Λίγο πριν τις φοιτητικές εκλογές…

Protesters march towards formation of police officers outside parliament in central Athens

Με τη σχεδόν δομική -σε κάποιες στιγμές- μελαγχολία αυτού «που μεγάλωσε», κοιτάς πίσω να δεις τι υπήρχε… Κοντοστέκεσαι για λίγο, και αμέσως ξαναγυρίζεις στο τώρα. Τα αμφιθέατρα, το άγχος, «ο νους μας που ‘ναι αληταριό κι όλο θα δραπετεύει«, οι δαπίτες και οι μπράβοι τους, οι πασόκοι και οι γλάστρες τους, τα «αντί προλόγου» και «αντί επιλόγου«, ο subcomandante Μarcos και τα επιμύθιά του, o Ρίτσος και τα ποιήματά του, ο Che κι ο Λειβαδίτης κόντρα στην «ανάπτυξη» και την «αξιοκρατία», ο Μαγιακόφσκι και οι Rage against the machine κόντρα στα σκυλάδικα και τη φτηνιάρικη R & b, το «βάλε φωτιά σ’ ότι σου καίει σ’ ότι σου τρωει τη ψυχή» κόντρα στον καιρό «που θα ρθει και θα φέρει πάλι το γαλάζιο» να μας τα πρήζει και τα λοιπά και τα λοιπά….

Άλλοτε χαμογελάς κι άλλοτε μελαγχολείς λίγο. Σίγουρα συνειδητοποιείς ότι στην πραγματικότητα θα ‘ρθει καιρός που όπως και να έχουν πάει τα πράγματα όποιος θελήσει να καταλάβει τι συνέβη στην Ελλάδα, μετά το «τέλος της ιστορίας» στα 90’s και μέχρι την εποχή των τεράτων στα 00’s, θα αναγκαστεί να κοιτάξει και για αυτή την ιστορική ανορθογραφία που λέγεται φοιτητικό κίνημα, εξωκοινοβουλευτική αριστερά και ΕΑΑΚ. Οι εχθροί θα σκύψουν πάνω τους με μίσος και απορία, θυμίζοντας τον Άδωνι όταν κατακεραύνωνε τους «μαλλιάδες» μέσα από τη Βουλή. Οι φίλοι θα σταθούν, με περηφάνια και ελπίδα, όπως οι διαδηλωτές όταν υποδέχονται τις μέρες των απεργιών τα φοιτητικά μπλοκ με τις κόκκινες σημαίες και το «βήμα» στη Σταδίου, ή οι κάτοικοι στην Κερατέα που συγκινούνταν με τους φοιτητές που παρευρίσκονταν στις συγκεντρώσεις τους…

Και μετά είναι που σε ταρακουνάει η πραγματικότητα. Και ξέρεις ότι το ζήτημα δεν είναι η ήδη κατεκτημένη ιστορική υστεροφημία. Δεν μπορείς να αρκεστείς στο «όπως και να έχουν πάει τα πράγματα» και να έχεις ήσυχη τη συνείδηση ότι εσύ τουλάχιστον έκανες ότι μπορούσες. Το ζήτημα είναι τώρα τι κάνεις. Είναι να μην περιμένεις στωικά να δεις προς τα που θα πάνε τα πράγματα,  αλλά να τα πάς εσύ, εκεί που πρέπει. Να ζήσουμε αλλιώς δηλαδή, χωρίς μνημόνια, φυλακίσεις αγωνιστών, αυτοκτονίες, μικρά και μεγάλα πραξικοπήματα, ανεργία και πολιτισμική παρακμή. Να «κάνουμε τα όνειρά μας εφιάλτες τους», να «γίνουμε η άμμος στα γρανάζια τους» ή τουλάχιστον να προσπαθήσουμε μέχρι τέλους γι αυτό.

Γιατί το ξέρουμε πια πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Ή θα παραιτηθούμε και θα χάσουμε σίγουρα ή θα αγωνιστούμε και μπορεί και να κερδίσουμε. Ή θα μείνουμε πιστοί στην έμπνευση και στο μεράκι του κόσμου που μπορεί να πάει αλλιώς  ή θα αφεθούμε να σβήνουμε στην παραίτηση «αυτού του κόσμου που δεν θα αλλάξει ποτέ«…

«it’s better to burn out, than to fade away» όπως λέει και το τραγούδι… μαζί και με αυτά τα λόγια τα γεμάτα αναντίστοιχο -για την περιόδο- λυρισμό, δηλώνουμε ότι στηρίζουμε στα ίσια τα σχήματα της ΕΑΑΚ παντού (σε κάθε τμήμα και σχολή) και πάντα… Γιατί την ύπαρξη και την ενίσχυσή τους τη θεωρούμε αναπόσπαστο κομμάτι  του δύσκολου και συνάμα όμορφου δρόμου που πρέπει όλο και περισσότεροι να διαβούμε για να πάρουμε πίσω τις ζωές, τις ελπίδες και τα όνειρά μας.

Καλή επιτυχία σύντροφοι! rock n roll can never die

(κατάθεση σκέψεων από το θαμώνα της Λέσχης, Corto Maltese)

2 Σχόλια to “Λίγο πριν τις φοιτητικές εκλογές…”

  1. Κι αυτό από έναν… παλιό ροκά:

  2. Για όσους δε μπορείτε να το δείτε, το σχόλιο του Τάσου είναι το παρακάτω:

    «Ας μην το κρύβουμε! Διψάμε για ουρανό!…»

    Μου ‘στειλε χθες ένας παλιός σύντροφος μήνυμα στο inbox: “Είσαι ο γιος του Κατιντσάρου, του στελέχους της Κ.Ο.Μαχητής;” “Δεν έχει γιο αυτός, ο αδερφός του έχει”, του απάντησα. Μάλλον μπερδεύτηκε λίγο ο άνθρωπος, γι’ αυτό του ξεκαθάρισα αμέσως ότι, “εγώ είμαι το… στέλεχος, αυτοπροσώπως”. “Είδα”, μου είπε, “ότι ασχολείσαι πολύ με τα ΕΑΑΚ, όλο ΕΑΑΚ ανεβάζεις αυτές τις μέρες, και είπα ότι δεν μπορεί να είσαι ο ίδιος…”
    Ρε, λες να έχω ξεμωραθεί; αναρωτήθηκα και αναρωτιέμαι ακόμη. Γι’ αυτό θα πω λίγα λόγια:
    Τα ΕΑΑΚ είναι η μεγαλύτερη κατάκτηση του χώρου της Επαναστατικής Αριστεράς. Απ’ τη δημιουργία τους μέχρι και σήμερα αποτελούν πρότυπο αγωνιστικότητας, μαζικότητας, διαλόγου, επαναστατικής αναζήτησης. Έχουν πρωτοστατήσει σε όλους τους αγώνες του νεολαιίστικου και σπουδαστικού κινήματος, έχουν στρατεύσει χιλιάδες αγωνιστές και αγωνίστριες στο δρόμο της κοινωνικής αλλαγής και της Επανάστασης. Με υποδειγματικό τρόπο ως προς την έκφραση του επαναστατικού πλουραλισμού στις γραμμές τους, με αισθητική που υπερβαίνει κάθε φορά τα μίζερα κι επαναλαμβανόμενα στερεότυπα των παρατάξεων της επίσημης Αριστεράς, με σημαντικό έργο σ’ όλα τα πεδία. Αδυναμίες; Πολλές. Μόνο που τα “παιδιά” της ΕΑΑΚ έχουν τη μικρότερη ευθύνη για τις ανεπάρκειες που ταλανίζουν χρόνια τώρα το χώρο μας. Τις τελευταίες δε μέρες έχουν ξεσηκώσει πάλι όλες τις σχολές, βάλλοντας κατευθείαν τις παρατάξεις του κεφαλαίου, της τρόικας, του ΔΝΤ και της κυβέρνησης και στοχεύοντας στην όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αποδυνάμωσή τους στους χώρους σπουδών. Κι εμείς που παραμείναμε ερωτευμένοι με τη νιότη μας, τα θαυμάζουμε και τα καμαρώνουμε, γιατί είναι ό,τι καλύτερο έχουμε!…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s