Μικροαστολογία: μία πρόταση προς τη μαρξιστική γραμματεία

                                                                                                                                                                                                       Του Ονειρμού

tumblr_kp3g3oak6e1qzse0lo1_500

Τί είναι άραγε ο μικροαστός ???

Αυτός ο αιθέρας που γλιστράει μέσα από τα αναλυτικά μας χέρια; Aυτό το Φάντασμα που πλανιέται πάνω από το σώμα του μαρξισμού; Αυτό το πικρό ποτήρι που πρέπει να το (κατα)πιεις; Αυτή η χαρούμενη και ανόητη, ασυνάρτητη ύπαρξη; Αυτό το μαύρο πρόβατο που γίνεται λουκούμι όταν έρχονται τα δύσκολα ή πριν από τις αστικές εκλογές; 

Σίγουρα θα προνοήσει ο συλλογικός Επαναστάτης του Μέλλοντος, και θα αποσαφηνίσει τέτοιες δύσκολες έννοιες, κατασκευάζοντας τα κλειδιά για την κατανόηση της σύγχρονης πραγματικότητας. Μέχρι τότε, θέλω να διατυπώσω κάποιες σκέψεις πάνω σε αυτό, με τη μέγιστη επιφύλαξη και με επίγνωση των ορίων αυτής της προσπάθειας:

1. Ο »μικροαστός» είναι το ανθρώπινο κύτταρο του κεφαλαιοκρατικού σώματος. Ως αναλυτική κατηγορία, δεν αφορά απλώς την ιδιωτική ιδιοκτησία. Σπανίως χαρακτηρίζουμε κάποιον »μικροαστό» έχοντας πρώτα ελέγξει τα περιουσιακά του στοιχεία. Σε σχέση με την ιδιοκτησία, βασική διάσταση του μικροαστού είναι η εδαφική διάσταση. Η κίνησή του είναι καναλιζαρισμένη, οι δρόμοι που παίρνει χαραγμένοι, τα μονοπάτια στάνταρ-σπίτι->δουλειά, δουλειά->σπίτι. Στην εδαφικοποίηση αυτή συμβάλλει ο θεσμός της οικογένειας και της ιδιοκτησίας (πρωτίστως, ιδιοκτησία μικρής επιχείρησης και κατοικίας). »Εδαφικοποίηση» σημαίνει αγκυροβόλημα σε ένα μέρος, μαρκάρισμα του μέρους αυτού και ανάπτυξη ενός ρυθμού ζωής γύρω από το σημείο αυτό. Όπως ένα πλοίο που γενικά κινείται πάνω στο θαλάσσιο ρευστό, αγκυροβολώντας, »εδαφικοποιείται», ακινητοποιείται στο συγκεκριμένο εδαφικό τμήμα-βυθό. Η ιδιοκτησία ενός πράγματος »εδαφικοποιεί» πάνω στο πράγμα. Η ιδιοκτησία της κατοικίας εδαφικοποιεί στην κατοικία. Ο μικροαστός έχει standard ρυθμούς ζωής. Εδαφικοποιημένος είναι ο ίδιος ο »ρυθμός», πατάει πάντα στην ίδια γη, έχει επαναληπτικότητα, τακτικότητα, Έτσι και η »καθημερινή ζωή» του (μικρο) αστού.

2. Ο »μικροαστός» είναι ένα »εννοιακό πρόσωπο», που θέτει σε κίνηση η μαρξιστική μηχανή, για να αναπαραστήσει το μικρο-μοριακό επίπεδο της κεφαλαιοκρατίας, δηλαδή, το επίπεδο της καθημερινής, κεφαλαιοκρατικής ζωής. Ακριβώς ο μικρο-αστός, είναι μικρο-μοριακή, στοιχειακή δύναμη, το ανθρωπομόριο της κεφαλαιοκρατικής κοινωνικής παραγωγής, μικρο-ιδεότυπος, το έσχατο άτομο του συστήματος που δεν διαιρείται σε απλούστερα μέρη. Ως Εννοιακό Πρόσωπο, ο μικροαστός επιτρέπει τη δραματοποίηση της αστικής ζωής, παίζοντας το θεατρικό ρόλο του »μέσου ανθρώπου».

3. Δεν υπάρχει »μικροαστική τάξη». Οι »τάξεις», με τον τρόπο πρώτα απ’όλα που η συνήθης κοινωνιολογία χρησιμοποιεί τον όρο αυτόν, αποτελούν κοινωνικές διαστρωματώσεις (κοινωνικά στρώματα) που δρουν στο μακρομοριακό (ή γραμμομοριακό, δηλαδή με σαφείς χαράξεις-γραμμές-οριοθετήσεις) επίπεδο. Οι μικρο-αστοί είναι πάντοτε μόρια και ροές μέσα στα κανάλια του αστικού συστήματος, και δεν συγκροτούν κάποια »τάξη» με αυτοτέλεια και συνεκτικά συμφέροντα. Αντί για »μικροαστική» τάξη, μπορούμε να μιλάμε για μεσαία στρώματα . Είναι αλήθεια πως στο ζήτημα αυτό μπορούμε να βρούμε διαφορετικά αποσπάσματα στους Μάρξ-Ένγκελς-Λένιν. Το ζήτημα είναι να κάνουμε επιλογές και να τακτοποιήσουμε κάπως τις έννοιες (βλ. παρακάτω).

4. Ο »μικρο-αστισμός» είναι το γεωλογικό υπόστρωμα κάθε αστικής κοινωνικής διαστρωμάτωσης. Εδώ οφείλουμε μια μεγάλη παρέκβαση:

Σε κάθε κοινωνικό σύστημα οι επιμέρους τάξεις/κλάσεις/υποσύνολα, ως επιμέρους διαστρωματώσεις, συσσωματώνονται ανάλογα με τις αποστάσεις των διαφορών τους (σύγκλιση και απόκλιση), για την προάσπιση των οικείων συμφερόντων τους (πρόκειται για τις λεγόμενες »ομάδες συμφερόντων», πλάι σε άλλα στρώματα όπως εθνικές, πολιτισμικές ομάδες κλπ). Τα επί μέρους αυτά κοινωνικά στρώματα ταξι-νομούνται από το κοινωνικό σύστημα, σε τελική ανάλυση, σε δύο »μητρώα», ένα θετικό και ένα αρνητικό. Η θετική τάξη (άρχουσα τάξη) προβάλλει ως παραγωγός της συστημικής τάξης-νοήματος-λειτουργίας συνολικά, ενώ η αρνητική τάξη (υποτελής τάξη) προβάλλει ως ετεροπροσδιορισμένη από τη θετική. Η θετική τάξη διοικεί στη βάση κάποιου αξιώματος. Στην κεφαλαιοκρατία, όπου δεσπόζον υποσύστημα είναι το οικονομικό, η »θετική τάξη» όλου του κοινωνικού συστήματος απαρτίζεται κυρίως από κεφαλαιοκράτες, και η »αρνητική τάξη» κυρίως από τους μισθωτούς εργαζόμενους. Το αξίωμα από το οποίο αντλεί τη νομιμοποίησή της η άρχουσα τάξη στην κεφαλαιοκρατία είναι η ιδιωτική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής. Και αυτό γιατί, στο βαθμό που το οικονομικό υποσύστημα είναι το δεσπόζον στο σημερινό κοινωνικό σύστημα, τόσο τα κέρδη του όσο και οι ζημίες του αποβαίνουν μεγέθη δεσπόζουσας-καθοριστικότερης σημασίας για το συνολικό κοινωνικό σύστημα, από ότι τα »κέρδη» και οι »ζημίες» άλλων υποσυστημάτων. Έτσι η »ζημία» που προκαλεί στο οικονομικό υποσύστημα πχ το αίτημα για αύξηση μισθών, οι βλάβες και οι δυσλειτουργίες που προκαλούν σε αυτό η οργάνωση και συνειδητοποίηση των μισθωτών εργαζομένων (με πολιτικές απεργίες κλπ), έχουν μεγαλύτερο κόστος για το κοινωνικό σύστημα ως όλον, από ό,τι οι βλάβες και οι δυσλειτουργίες άλλων υποσυστημάτων (εκπαίδευση-επιστήμη, θρησκεία, νομικό σύστημα, πολιτικό-κοινοβουλευτικό, ΜΜΕ κ.α).
Όμως, τόσο η »θετική» όσο και η »αρνητική» τάξη του συστήματος, δεν απαρτίζεται απλώς από συστατικά στοιχεία του οικονομικού υποσυστήματος. Αλλά και από επιστήμονες-ιδεολόγους ή »οργανικούς διανοούμενους», ιερείς και παπάδες, νομικούς, αστυνομικά όργανα, μέλη των ΜΜΕ, και φυσικά, πολιτικούς. Είναι προφανές ότι στη »θετική-άρχουσα τάξη» του συστήματος δεν ανήκουν μόνο οι κάτοχοι κεφαλαίου, και στην »αρνητική τάξη» δεν ανήκουν μόνο εργάτες.
Ο μικρο-αστισμός χαρακτηρίζει λίγο ως πολύ κάθε κοινωνικό στρώμα, αλλά και τις δύο κεντρικές, αντικρουόμενες τάξεις του συστήματος. Ο »μικροαστός» είναι η καθαρή διαφορά άρχουσας-υποτελούς τάξης. Είναι ο »κοινός παρονομαστής», μόνο που είναι κοινός παρονομαστής μιας άνισης σχέσης. Δεν είναι αυτό που »ενοποιεί» δύο θετικές τάξεις, αλλά η ισορροπία δυνάμεων όπως εκείνη σε μια ζυγαριά που ναι μεν ισορροπεί, αλλά ταυτόχρονα γέρνει προς το βαρύτερο αντικείμενο που έχει τοποθετηθεί. Για να βρεθεί η ισορροπία »ζυγίζονται» μια θετικά προσδιορισμένη και μια αρνητικά προσδιορισμένη-ετεροπροσδιορισμένη τάξη. Επομένως, ο μικροαστός είναι μικρο-αστός, και όχι μικρο-εργάτης, είναι το μικρο-θετικό πρόσημο του συστήματος, και όχι το μικρο-αρνητικό του. Δηλαδή ο μικροαστός είναι μια ισορροπία δυνάμεων σε μια πλάστιγγα που γέρνει προς την κυρίαρχη τάξη, δηλαδή προς την αναπαραγωγή του ταξικού καθεστώτος ως έχει. Είναι μικρο-επίπεδο ενός ταξικού μακροεπιπέδου, και αναγκαστικά, είναι το ομαλό της αναπαραγωγής του Ίδιου, είναι η τάση προς εξισορρόπηση του συστήματος. Για αυτό ο μικροαστικός τρόπος ζωής και σκέψης θέλει »ίσες αποστάσεις», είναι η »κοινή λογική», είναι ο »διάλογος μεταξύ ίσων», »κρατά τις ισορροπίες», δεν είναι παρά το νεφέλωμα της κοινής, καθημερινής ζωής κυρίαρχων-κυριαρχούμενων, που συσκοτίζει την ταξική τους σχέση.

5. Ο μικρο-αστισμός είναι τρόπος ζωής, συνήθεια, επιθυμία. Είναι κοινωνικό ασυνείδητο του αστικού συστήματος. Αυτό θέλει να πει και η ορθόδοξη μαρξιστική φράση »μικροαστικά κατάλοιπα». Άλλωστε όπως είπαμε, ο μικροαστισμός είναι μικρομοριακός, και μόνο το μακρο-επίπεδο είναι το ορατό, το γνώσιμο, το συλλήψιμο. Ένας καλός μαρξιστής προσπαθεί να »καταπολεμήσει» τον »μικροαστισμό» μέσα του, δηλαδή την μικρο-αστική επιθυμητική παραγωγή, για να χρησιμοποιήσω τους όρους των Ντελέζ-Γκουαταρί. Το να θες να αφανίσεις κάθε »ίχνος» μικροαστισμού οδηγεί σε μία βίαιη απώθηση, σε ένα παρανοικό »κλείσιμο». Ο »σχιζοειδής» έναντι του »παρανοϊκού» πόλου του αστικού, κοινωνικού ασυνείδητου, είναι φύσει μικροαστικός και »οπορτουνιστικός», γιατί δηλώνει και το Α και το μη Α, δηλώνει Α, Β, Γ, Δ, ….Κάθε κοινωνία έχει ένα τέτοιο πόλο, που θα τον χαρακτηρίζαμε σκεπτικιστικό-μηδενιστικό, προσηλωμένο στην ατομική εμπειρία και πράξη. Η διαφορά είναι πως η κεφαλαιοκρατία είναι ο μόνος κοινωνικός σχηματισμός, που όχι απλώς δεν απειλείται αλλά επιβεβαιώνεται μέσα από μια κυνική ή μηδενιστική στάση.

Υ.Ρ του σημείου 5: Ο »οπορτουνισμός» δεν μπορεί ποτέ να οριστεί σαφώς. Είναι το κενό σημαίνον που ενσαρκώνει τον εξωτερικό εχθρό σε ένα μαρξιστικό σύστημα. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει οπορτουνισμός. Το σημαίνον »οπορτουνισμός» (όπως και το σημαίνον »μικροαστισμός», αξεδιάλυτα μεταξύ τους) εκφράζει στο μαρξιστικό συμβολικό σύμπαν την ελάχιστη σχέση που αναγκαστικά διατηρεί ο μαρξισμός με το καπιταλιστικό σύστημα στο οποίο γεννήθηκε, μέσα στο οποίο ανδρώθηκε, και στο οποίο ζει ακόμα και σήμερα. Το εχθρικό καπιταλιστικό περιβάλλον δημιουργεί αστάθεια στο μαρξιστικό σύστημα, το οποίο αφενός πρέπει να δείξει κάποια ευελιξία, αφετέρου πρέπει να διατηρήσει της βασικές αρχές του για την επιβίωσή του. Αυτή η »ευελιξία» ή »τυχοδιωκτισμός», είναι ο οπορτουνισμός.
Δυνάμεις πραγματικά οπορτουνιστικές, που αξίζουν τον τίτλο τους, έχουν συνδεθεί τόσο στενά με το καπιταλιστικό περιβάλλον, που δεν έχουν καμία σταθερότητα αρχών, είναι αχταρμάς, άγονται και φέρονται από το καπιταλιστικό σύστημα. Αυτό προϋποθέτει βέβαια να έχουν κρατήσει κάποια σχέση εξωτερικότητας με το αστικό σύστημα, και με μην εκφράζουν ευθέως συμφέροντα μερίδων της άρχουσας τάξης.

6. Η καταδίκη του »μικροαστού» μέσα στους ταξικούς-πολιτικούς κόλπους είναι η καταδίκη των μικρο-αστικών επιθυμιών που απωθούνται, και προβάλλονται σε κάποιο μέλος του (μαρξιστικού) πολιτικού μορφώματος, η »θυσία» του οποίου θεωρείται πως εξιλεώνει από το Κακό, από το κεφαλαιοκρατικό μικρο(αστικο)-μοριακό Χάος που δεν μπορεί να το τιθασεύσει καμία μαρξιστική πειθαρχία και ερμηνευτική, ούτε να το αξιοποιήσει δημιουργικά. Το οποιοδήποτε πολιτικό μόρφωμα εισάγει αξιώματα για να μην το παρασύρουν τα χίλια μύρια κύματα αυτού του μικρομοριακού χάους. Ιστορικά, ένα από τα πιο γνωστά αξιώματα υπήρξε ο »δημοκρατικός συγκεντρωτισμός». Σε ένα άλλο επίπεδο, αξίωμα της σοσιαλδημοκρατίας υπήρξε το »σοσιαλισμός=κοινοβουλευτική δημοκρατία ». Άλλα αξιώματα είναι π.χ τα ερμηνευτικά αξιώματα πάνω στο μαρξικό και ευρύτερα μαρξιστικό σώμα (έργα και γράμματα των μαρξιστών, ντοκουμέντα κλπ), που φράζουν όλες τις μικρο(αστικές) ροές, όλες τις μικροαστικές »γραμμές φυγής».

7. Είναι απαραίτητο από επαναστατική σκοπιά να μην αφήνεται κανείς »ανέμελα» στο μικρο-αστικό του ασυνείδητο, δηλαδή στις καθημερινές ή »φυσιολογικές» επιθυμίες, πρακτικές και συνήθειες που τροφοδοτούν μέρα-νύχτα το κεφαλαιοκρατικό σώμα. Η αναγκαία »ενέργεια» αντλείται για το κεφαλαιοκρατικό σώμα όχι απλώς με την εκμετάλλευση της »Φύσης», αλλά και με την ομαλή, καθημερινή μικρο-αστική κίνηση και πρακτική των ανθρωπομορίων και απομύζηση των ανθρώπινων πόρων του χωρίς αντίσταση και κριτική σκέψη-πρακτική από μέρους τους.

8. Οι μάζες, λένε οι Ντελέζ-Γκουαταρί, είναι μικρομοριακή κατηγορία, η κίνησή τους σπάζει τις διαστρωματώσεις και τις μοντελοποιήσεις. Εμείς θα λέγαμε πως κάθε αυθόρμητο κίνημα αναπαράγει αυθόρμητα την »κυρίαρχη ιδεολογία». Όμως αυτή η περιγραφή δεν είναι πολύ ακριβής. Με διαφορετικούς κάθε φορά τρόπους, σε ένα »αυθόρμητο κίνημα» υπάρχει ήδη η συστημική διαμεσολάβηση, μία άπειρη διαμεσολάβηση που αυτοαναιρείται σε κινηματική αμεσότητα ως σύμπτωμα. Το αυθόρμητο κίνημα είναι σύμπτωμα του μικρο-αστικού ασυνειδήτου, για αυτό και έχει τη μορφή του, είναι ροή-κίνηση. υλιστική από-τα-κάτω μορφογένεση, μια »τσάκιση» στο φίλμ που γυρίζεται η ζωή του Συστήματος, μια διακοπή. Μια σχισματιά πάνω στη σάρκα του κοινωνικού σώματος-με-όργανα (οικονομικά όργανα, πολιτικά όργανα, νομικά όργανα, κατασταλτικά όργανα, πολεμικά όργανα) που δείχνει πώς δουλεύει, υπόγεια, ένα ολόκληρο εργοστάσιο, ένα σώμα-δίχως-όργανα. Το »αυθόρμητο» κίνημα δεν έχει πολιτικά όργανα, δεν έχει οργανικούς διανοούμενους, είναι »παραπροϊόν» της συστημικής παραγωγής, ένα ποτάμι παθών που δεν καναλιζαρίστηκε ακόμα.

9. Αν ο μικροαστισμός είναι ασυνείδητο, δεν υπάρχουν πρώτα »μικροαστοί», αλλά πρώτα ο μικρο-αστικός τρόπος ζωής, μικρο-αστικές επιθυμίες, μικρο-αστικά όνειρα, μικρο-αστικές φαντασιώσεις, μικρο-αστικά ζώα (για τους Ντ-Γκ, τα κατοικίδια ζώα πού έχουν μάθει πού χέζουν και πού κατουράνε, ειδικά οι γάτες και οι σκύλοι-ο μικροαστισμός είναι συνήθως, αλλά όχι πάντοτε, κατοικίδιος). Υπάρχουν μικρο-αστικά αντικείμενα. Μικρο-αστικά φετίχ, ο »φετιχισμός του εμπορεύματος» συνεπάγεται τον μικρο-αστικό νεοπαγανισμό των αντικειμένων-εμπορεύματων. Μικρο-αστός είναι το »ομοίωμα», το »εννοιακό πρόσωπο» όπως είπαμε, που απομειώνει, στα μαρξιστικά συμφραζόμενα, την πολυπλοκότητα όλου αυτού του χάους προσδιορισμών, στάσεων-συμπεριφορών, πρακτικών. Ο »Μικρο-αστός» συγκεφαλαιώνει σαν persona όλες τις ιδιότητες του αστικού κοινωνικού.

10. Όλοι »τείνουν» προς τον μικρο-αστισμό, ο μικρο-αστισμός είναι ο ανθρωπολογικός »ελκυστής» όλων των δυνάμεων του κοινωνικού πεδίου. Το αστικό Υποκείμενο δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, το αστικό Φυσικό Πρόσωπο, είναι ο ίδιος ανθρωπολογικός ελκυστής. Πρόσωπο, Νομικό Πρόσωπο, μπορεί να είναι και μια εταιρεία, ένα Κράτος. Το υβρίδιο αυτό είναι πάντα Φυσικο-Νομικό Πρόσωπο. Το φυσικό πρόσωπο, ο Άνθρωπος, είναι φυσικο-νομικό, μια επιχείρηση ή ένα κράτος είναι επίσης φυσικο-νομικό. Η δομή είναι εκείνη του ομοιώματος, του θεανθρώπου, των δύο σωμάτων του βασιλιά (φυσικό σώμα-θεικό σώμα). Κάθε κοινωνικό υποσύστημα έχει τον δικό του homo (Ηθικό Πρόσωπο, Πολιτικό Πρόσωπο, Οικονομικό Πρόσωπο κλπ), και όλοι υποτάσσονται, στην αστική κοινωνία, στον ορθολογικό homo economicus. Ό,τι είναι η »κυβερνητική» και η »θεωρία των συστημάτων» στο εμπράγματο επίπεδο, είναι η »θεωρία των Παιγνίων» στο ανθρωπολογικό. Η πρώτη υπολογίζει τις αντικειμενικές τάσεις του κεφαλαιοκρατικού συστήματος στους »εμπράγματους όρους» του, η δεύτερη στους »ανθρώπινους». Η ταυτότητά τους μας δείχνει ανάγλυφα τις τάσεις υποκειμενοποίησης του αντικειμενικού και αντικειμενοποίησης του υποκειμενικού. Το ομοίωμα και το Σύστημα, η ανθρωποποίηση και η απ-ανθρωποποίηση, βασιλεύουν. Η δισημία του σπινοζικού Θεός=Φύση,μοιάζει με τη αμφισημία του Συστήματος σαν αναγκαιότητας Προσώπου (Το Σύστημα-Πρόσωπο/Υποκείμενο, που »φταίει», που είναι »ανίκητο» κλπ, μολονότι είναι απρόσωπο) ή Φύσης (Το Σύστημα σαν Φύση, οι κρίσεις του σαν φυσική καταστροφή).

11. Η μικρο-αστολογία πρέπει να γίνει η επιστήμη που μελετά το κοινωνικό ασυνείδητο του αστικού συστήματος, την καθημερινή ζωή του κεφαλαιοκρατικού σώματος. Μελετά την »αίσθηση της πρακτικής» των ανθρώπων, τις δημοφιλείς μορφές τέχνης-τη μουσική, τη λογοτεχνία, το blogging, μελετά τα αντικείμενα φετίχ και τη μαζική κατανάλωση, τα ανέκδοτα και τις φήμες που εξαπλώνονται γρήγορα, τις υψηλές ακροαματικότητες των τηλεοπτικών εκπομπών και σειρών, τις κοινές φαντασιώσεις και τα όνειρα, τα λαοφιλή αθλήματα και τα παιδικά πρότυπα, τις διακυμάνσεις των ψυχικών διαθέσεων, την ερωτική libido και τις μαζικές διευθετήσεις της.

12. Η ταξική ανάλυση και η κομμουνιστική προοπτική, αποκομμένη από την μικρο-αστολογία και τη μελέτη της καθημερινής ζωής σε μικροεπίπεδο, δεν έχει καμιά ελπίδα να εμπνεύσει τις »μάζες». Γιατί οι »μάζες» είναι πρώτα διακυμάνσεις και ύστερα γίνονται (αν γίνονται) παλιρροϊκά κύματα, ενώ η μαρξιστική αριστερά παραδοσιακά κινείται και ελίσσεται με μεγαλύτερη άνεση στα »μεγάλα μεγέθη» τις κεντρικής πολιτικής σκηνής (πράγμα που δεν σημαίνει απλά το κοινοβούλιο, αλλά και τα μεγάλα μεγέθη που διαχειρίζεται σε επίπεδο λόγου, όπως »καπιταλισμός», »Κράτος», »διεθνισμός», »οικονομικές κρίσεις», »πόλεμος», χωρίς να τα συνδέει οργανικά με τους αποδέκτες του λόγου της) .

13. Το μικρομοριακό επίπεδο έχει κοινωνική σημασία, μόνο όταν επιδρά στο μακρομοριακό επίπεδο, όταν ραγίζει τις αποκρυσταλλωμένες αντιλήψεις και μορφές ζωής, όταν μετακινεί τις τεκτονικές πλάκες του συστήματος. Μόνες τους οι »μικρο-πολιτικές» παρεμβάσεις καταπνίγονται, σαρώνονται από τη σκούπα του συστήματος, το γκλομπ του αστυνομικού, τη προπαγάνδα του δελτίου ειδήσεων των 9, τις μεθοδεύσεις του αστού πολιτικού. Ο ταξικός αντίπαλος δεν βασίζεται στα καμιά φορά αστάθμητα πέρα-δώθε του μικρο-αστισμού, παίρνει στρατηγικές αποφάσεις σε μακρο-επίπεδο, το κεφαλαιοκρατικό σώμα έχει όργανα, εγκέφαλο, θώρακα, ατσάλινα χέρια. Σώμα, θώρακα, εγκέφαλο, χέρια πρέπει να αποκτήσει και το εργατικό-λαϊκό κίνημα. Η πολιτική είναι ισχύς, οι πολιτικές δυνάμεις συγκρούονται, στο πιο θεμελιακό επίπεδο, σαν διανύσματα δυνάμεων με τις καθορισμένες τιμές τους και κατευθύνσεις τους.

14. Η Κρίση του κεφαλαιοκρατικού συστήματος είναι και κρίση της μικρο-αστικής ζωής, της σχετικής ισορροπίας, της ομαλής αναπαραγωγής. Όλοι κρίνονται, θα δώσουν τα διαπιστευτήριά τους στο σύστημα, θα αντεπεξέλθουν; Ανοίγονται γραμμές φυγής, όμως, για τους Ντ-Γκ, στο μικρο-μοριακό επίπεδο δρουν με μεγάλοι άνεση οι φασίστες, που απαξιώνουν τις »αφαιρέσεις» του μακρομοριακού επιπέδου εμφανιζόμενοι σαν »αρνητές» της καθεστωτικής Πολιτικής, και επιδίδονται στον »πρακτικισμό», στον τραμπουκισμό των μεταναστών και άλλων »ταραχοποιών» και στην άμεση αποφασιστική δράση (συσσίτια κλπ), εξασφαλίζοντας την »ασφάλεια» της μικρο-αστικής ζωής και μετατοπίζοντας το βλέμμα από τις πραγματικές αλλά »αφηρημένες» πηγές του προβλήματος. Δείχνουν πυγμή, βουλώνουν με τη γροθιά τους τη τρύπα μέσα στην καθημερινή ζωή που προκαλεί φόβο και μικρο-αστικά εξαρτημένα αντανακλαστικά »να επικρατήσει η τάξη», να επανέλθει η ομαλότητα στην αστική κοινωνία. Φορτώνουν τις ευθύνες σε αυτούς που ζουν »στο περιθώριο» του συστήματος, τους εκάστοτε Εβραίους, τους μετανάστες, τους κομμουνιστές, βγάζοντας τις ευθύνες πάνω από την πλάτη του μάκρο- και μίκρο-αστισμού.

15. Ο »μοντέρνος» και ο »μεταμοντέρνος» μικροαστισμός δεν είναι ακριβώς ο ίδιος. Άλλαξε σε συνάρτηση με τις διαφορετικές ιδιότητες των ανθρώπων που μπορούμε, σε γενικές γραμμές, να ανιχνεύσουμε στο πέρασμα από τη »μοντέρνα» στην »μεταμοντέρνα» εποχή (και ακόμα πιο πέρα, καθώς το »μεταμοντέρνο» πάλιωσε και αυτό).

16. Τα »μεσαία στρώματα», τα μεσοδιαστήματα της κυρίαρχης και της κυριαρχούμενης τάξης, »προλεταριοποιούνται», πράγμα που δεν σημαίνει αναγκαία ότι μετατρέπονται σε εργατική τάξη, όπως συνήθως νομίζεται. Προλετάριοι δεν είναι οι εργάτες στο βαθμό που αυτοί προσδιορίζονται αρνητικά από την άρχουσα τάξη (θετική τάξη). Προλετάριοι είναι όλο το κοινωνικό ίζημα, πέρα από εργάτες, »μικρομεσαίοι», καταπιεσμένοι, άνεργοι, και το »κουρελο- ή »λούμπεν-προλεταριάτο», με ηγέτιδα δύναμη την εργατική τάξη. Προλετάριοι είναι οι »αρνητικοί εκπρόσωποι της κοινωνίας», είναι η αρνητική τάξη του συστήματος, στο βαθμό που μετατρέπεται σε θετική τάξη, σε τάξη-για-τον-εαυτό της, στο βαθμό δηλαδή που αυτή η τάξη αυτοκαθορίζεται. Έτσι, η »αρνητική τάξη» που ετεροπροσδιορίζεται, όπως είπαμε, από τη θετική τάξη, ακριβώς λόγω αυτού του ετεροπροσδιορισμού, είναι μόνο δυνητικά αντισυστημική δύναμη. Το περίγραμμα της επαναστατικής δύναμης του αρνητικού είναι ασαφές, και δεν είναι, αν καταφάσκει μια άλλη κοινωνική οργάνωση. Το απλά »αντισυστημικό», βοηθά το »συστημικό» να ξανακερδίσει την ισορροπία του αντλώντας πολιτική υπεραξία από αυτό. Η άρχουσα τάξη παραμένει τέτοια, προβάλλοντας τον εαυτό της ως τη μόνη τάξη έναντι του αντισυστημικού χάους.

17. Η »μικρο-αστολογία» από μια επαναστατική κομμουνιστική οργάνωση, κάποιου είδους x, για το οποίο x είμαστε ανώριμοι ακόμα, είναι αναγκαίος όρος της θετικής υπέρβασης της κεφαλαιοκρατίας.

Γενικό Υστερόγραφο:

Χάνοντας μια μάχη (αλλά όχι τον πόλεμο) από τα μικροαστικά μου κατάλοιπα, απέκτησα και δεύτερο διαδικτυακό »σπίτι», μετά τη Λέσχη: http://bestimmung.blogspot.gr/ (τουλάχιστον είναι κοινόβιο, όπως και αυτό εδώ).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s