβέλη αρκείται για την ώρα στην καταναγκαστική εργασία των εκατομμυρίων Ελλήνων εργαζομένων χωρίς σχεδόν αμοιβή. Άλλωστε, μέχρι τώρα τουλάχιστον, τους «ανυπότακτους» της πολιτικής επιστράτευσης τους δικάζουν και τους καταδικάζουν σε τουλάχιστον τρεις μήνες φυλακή τα πολιτικά δικαστήρια και όχι τα έκτακτα στρατοδικεία! Συνέχεια