Περί βίας

του Γιώργου Ρούση

Με αφορμή την ένταση του οικονομικού καταναγκασμού, την άμεση κρατική και παρακρατική βία και τις βίαιες αντιδράσεις που αυτά προκαλούν, έχει αναζωπυρωθεί η συζήτηση περί βίας.

Σε αυτήν τη συζήτηση οι συστημικές – κυβερνητικές δυνάμεις, γεννήτορες και δάσκαλοι της βίας, την καταδικάζουν όταν στρέφεται εναντίον τους, μ΄άλλα λόγια όταν θερίζουν ό,τι έσπειραν και καλούν την Αριστερά να πράξει το ίδιο.

Από την άλλη, η κοινοβουλευτική Αριστερά αποδέχεται το ρόλο του απολογούμενου και δεν χάνει ευκαιρία να καταδικάσει γενικώς και αορίστως τη βία και να δηλώσει ότι η ίδια δεν πρόκειται ποτέ να τη χρησιμοποιήσει.

Ενδεικτικά θυμίζω τις πρόσφατες δηλώσεις του Αλέξη Τσίπρα, ότι η «βία ως η πλέον αυταρχική πράξη» είναι καταδικαστέα, ή αντίστοιχες δηλώσεις άλλων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ που περηφανεύονται ότι «θα ταράξουν (τους αντιπάλους τους) στη νομιμότητα».

Θυμίζω ακόμη παλιότερες δηλώσεις της Αλέκας Παπαρήγα κατά την οποία «στην πραγματική λαϊκή εξέγερση δεν θα σπάσει ούτε τζάμι» και την πρόσφατη απολογητική της στάση κατά την οποία οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ δεν διέπραξαν την «καταδικαστέα» πράξη της κατάληψης ενός δημόσιου χώρου που είναι το υπουργείο.

Θυμίζω τέλος την ευκολία με την οποία αυτή η Αριστερά χαρακτηρίζει αδιακρίτως ως προβοκατόρικη και βίαιη αντίδραση στο σύστημα.

Αυτές οι τοποθετήσεις κατά της βίας γενικώς:

Αρνούνται τις πλέον ένδοξες στιγμές της παγκόσμιας αλλά και της ελληνικής Αριστεράς, δηλαδή τη διπλή ένοπλη αντίσταση κατά του γερμανικού και στη συνέχεια του βρετανικού ιμπεριαλισμού, και κατά του ντόπιου κεφαλαίου.

Αρνούνται το δικαίωμα της αντίστασης στη βία με βία, τη στιγμή μάλιστα που στο βαθμό που αντιδραστικοποιείται το κεφαλαιοκρατικό σύστημα και κατ΄ επέκταση περιορίζεται η συναίνεση προς αυτό, είναι βέβαιο ότι θα προσφεύγει όλο και περισσότερο στη βία και θα αποκαλύπτει το χαρακτήρα του ως επί της ουσίας δικτατορία της αστικής τάξης. Με άλλα λόγια, αρνούνται την αλήθεια του Μπρέχτ ότι «μόνον η βία ωφελεί όπου εξουσιάζει η βία»(1)

Αρνούνται την αλήθεια που διατυπώνει ο Ένγκελς, ο ότι δηλαδή «η βία παίζει στην Ιστορία και έναν άλλο ρόλο (εκτός από το ρόλο του κακοποιού), ρόλο επαναστατικό […] και, όπως λέει ο Μαρξ, είναι η μαμή κάθε παλιάς κοινωνίας, που κυοφορεί μια νέα […] η βία είναι όργανο, που με αυτό το κοινωνικό κίνημα ανοίγει το δρόμο του και σπάζει τις αποστεωμένες, απονεκρωμένες πολιτικές μορφές»(2)

Αρνούνται το γεγονός ότι να μεν η θεωρία μπορεί να μετατραπεί σε υλική δύναμη αν γίνει κτήμα των μαζών, όμως «η κριτική των όπλων δεν μπορεί να αντικατασταθεί από το όπλο της κριτικής» (3) και ότι στην κάθε περίπτωση η αναγκαία για την ανατροπή του κεφαλαιοκρατικού συστήματος επανάσταση δεν μπορεί παρά να είναι βίαιη, υπό την έννοια ότι το κεφάλαιο θα εξαναγκαστεί – θα βιαστεί να εγκαταλείψει την εξουσία του και δεν θα το πράξει οικειοθελώς.

-Αρνούνται τέλος τη μεγάλη λενινιστική αλήθεια της «αναγκαιότητας συστηματικής διαπαιδαγώγησης των μαζών στο πνεύμα αυτής και μόνον αυτής της άποψης για βίαιη επανάσταση [η οποία] βρίσκεται στη βάση όλης της διδασκαλίας του Μαρξ και του Ένγκελς» (4)

Αρνούμενοι όμως όλα τα παραπάνω, όχι μόνον αφήνουν έκθετο το λαϊκό κίνημα στην πολύμορφη βία του συστήματος, αλλά ουσιαστικά αποκλείουν την ανατροπή του και μαζί μ΄αυτήν και τη λύτρωση από τα σημερινά δεινά.

 

(1)Μπρέχτ, Αγία Ιωάννα των Σφαγείων

(2) Fr.Engels, Anti- Duhring. Editions Sociales, 1973, σελίδα 211

(3) Κ.Marx, Introduction a la critique de la philosophie du Droit de Hegel. Editions Sociales, 1975, σελ. 205

(4) Λένιν, Κράτος και Επανάσταση, Άπαντα, τόμος 33, σελίδα 22

 Πηγή

4 Σχόλια to “Περί βίας”

  1. Ρε παιδιά αναδημοσιεύουμε τον Ρούση έτσι επειδή τον γουστάρουμε;
    Αναδημοσιεύετε εδώ μέσα άρθρα της ψευτο-Ελευθεροτυπίας;

    Δε μας ενοχλεί καθόλου το γεγονός ότι ο Ρούσης νομιμοποιεί με την πένα του τη «νέα» Ελευθεροτυπία που έχει στηθεί με αποκλειστικό σκοπό να φάει από τους περίπου 800 απλήρωτους εργαζόμενους δεδουλευμένα μηνών και αποζημιώσεις απόλυσης; Μας αρέσει αυτό; Το δεχόμαστε; Ή επειδή είναι «δικός μας», τον βάλαμε και στο επικρατείας τρομάρα του, δεν του κάνουμε κριτική;

    Ο Ρούσης είναι Απαράδεκτος!

    Από την άλλη μεριά έχουμε το πρώτο μεγάλο εγχείρημα αυτοδιαχείρισης με την «Εφημερίδα των Συντακτών» και ο Ρούσης να στηρίζει την Τεγοπούλου και τον Οικονομόπουλο; Να αρθρογραφεί σε αυτό το αίσχος δίπλα από ολοσέλιδες διαφημίσεις της «Ελληνικός Χρυσός»; Είμαστε σοβαροί;

    Υ.Γ. Ας σημειωθεί ότι όλα αυτά δε τα λέω με ελαφριά καρδιά ή από θέση «εχθρού». Τον Ρούση (όπως και την «Ε») τον διαβάζω επί χρόνια. Όχι πια όμως, γιατί σε τέτοιες ακραίες συνθήκες δεν παίζουμε. Δεν υπάρχουν «μα» και «μου». Παίρνουμε θέση. Και ο Ρούσης έχει πάρει θέση στο πλευρό μιας εργοδοσίας ασύδοτης και αδίστακτης και απέναντι στους εργαζομένους.

    Infoz:
    (1) http://www.efsyn.gr/?p=26559
    (2) http://www.efsyn.gr/?p=14194

  2. Αγαπητοί φίλοι-ες της Λέσχης,
    το σχόλιο που έκανα πριν σε σχέση με τον κύριο Ρούση και την σημερινή ψευτο-«Ελευθεροτυπία» δεν είχε ούτε υβριστικό περιεχόμενο ούτε κάτι που να δικαιολογεί την λογοκρισία του.

    Μέχρι πριν λίγο εμφανιζόταν.
    Τώρα δεν το βλέπω.
    Θέλω να πιστεύω ότι είναι θέμα του σέρβερ και ότι δεν το διαγράψατε.

    Παρακαλώ πολύ δείτε το,
    και φροντίστε να φανεί,
    γιατί τα σχόλια δεν χάνονται.

  3. Βασίλης Παπατσίμπας Says:

    Reblogged this on ΑΛΕΞΙΚΕΡΑΥΝΟ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s