10 σημεία για την απεργία στο Μετρό

του Ονειρμού
318006_10151191045742257_1982788595_n
1) Η απεργία στο Μετρό μας έδειξε πως το μπλοκάρισμα των μέσων μαζικής μεταφοράς αποτελεί ένα στρατηγικό πλήγμα για το αστικό, υπερδικτυωμένο εμπορικά και κυκλοφοριακά, σύστημα. Άλλωστε πρόκειται, σύμφωνα με το αστικό συλλογικό εργατικό δίκαιο, για επιχειρήσεις »κοινής ωφέλειας».
2) Οι απεργοί του Μετρό είχαν το μειονέκτημα, που δεν το είχαν οι Χαλυβουργοί στη δική τους τιτάνια ταξική προσπάθεια, η κομβική τους θέση για το αστικό σύστημα να σημάνει την άμεση (και όχι μετά από πολύμηνο αγώνα) κήρυξη της απεργίας τους ως »παράνομης και καταχρηστικής», και την άμεση »πολιτική επιστράτευση».
3) Το παραπάνω τεράστιο ενεργό μειονέκτημα μεταστρέφεται σε τεράστιο δυνητικό πλεονέκτημα, στο βαθμό που μία νίκη της εργατικής τάξης σε ένα τέτοιο, στρατηγικής σημασίας πεδίο μάχης, καταφέρνει το πιο καίριο και αποφασιστικό πλήγμα στον ταξικό αντίπαλο. Είναι η ίδια λογική που συναντάμε στη θεωρία του »αδύναμου κρίκου». Η αλυσίδα αντέχει όσο ο πιο αδύναμος κρίκος της. Η αδυναμία αυτού του κρίκου, γίνεται δύναμη στα χέρια αυτού που τον κατέχει.
4) Η δομική θέση των εργαζομένων του Μετρό και των υπόλοιπων μέσων μεταφοράς που τους συμπαραστάθηκαν στον απεργιακό τους αγώνα, δεν επέτρεψε το κουκούλωμα της απεργιακής κινητοποίησης από τα καθεστωτικά ΜΜΕ. Το συμβάν της συγκεκριμένης απεργιακής κινητοποίησης δεν μπορούσαν να το καταστήσουν »αόρατο», δεν μπορούσαν να το εξαφανίσουν, γιατί επηρέαζε άμεσα την καθημερινή ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων.
5) Η καθημερινή ζωή των »πολιτών», η ρουτίνα τους (στην οποία περιλαμβάνονται τα καθημερινά τους δρομολόγια), βρίσκεται στην καρδιά της (ανα)παραγωγής του αστικού συστήματος.
6) Η κοινότητα των προβλημάτων που αποκαλύπτεται ανάμεσα στους »πολίτες» με μια απεργία στο Μετρό, αποκαλύπτει γυμνή τη δομική συνδεσμολογία των ζωών τους, αποκαλύπτει πως η κοινωνία δεν είναι ένα άθροισμα ατόμων αλλά ένα κοινωνικό σύστημα, με αντικειμενικές τάσεις-νόμους-κανονικότητες. Αυτό ανοίγει διάπλατα τα πεδίο για μια ολιστική θεώρηση και πολιτική ενοποίηση των προβλημάτων των εργαζομένων του Μετρό, των λεωφορείων κ.α, και όλων των »πολιτών» που χρησιμοποιούν τα μέσα μεταφοράς αλλά και, σε τελική ανάλυση, όλης της κοινωνίας.
7) Το κρίσιμο είναι, αυτή η κοινωνική ενότητα προβλημάτων και ζωών που αποκαλύπτεται, κόντρα στην αστική προπαγάνδα που θέλει να πείσει πως ο καθένας υπάρχει μόνο για τον εαυτό του, να στραφεί συνολικά εναντίον του αστικού κράτους και του κεφαλαίου, να θέσει ως αντίπαλό της αστικό κράτος και κεφάλαιο. Για να γίνει αυτό, πρέπει η εργατική τάξη να συγκροτηθεί οργανωτικά ως υποκείμενο. Η Χαλυβουργία και η απεργία στο Μετρό δείχνουν πως δεν χωράνε κομματικοί πατριωτισμοί, όταν πρόκειται για τη θεμελιακή ενότητα της τάξης, προϋπόθεση της συγκρότησης του επαναστατικού υποκειμένου.
Να καταθέσω εδώ μια εμπειρία μου. Μετακινούμενος με ταξί και υπό καταρρακτώδη βροχή, άκουσα στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ τη Χριστίνα Βίδου να συνομιλεί με τον γνωστό κύριο Κορκίδη, ένα »ψύχραιμο αν και συνδικαλιστή». Σύμφωνα με αυτούς τους δύο, είναι αναγκαίο τώρα, μετά την επιστράτευση των εργαζομένων του Μετρό, να »επικρατήσει νηφαλιότητα», αφού »μόνο με διάλογο» και »χωρίς εντάσεις» »λύνονται τα προβλήματα». Στο καπάκι, ακολούθησε συνέντευξη με τη Πρόεδρο Τρίτεκνων των Χανίων, στην οποία εξέφραζε η παρουσιάστρια το θαυμασμό της, συνοδευόμενο από πολλά μπράβο και συγχαρητήρια, για τις δομές αλληλεγγύης που έχουν γίνει εκεί, που πετυχαίνουν εκπτώσεις σε προϊόντα  Άλλωστε, και ο ΣΚΑΙ, τόνισε η κυρία Βίδου, έχει ξεκινήσει την καμπάνια »όλοι μαζί μπορούμε», και προτρέπει να δώσουμε όλοι μας από ένα έστω σακουλάκι φακές. 
8) Το αστικό σύστημα και τα φερέφωνά του, ματώνουν στις απεργίες των εργαζομένων, και πίνουν το αίμα τους, αποπροσανατολίζοντάς σε »εναλλακτικές δράσεις». Ανεξαρτήτως των προθέσεων των δρώντων και της μεγάλης υλικής ανακούφισης που προσφέρουν οι δομές αλληλεγγύης στους ανέργους, τους φτωχούς και τους μεροκαματιάρηδες, όταν αυτές δεν συνδέονται το γρηγορότερο δυνατό με το κομμουνιστικό αντι-πρόταγμα, είναιπλήρως συμβατές στις στοχεύσεις των καπιταλιστών, του ΔΝΤ, της Ε.Ε, των Μνημονίων, της χυδαίας και αηδιαστικής κυβέρνησής τους, των χυδαίων και αηδιαστικών παλιοδημοσιογράφων τους και των επιχειρηματιών που τους δίνουν το ψωμάκι τους.
9) Όταν λαβώνεται το αστικό θηρίο, το Κράτος δείχνει τα γυμνά δόντια του. Πάνω στη κόψη της καταστροφής, πάνω στον μπαλτά που κατεβαίνει απότομα, αστράφτει το ανήκουστο, αόρατο. αιματοβαμμένο θεμέλιο του Κεφαλαίου, τα σώματα που έθαψε και θάβει ακόμα, τα σώματα των νεκρών εργατών και των φυλακισμένων, των εξορισμένων, των καταδικασμένωνΤο αστικό Κράτος είναι εργαλείο, μηχανή, κατσαβίδι, κρυμμένο κάτω από το απαλό μαξιλαράκι του κοινοβουλευτικού παιχνιδιού και της »ανταλλαγής απόψεων», έτοιμο ανά πάσα στιγμή, όταν αυτό χρειαστεί.
10) Πολλές από τις »αυθόρμητες αντιδράσεις πολιτών» απέναντι στην απεργία, δείχνει πως έχουμε δίπλα μας εκατοντάδες δυνάμει φασίστες, και οι αναγκαίοι ιδεολογικοί όροι εδραίωσης του φασισμού εξαπλώνονται επικίνδυνα. Η ηλιθιότητα και ο τυφλός ατομισμός πρέπει να συντριβούν.
Το εργατικό κίνημα και οι πολιτικές δυνάμεις που το στηρίζουν, φέρουν στις πλάτες τους τη μοίρα αυτού του τόπου και ολόκληρης της ανθρωπότητας. Τώρα, σήμερα, αυτό το μήνα, αυτό το χρόνο, αυτή την κοσμοιστορική εποχή για τον καπιταλισμό, αυτό που κρίνεται είναι αν η τελευταία αυτή, μεγάλη στροφή, θα φέρει ανθρώπους-πειραματόζωα, ανθρώπους-κατοικίδια, υποταγμένους, γονατισμένους, ψεύτικους, ξένους, που θα τρώνε ο ένας τον άλλο μπροστά στη σαπίλα της »άνεσης» και το χρώμα του χρήματος, ή αν αυτό το πεπρωμένο που μας επιφυλάσσει ο »αστικός πολιτισμός» θα ανατραπεί. Το τελευταίο πρόβλημα που έχει να επιλύσει η κεφαλαιοκρατία, δεν είναι άλλο παρά ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος που δεν εξειδικεύεται απόλυτα, ο άνθρωπος που δεν μηχανοποιείται απόλυτα, ο άνθρωπος που παραλογίζεται ζητώντας ελεύθερο χρόνο, και να κάνει στη ζωή του, δίπλα στους άλλους, αυτό που πραγματικά θέλει.
Το πρόβλημα αυτό, για να το λύσει ο καπιταλισμός, θα εξαλείψει ό,τι ανθρώπινο έχει μείνει από τον άνθρωπο. Πρέπει να μας κάνει τεχνοκράτες, αναίσθητους, ζητιάνους, πρέπει να τα χάφτουμε όλα.
Ένας δρόμος υπάρχει μόνο, ο δρόμος του αγώνα
Εργάτες όλων των χωρών, ενωθείτε!

21 Σχόλια to “10 σημεία για την απεργία στο Μετρό”

  1. θα το ξανανοίξεις το blog ρε ή μπα;

    ps. Σε βρίσκω πολύ αισιόδοξο… ο μέσος πολίτης αντέδρασε χειρότερα στην απεργία από έναν δημοσιογράφο

    • @ούτεκαν

      Kάτι θα γίνει, αλλά όχι με τον παλιό τρόπο.

      αντι-ps: δεν έχει νόημα να βρίζουμε τον κόσμο για να δίνουμε άλλοθι στους εαυτούς μας, ούτε να είμαστε απαισιόδοξοι μαζί του.Η κατάσταση είναι άσχημη, έτσι και αλλιώς.
      Είναι εφικτή ή όχι η επικράτηση των κομμουνιστικών (και γενικότερα αντικαπιταλιστικών) ιδεών: Αν δεν είναι εφικτή επειδή ο μέσος πολίτης είναι post-modern, που εν πολλοίς είναι, να πάμε σπίτια μας.

      • Καλά προφανώς και δεν θα πάμε σπίτια μας, το θέμα είναι κατά πόσο μπορούν να σταθούν απεργίες σε χώρους σαν τις μεταφορές, χωρίς να είναι έτοιμο ένα μαζικό συνδικαλιστικό κίνημα να τους στηρίξει…εγώ αυτό σκέφτομαι…

      • Ναι ρε δεν αναφερόμουν σε εσένα, διευκρινιστικά το είπα.
        Σωστά το σκέφτεσαι, προσπάθησα να δώσω έμφαση στην ιδιαιτερότητα του κλάδου των μεταφορών, ανεξάρτητα από αυτό. Σήμερα είναι αυτή, αύριο μπορεί να είναι μια άλλη απεργία. Κομβική ή όχι, αλλά απεργία. Όπως και να πάει ο αγώνας αυτός, κάποια συμπεράσματα πρέπει να μένουν..

  2. Μια ακόμη εκδοχή σοβιετικού μαρξισμού. Αφήστε τους φτωχούς να πεθάνουν, μόνο το κομμουνιστικό αντι-πρόταγμα να ‘ναι καλά. Ονειρμέ γίνεσαι κουραστικός.

    • Αντονιόνη, ξέχασα κάτι. Γιατί μου αποδίδεις κάτι σαν το »αφήστε τους φτωχούς να πεθάνουν»;;;
      Κουραστικός πώς γίνομαι Αντονιόνη; Ένα μικρό κειμενάκι 10 σημείων είναι αυτό, και άλλα δύο σε αραιά διαστήματα έχουν δημοσιευτεί εδώ.

    • Κάτι διευκρινιστικό: και σοβιετικό μαρξισμό χρησιμοποιώ, βέβαια, όταν λέω ότι δεν γνωρίζεις τη τύφλα σου για το σοβιετικό μαρξισμό, αυτό σημαίνει πως κάτω από αυτή την ετικέτα βάζεις μια μη αντιφατική εγχειριδιακή καρικατούρα που επιτρέπει στο δυτικό ρεφορμιστικό ευρωκομμουνιστικό μαρξισμό να το παίζει »μαρξισμός» υποτιμώντας άμετρα τον »εχθρό» (ο »σοβιετισμός»). Σε κάθε περίπτωση, στο κείμενο υπάρχει και δυτικός και σοβιετικός μαρξισμός , ό,τι κατά τη γνώμη μου έχει μείνει αληθινό.
      Αν μου πεις για την »εργαλειακή αντίληψη για το Κράτος», θα απαντήσω (στην περίπτωση που πραγματικά σε ενδιαφέρει από πουλαντζική σκοπιά).

  3. Δε μας παρατάς, ρε κνίτη Ονειρμέ, που θα πεις τον κόσμο “δυνάμει φασίστες”, τον κόσμο που εσείς ταλαιπωρείτε για να μη μειωθούν τα 4 χιλιάρικα των χαϊδεμένων σας, που κατάκτησαν “παραθυρένιους” διορισμούς όπως λέει κι ο Πανούσης!
    Κι έχετε και μούτρα και μιλάτε για τη Χαλυβουργία που ο Μάνεσης ζήτησε για 6 μήνες να δουλεύουν 5άωρο και να τους δίνει το 60% του μισθού κι εσείς καταφέρατε ένα 8άμηνο να μην πάρουν τίποτα. Και οι απολυμένοι, απολυμένοι!

    • Ώπα ώπα ένας ένας.

      @Αντονιόνης

      Πού είναι ο σοβιετικός μαρξισμός; Υποστηρίζω ότι δεν ξέρεις τη μαύρη σου την τύφλα από σοβιετικό μαρξισμό, ούτε τα κακά του ούτε τις καλές του στιγμές. Αν κάτι έχεις ακούσει, να μου υποδείξεις παρακαλώ τί εννοείς συγκεκριμένα. Για βασικά σημεία των θέσεων χρησιμοποίησα ΔΥΤΙΚΟ, δυτικότατο μαρξισμό, και μάλιστα σε κάποια σημεία και πράγματα που δεν είναι μαρξισμός (φοβερό αυτό!).

      @Πειραχτήρι: Γράφω »πολλές από τις αυθόρμητες αντιδράσεις πολιτών». Αν εσύ στο »πολλές» διαβάζεις »όλες», έχεις αναγνωστικό πρόβλημα. Ο δυνάμει φασισμός είναι λογικό ενδεχόμενο κάθε καπιταλιστικής κρίσης, και πατά σε εξαρτημένα αντανακλαστικά που τα βλέπουμε καθημερινά. Δεν είναι όλοι φασίστες, ούτε καν όλοι »δυνάμει», ούτε με ενοχλεί ο »κόσμος» γενικώς. Το γεγονός ότι δυστυχώς με όλο και πιο μαζικούς όρους εξαπλώνεται ο φασισμός ή επιμέρους φασιστικά ιδεολογήματα, το γεγονός ότι ακούω από αγανακτισμένους πολίτες (βλ. διάφορα forum φαινομενικά άσχετα όπως συζητήσεις μεταξύ φοιτητών φαρμακευτικής), ότι »κάνει κατάληψη ο κόκκινος στρατός» ότι »σε ένα σοβαρό κράτος τα ματ θα σας είχαν σπάσει στο ξύλο» κλπ, νομιμοποιούμαι να γράφω ό,τι γράφω, όπως το γράφω, και χωρίς τους απόλυτους όρους που μου αποδίδεις.

      Α, και κάτι ακόμα. α) Δεν είμαι στην ΚΝΕ β) αυτά που γράφω για το φασισμό δεν έχουν σχέση με τη γενικότερη στάση του ΚΚΕ.

      Αν σε πειράζει φίλε που ο λαός εκφασίζεται, κάνε κάτι για να το αλλάξεις αυτό (είπα και στον Ούτε Καν, δεν πρέπει να βρίζουμε τον κόσμο γενικά και αόριστα αφού αυτόν έχουμε, δες το παραπάνω σχόλιο). Για περαιτέρω που έχουν σχέση με όλα αυτά, παραπέμπω στο κείμενο που υπάρχει σε αυτό το blog για τους Αγανακτισμένους.

    • Τώρα για τους χαιδεμένους, εννοείς μήπως όλο το πραγματικό σκυλολόι του αστικού κράτους, τους τύπους που αφήνονται να καλλιεργούν τα μαρουλόχαρτά τους στην Ελβετία, τους καναλάρχες, τους εφοπλιστές, τους Μανέσηδες που τους προστατεύουν πελώριοι μηχανισμοί, τους ΟΠΑΠ Πάμε Στοίχημα Πάμε Καζίνο Πάμε Siemens κ.ο.κ, αυτούς τους χαιδεμένους εννοείς;
      Ρε πειραχτήρι άντε άνοιξε λίγο το ματάκια σου και δες ποιοί είναι οι πραγματικοί χαιδεμένοι που τους αγγίζει κανένας, και ποιοί είναι ο μισθωτοί δούλοι που τους χτυπάνε όλα τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ, το Κράτος, τα ατσάλινα κατασταλτικά χέρια του, και εσύ μαζί.
      Μη μιλάς για χαιδεμένους εργαζομένους όσο κυκλοφορούν όλοι αυτοί ελεύθεροι και ανενόχλητοι, και χέσε με και με τον Τζιμάκο τον Πανούση εντάξει; Και εγώ τραγουδάω »όλο εμένανε σηκώνει, να πω μάθημα η δασκάλα…», αλλά δεν τον επικαλούμαι σε τέτοια τον αναρχικό με τα χρυσά κουτάλια (τον παραχαιδεμένο).

  4. Ονειρμέ, όταν έλεγα ότι γίνεσαι κουραστικός προέβλεπα απλώς τις απαντήσεις σου.

    • @Αντονιόνη

      Ωραία Αντονιόνη με τις μαντικές ικανότητες, πες και τίποτα συγκεκριμένο. Υπάρχει τόσος σοβιετικός μαρξισμός όσο και δυτικός στα σημεία. Όταν έγραφα για την καθημερινή ζωή είχα στο μυαλό μου το έργο του Λεφέβρ. Το ότι το τελευταίο πρόβλημα που έχει να επιλύσει η κεφαλαιοκρατία δεν είναι παρά ο άνθρωπος, είναι παρμένο από site αναρχικών του εξωτερικού. Η σημασία των »μέσων μεταφοράς και κυκλοφορίας» ίσως καταδικαζόταν (από ορθόδοξη, πολύ ορθόδοξη μαρξιστική σκοπιά) γενικότερα ως έμφαση στη »σφαίρα της κυκλοφορίας» έναντι της παραγωγής (πράγμα λάθος, αλλά δεν μας ενδιαφέρει εδωπέρα). Μπορώ να πω και μερικά άλλα παραδείγματα.
      Πες τίποτα και άσε το πνευματώδες χιουμοράκι, ειδικά όταν μου αποδίδεις ότι θέλω οι φτωχοί να πεινάσουν ή κάτι τέτοιο.
      Μάθε ότι και εμένα πολύ κουραστικός μου φάνηκε ο »δυτικός μαρξισμός», με το πολύ μπλα μπλα και τη λίγη ουσία του.

  5. Καλά, αυτή η ρημάδα η κοινή λογική έχει μεταναστεύσει;

    Το άρθρο λέει πράγματα αυτονόητα. Τώρα αν διάφοροι πειραγμένοι συγκρίνουν τα τέσσερα χιλιάρικα με τα εκατομμυρία του Μάνεση, αυτό είναι άλλο θέμα.

    Λες και επιτελεί κάποιο παραγωγικό ρόλο ο κάθε Μάνεσης για να δικαιούται να μιλάει και να συζητάμε και σοβαρά τις προτάσεις του!

    • Το αντίθετο, η κοινή λογική είναι αντιφατικό μόρφωμα γιατί δεν υιοθετεί συνειδητά μια ταξική σκοπιά. Όχι τόσο ο Αντονιόνης όσο το »πειραχτήρι» είναι ίσως αυτή η περίπτωση, αν και το πειραχτήρι είπε πολλές παπάτζες και μάλλον δεν ανήκει ούτε στην »κοινή λογική».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s