Η τσογλανοπαρέα

της Ειρήνης Ηλιοπούλου

Παιδία_02

Αφορμή για το παρακάτω κείμενο αποτέλεσε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε πρόσφατα σε σχέση με τα γεγονότα στο ΤΕΙ Πάτρας.

Αρχικά:

Από τη μια ένα απόσπασμα οπτικοακουστικού υλικού έντασης στη Σύγκλητο της Πάτρας και από την άλλη γραπτός εν ψυχρώ λόγος σε δημοφιλή ιστοσελίδα. Από τη μια οργισμένοι σπουδαστές σε μονόλεπτα καρέ και από την άλλη αναρτήσεις επώνυμων επαγγελματιών του ιδεολογικού παιχνιδιού. Από τη μια νεαροί/ες να φωνάζουν σε κλειστά αυτιά και από την άλλη λαλίστατα στόματα έτοιμα να κανιβαλίσουν για ακόμα μια φορά με ασημένιο μαχαιροπίρουνο. Αυτό είναι για αρχή το δημοκρατικό τραπέζι πάνω στο οποίο κουβεντιάζονται τα πρόσφατα γεγονότα στο ΤΕΙ Πάτρας. Ένα καλοστρωμένο, savoir vivre ταμπλό γύρω από το οποίο οι συνδαιτυμόνες αλληλοσυγχαίρονται για τα ήθη και τις αξίες τους οικτίροντας τους άξεστους πτωχούς για την τραχιά τους συμπεριφορά. Ένα τραπέζι επιβεβαίωσης του ορθού καθωσπρεπισμού από το οποίο φυσικά λείπουν οι σοκαριστικοί αγενείς, οι οποίοι δεν έχουν βήμα λόγου αλλά ούτε όνομα και επίθετο, αναρτημένο βιογραφικό σημείωμα και πιστό κοινό που διψά να πάρει λίγη από την καλότροπη ευγλωττία και το <<ανώτερο>> κοινωνικά και διανοητικά στάτους των αρθρογράφων.

Σημείο πρώτο:

Γυναίκα. Όπως μας αποκαλύπτει με παρωχημένο λυρισμό το άρθρο, γυναίκα σημαίνει γέννα, περίοδος, καμπύλες και υποδοχή φαλλών ή ό, τι εν πάση περιπτώσει μπαίνει και βγαίνει στο και από το αιδοίο -λαϊκιστί μουνί. Για τη συγγραφέα και νοσταλγό της βικτωριανής ηθικής, η πρώτη παραφωνία που διαπιστώνεται στα γεγονότα είναι πως οι διαδηλώτριες ήταν γυναίκες. Ως τέτοιες θα άρμοζε καλύτερα λοιπόν να ασχολούνται με μακιγιάζ, σερβιέτες, δίαιτες, τσαχπινιές και προσεγμένους τρόπους από το να μπλέκονται στα άγαρμπα λημέρια της αμφισβήτησης. Με λόγο κοφτό και διδακτικό με μόλις πέντε λέξεις σε κάθε περίοδο, η αρθρογράφος τσαλακώνει ανιστόρητα ό, τι συζήτησε και κατέκτησε το γυναικείο κίνημα εξυμνώντας παράλληλα ό, τι επίμονα επιβάλλουν τα πρότυπα της ποδιάς και της ζαρτιέρας, του χαρτοφύλακα και του μπιμπερό. Μην σπεύσετε (πληθυντικός της απόστασης) αγαπητή αρθρογράφε να μας επισημάνετε πως οι νεαρές σπουδάστριες δεν είναι οι σύγχρονες Γκόλντμαν για τον απλό λόγο ότι δε διεκδικούν κάτι τέτοιο. Είναι φανερό ότι ευφραίνεστε στην ιδέα μιας αρμονικής θηλυκότητας που κρατά τους τύπους μπροστά στον καθηγητή, στον σύζυγο, στον πολιτικό, στον μεγαλύτερο, στον διανοούμενο και μεταξύ αυτών στην πένα σας βεβαίως. Άλλωστε το διαδικτυακό χόμπι σας μας φανερώνει μέσα από τις γραμμές προηγούμενων άρθρων σας το θαυμασμό που διατηρείτε απέναντι σε <<κυρίες>>, όπως τιτλοφορείτε τη σύζυγο του Κωνσταντίνου Καραμανλή, Αμαλία ή τη Μαρίκα του άλλου Κωνσταντίνου ή την προσφάτως εκλιπούσα Μάγκι την οποία αποκαλείτε <<ηγέτη>>. Με τέτοια και παρόμοια προσφιλή σας ομήγυρη -και λοιπές Μαριάνες- σας φανταζόμαστε να προβληματίζεστε σε απογευματινές βεγγέρες γύρω από το ζήτημα της Αφρικής και του τρίτου κόσμου, θεματολογία που σας ταλανίζει όπως κατανοούμε και από το κείμενό σας.

Σημείο δεύτερο:

Για ποιο λόγο ταράζουν την αστική γαλήνη σας οι ανάγωγες σπουδάστριες της επαρχίας; Μα, αλίμονο, με τούτα θα ασχολούμαστε τώρα; Εσείς και μόνο που προφέρετε τη λέξη ΤΕΙ ζωγραφίζονται στο μυαλό σας σημαινόμενα κακών μαθητών που απέτυχαν στις πανελλαδικές εξετάσεις και που αντί για ιατρική ποδιά και ακαδημαϊκό τήβεννο πιθανά θα φορούν γρασαρισμένες σαλοπέτες. Τα δικά σας τέκνα είναι προορισμένα για ακριβές σπουδές μακριά από συνελεύσεις και καταλήψεις, με δίδακτρα που πιάνουν τόπο και διπλώματα που θα αποσβέσουν σε κάποια στελεχιακή θέση. Τι σας μέλλει εσάς το <<σχέδιο Αθηνά>>, οι συγχωνεύσεις σχολών, οι διαγραφές ΤΕΙτζήδων, το λουκέτο ιδρυμάτων, η ανεργία των νέων, η καθημερινή βία στη δουλειά, τη σχολή, τη φτωχογειτονιά. Για σας λέξεις όπως ΤΕΙ, Χαλυβουργία, Μεταλλεία, οροθετικές πόρνες, αυτοκτονίες, άστεγοι, φτώχεια, βασανισμοί είναι εκεί μόνο για να σας θυμίζουν την αισθητική σας ανωτερότητα. Άλλωστε είστε τόσο απασχολημένη κάθε Πέμπτη πέντε με εφτά το απόγευμα με το να σώζετε την Γκάνα παρέα με τις αξιόλογες φίλες σας.

Σημείο τρίτο:

Ευγένεια. Λυπάμαι, μα ο κόσμος που υπερασπίζεστε δε χωρά ούτε κατά διάνοια τη γενικευμένη πια δίψα για αξίες και πολιτισμό σε μια κοινωνία που λεηλατείται καθημερινά από την πιο φτιασιδωμένη, ωμή βία σε πρόσωπα και πράγματα. Ηχεί οξύμωρο στ’ αφτιά σας, μα η ευγένεια δεν είναι ο κόπος να θάψεις το θυμό, η προσπάθεια να καμουφλάρεις την απογοήτευση, το βάσανο να μακιγιάρεις με όμορφες λέξεις την πίεση, την οργή και το φόβο. Ευγένεια είναι όλες εκείνες οι ταπεινές στιγμές πριν ξεσπάσεις αλλά και το ίδιο το ξέσπασμα, οργανωμένο ή αυθόρμητο, στην υγειά των ταπεινών στιγμών που διεκδικείς να παρέλθουν οριστικά. Ευγένεια είναι η ρήξη με ό,τι στερεί απ’ τα νιάτα και τη ζωή την ηρεμία και την ανεμελιά, είναι η μούντζα του μαθητή στη συντήρηση των <<επισήμων>>, η νοηματοδότηση και ο σεβασμός στο μεγαλειώδες μέσα και από την απόρριψη του φτηνού. Πως τυχαίνει άραγε και δε βρίσκει ποτέ το ηλεκτρονικό σινάφι σας δυο στιγμές να διαρρήξει ιμάτια για τον καλά στεριωμένο νεοναζιστικό λόγο στα δημοκρατικά έδρανα ή για την απροκάλυπτη χυδαιολογία των επαγγελματιών τηλε-δασκάλων; Μα αυτόν τον κόσμο φυλάτε, εκεί μέσα ονειρεύεστε πως δε θα σας απειλήσει κανείς και μαζί τις προκαταλήψεις, τις δεισιδαιμονίες και τα πρότυπά σας.

Τελικά:

Να τις φοβάστε τις <<τσογλανοπαρέες που κάνουν κριτική>>. Ίσως διάβασαν στο ποίημά του Ρίτσου με τίτλο <<Ευγένεια>> πως θα ξανάρθουμε πάλι με άλλα ρούχα, με άλλα μάτια/ με ασπρισμένα μαλλιά […] μιλώντας βιαστικά, αποσιωπώντας, μην κοιτάζοντας διόλου/ το σπασμένο κουμπί, μπηγμένο στο ακρογιάλι, ανάμεσα σε κόκαλα/ ομηρικών αλόγων και σε σκεβρωμένα γυναικεία παπούτσια.

fuck you my dear

Μόνο μια αφορμή ήταν το άρθρο σας, το οποίο μικρότατη αξία έχει. Ούτε καν αξία.

10 Σχόλια to “Η τσογλανοπαρέα”

  1. Νικος Αντωνιαδης Says:

    Χμμμ… Οκ, το αρχικο κειμενο ειναι μαλλον ατυχες. Και οι βασικοι αξονες του μαλλον επιδερμικες προσεγγισεις. Ωστοσο, ειναι πραγματικα η απαντηση αυτο το κειμενο? Αραγε ειναι προοδευτικη θεση το «Ευγένεια είναι η ρήξη με ό,τι στερεί απ’ τα νιάτα και τη ζωή την ηρεμία και την ανεμελιά»? Οκ, το προβλημα δεν ειναι «οι ανάγωγες σπουδάστριες της επαρχίας», αλλα μήπως το πραγματικο προβλημα ειναι φοιτητες που δεν προσδοκουν εφοδια αλλα «ενα χαρτι, ο,τι ναναι, να βαλω τα χαρτια στην προκηρυξη»? Αραγε τι ειναι οι «διαγραφες ΤΕΙτζηδων»? Μηπως ειναι οσοι ουτως ή αλλως δεν πατησαν ποτέ και δεν νοιαστηκαν για το τι γινεται εκει και για το ποια μαχη πρεπει να δωσουν? Αραγε τι σημαινουν τα «σημαινόμενα κακών μαθητών που απέτυχαν στις πανελλαδικές εξετάσεις» και ποιος φταιει για αυτα? Μηπως τα διωχνει η σκληρη δουλεια και η προσπαθεια που ακομη μετραει, οσο κι αν για αυτα τα σημαινομενα μονο στους «ταξικους φραγμους» επιμενουμε να ριχνουμε την ευθυνη? Και εν τελει, μηπως τελικα τα δυο αρθρα ειναι οι δυο οψεις του ιδιου, ολο και ελαφροτερου και θαμπου, νομισματος?

    Ισως καλο θα ηταν και για τις δυο αρθρογραφους να πανε μια βολτα σε καποιο ΤΕΙ και να περασουν εκει 2-3 μερες. Να μιλησουν με φοιτητες, με καθηγητες, με υπαλληλους. Να μιλησουν και με κανεναν αποφοιτο, απο αυτους που το παλευουν και παραεξω, χωρις να τρωνε τη ζωη τους για να ασχολουνται με το αδειο πουκαμισο «επαγγελματικα δικαιωματα». Ισως να «επεφταν απο τα συννεφα» και να αναθεωρουσαν πολλες απο τις αποψεις τους…

    Νικος Αντωνιαδης
    ΤΕΙ ΗΠείρου

  2. Η ασίγαστη έγνοια της τραγικής μικροαστικής συνείδησης της Βιτάλη και του κάθε citizen (που νομίζει ότι είναι αστική, αλλά δεν είναι καν αυτό, και είναι τραγική γιατί η δυσβάσταχτη αλήθεια που κατά βάθος ξέρει καλά είναι ότι ποτέ δεν θα την παίξουν οι αστοί, θα είναι πάντα το σκυλάκι που γαυγίζει, εκστομίζει, με κυνικότητα την βαρβαρότητα του καιρού μας για να την ξορκίσει) είναι να κρύψει το πρόσωπο που φοβάται, το πρόσωπο του χειρότερου της εφιάλτη. Η κ.Βιτάλη και οι φίλοι της στο Προταγκον συνδυάζοντας ωμή απανθρωπιά που προσιδιάζει στον φασισμό με συναισθηματισμό και χαριτωμενιά, μπροστά στον γιγάντιο τραμπουκισμό που συνιστά το σχέδιο ‘Αθηνά’, μπροστά στην στυγνή τρομοκρατία της τεράστιας ανεργίας που μας λούζει με κρύο ιδρώτα μας λένε »Ντάξει, βλέπεις στην ζωή σου που έρχεται μόνο συντρίμια….αλλά βρε κοριτσάκι μου δεν μπορείς να σαι και λίγο ευγενική; να δείξεις λίγο καμπύλη; κάνα βυζί. Μην κάνεις ντόρο, μας χαλάς την ησυχία, μας χαλάς την ψευδαίσθηση ότι ζούμε στο Παρίσι ή σε κάποιο φανταστικό Βερολίνο, εμάς που θέλαμε να κρύψουμε τον μόχθο (πριν ήταν εύκολο γιατί ποιος χέστηκε για τους μετανάστες), που θέλαμε να κρύψουμε την εξαθλίωση και την φτώχεια του υπαρκτού καπιταλισμού κάτω απ το χαλί, να μην βλέπουμε το οργισμένο και βασανισμένο πρόσωπο της εργατικής τάξης που τόσο μισούμε γιατί μας δείχνει αυτό στο οποίο κινδυνεύουμε να πέσουμε ή αυτό που φοβόμαστε τόσο πολύ (το φάντασμα). Μη, ήσυχα, μην μας υπενθυμίζεται ότι στην Ελλάδα αδικημένοι και απελπισμένοι δεν είναι μόνο μερικοί αλκοολικοί που θα τους πάρει συνέντευξη ο Θεωδοράκης. Που είναι μια Θάτσερ να μας σώσει»

  3. Νικος Αντωνιαδης Says:

    Γενικα, δυσκολα θα διαφωνουσε κανείς με το ότι τα χαρακτηριστικα του μικροαστισμού που εκπεμπει το αρχικο άρθρο και ολες οι παρομοιες τοποθετησεις ειναι το κυριαρχο στοιχειο των αποψεων που εκφραζονται. Ισως αυτος ο τροπος διεκδικησης και αντιδρασης να ειναι και ο σωστος, με προφανη προϋποθεση βεβαια να ειναι το τελευταιο μεσο αντιδρασης. Αναρωτηθηκε ομως κανείς αν τα οσα ξερει για το συγκεκριμενο προβλημα ειναι επαρκη για να κρινει? Οκ, «τραμπουκισμός» το Σχεδιο Αθηνά. Η «αλλη» προταση ποια ειναι αραγε? Εχει διατυπωσει κανείς καποια τετοια προταση? Δεν μιλαω βεβαια για διατυπωσεις τυπου «Παιδεια από και για το λαο και την κοινωνια, συμφωνα με τις αναγκες τους», γιατι συνηθως αυτες κρυβουν την ανυπαρξια μιας τεκμηριωμενης και εφαρμοσιμης λυσης.

    Το Σχεδιο Αθηνά ήταν μια προσπαθεια να συμμαζευτει ενα απιστευτο σκορποχωρι, η Ανώτατη Εκπαιδευση στην Ελλαδα. Ενοποιηση των επιστημονικων αντικειμενων, περιορισμος των πολεων στις οποιες ειναι σπαρμενα τα Ιδρυματα, συμπτυξη των Ιδρυματων σε πιο συμπαγεις μοναδες. Δεν ξερω αν θεωρειται προοδευτικο να προσπαθεις να διατηρησεις αυτο το σκορποχωρι, με τεραστιο κοστος για ολους, μονο και μονο για να πουλας οτι δινεις εκπαιδευση «σε ολους, για όλους, δωρεαν, κτλ». Πολλοι μονο αυτο κανουν και αυτο περιλαμβανει καθηγητες, τοπικες κοινωνιες, υπουργεια, βουλευτες. Περιλαμβανει και φοιτητες, κυριως τις παραταξεις τους, οι οποιες πουλανε αγωνιστιλικι, ολοι μαζι, απο ΔΑΠ μεχρι ΠΚΣ και απο ΠΑΣΠ μεχρι Χρυση Αυγη. Δεν ξερω αν ειναι «αδικημενοι και απελπισμενοι», η εικονα παντως δειχνει άλλα. Το «οργισμενο και βασανισμενο προσωπο της εργατικης ταξης» προσπαθει να κανει αθορυβα τη δουλεια του (με το φοβο μη στιγματισθει ως φυτό), την τελειωνει και βαδιζει προς αλλες πολιτειες (εδω ή αλλού), κυνηγωντας να πιασει τη ζωη. Δεν ξερω αν και τι καταφερνει, παντως δινει εναν πραγματικο αγωνα και οχι μια σκιαμαχια.

    Νικος Αντωνιαδης
    ΤΕΙ Ηπειρου

  4. Κύριε Αντωνιάδη :

    1) το «σκορποχώρι» το δημιούργησαν οι ίδιοι εκείνοι που τώρα προτείνουν το σχέδιο «Αθηνά».
    Είναι βέβαιο ότι δεν πρόκειται για «συμμάζεμα» όπως διατείνεστε αλλά για άλλο πράγμα.
    Για να διορθώσεις κάτι στραβό πρέπει να διαπιστώσεις ποιος ευθύνεται, αν αυτός έχει ακόμη λόγο στα πράγματα,
    για ποιο λόγο η κατάσταση έφτασε να είναι αυτή που είναι, προς ποιά κατεύθυνση θα κινηθεί η βελτίωση, ποιος θα έχει όφελος,
    ποιος θα πληρώσει τα σπασμένα κλπ κλπ. Νομίζω ότι συναφη θέματα δεν είχαν θέση στα κίνητρα της παρέμβασής σας.
    Και σε κάθε περίπτωση δεν είναι το θεμα της απάντησής μου προς εσάς.

    2) προφανώς θα υπάρχουν φοιτητές των ΤΕΙ που προσπαθουν να επιβιώσουν στο «σκορποχώρι» με τους
    τρόπους που τους προτείνουν εδώ και δεκαετίες εκείνοι που κυβερνούν απο
    εκατό γενιές, δηλαδή με κριτηριο τον ατομικισμό, την κοινωνική ανευθυνότητα, την απάτη
    τον κυνισμό, το πιάσιμο της «καλής», το ρίξιμο του άλλου, το γλείψιμο, την υποταγή, τον φθηνό ωφελιμισμό κλπ. κλπ., όπως παρατηρείται
    σε όλη την κλίμακα της κοινωνίας μας. Υπάρχουν, όμως και πολλοί άλλοι που προσπαθούν με κόπο και απόγνωση να προοδεύσουν.

    3) προφανώς υπαρχουν και καθηγητές στα ΤΕΙ που συμπεριφέρονται με παρόμοιους με τους φοιτητές τρόπους, και έτσι και αλλιώς.
    Η δική τους ευθύνη, άνα άτομο και κατά σύνολο, είναι σαφώς μεγαλύτερη απο εκείνη των φοιτητών, λόγω ηλικίας, εμπειρίας και
    κοινωνικής ευθύνης, και στα καλά αλλά και στα πολλά κακά.

    4) είναι, όμως, βέβαιο ότι υπάρχουν και καθηγητές στα ΤΕΙ οι οποίοι, με το αζημίωτο, από θέσεις διοίκησης
    εφάρμοσαν ό,τι τους υποδειχθηκε απο την πολιτική εξουσία των τελευταίων δεκαετιών και εργάστηκαν με ζήλο για να φέρουν την εκπαίδευση στα ΤΕΙ στη σημερινή άθλια κατάσταση. Αυτών η ευθύνη είναι μέγιστη και υπολείπεται μονον εκείνης της
    πολιτικής ηγεσίας, της οποίας υπήρξαν και είναι ακόμη υποτακτικοί και συχνά συνεργάτες και συνέταιροι.

    5) Κατ’αρχήν οι φοιτητές των ΤΕΙ δεν έχουν καμία ευθύνη για το ότι πληρώνουν αδρά (αυτοί και οι οικογένειές τους) για να μπορεσουν να αποκτησουν στο τέλος ένα πτυχίο με ελάχιστη (τις περισσότερες φορές) εκπαιδευτική και γνωστικη αξία και με σχεδόν μηδενική
    επαγγελματική αξία. Τουτέστιν δεν φέρουν καμία ευθύνη στο ότι προορίζονται, κατά κόρον, να γίνουν άνεργοι ή εξαθλιωμένοι ζήτουλες στην αγορά εργασίας. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να πιστέψει κανείς ότι το «συμμάζεμα» για το οποίο κάνατε λόγο θα αναιρέσει ετούτο τον εκφυλισμό. (Παραπέρα, οι φοιτητές (και όχι μόνον αυτοί) «ευθύνονται» μονάχα για το ότι δεν έχουν από χρόνια εξεγερθεί για να ανατρέψουν τον άθλιο φαύλο κύκλο στον οποίον τους έχουν αναγκάσει να ζούν. )

    6) Δεν είναι εύσχημο να βρίσκονται πρώτοι-πρώτοι στη καταγγελία και στην δημόσια καταδίκη τα θύματα μιας άθλιας κατάστασης, επειδή τάχα μου δεν αντέδρασαν όταν έπρεπε, ή επειδή συμβιβάστηκαν με τον τρόπο ζωής που τους υποδεικνύουν με όλους τους τρόπους (με την οικονομική βία και με την πειθώ του παραδείγματος του λαμόγιου) οι ίδιοι οι θύτες τους, τα πολιτικά και οικονομικά αφεντικά.
    Δεν είναι δίκαιο να καταγγέλεται από χίλιους πληρωμένους «Κάτωνες» εν χορώ και από άλλους τόσους φιλόδοξους αυτόκλητους και ευπώλητους μικροαστούς (τους πάλαι ποτέ βολέμενους με τις επιδέξιες αρετές της του «δούναι και λαβείν») η περιορισμένη βία, συμβολική και αυθόρμητη, προκληθείσα απο τη απόγνωση των νέων, ώστε να αποσιωπηθεί η κρατικός, γραφειοκρατικός και οικονομικός βιασμός εκατομυρίων οικογενειών.
    Αντίθετα, αποτελεί βδελυρή αναξιοπρέπεια όταν επιχειρείται οι θύτες σε όλες τις σφαίρες της δημόσιας πολιτικής, οικονομικής και ακαδημαικής ζωής να παραμένουν έντεχνα ή άτεχνα, μα με πονηρό τρόπο, στο απυρόβλητο και είναι καταισχύνη όταν οι θύτες μετατρέπονται σε φτωχά και ανήμπορα θύματα.

    Για να βάλουμε μια τάξη στο φαινόμενο της δημοσιογραφικής απάτης που protagon-ιστεί στα μυαλά εκείνων των κουφιοκεφαλάκηδων που βαυκαλίζονται ότι υπερέχουν της ανόητης μάζας: Ιστορικά έχουν παρουσιαστεί δύο διαφορετικές σχολές υπεράσπισης της καθεστυκυίας τάξης. Η μία σχολή υποστηρίζει ότι είναι χρέος των υπηκόων να παραμένουν τέτοιοι, καθότι αδαείς, απολίτιστοι και ανώριμοι, και να υπομένουν την φωτισμένη εξουσία της ηγεσίας σε ό,τι αυτή τους επιβάλλει. Η άλλη σχολή συμπονά στα λόγια τους άτυχους υπηκόους για τα κακά που τους έχουν βρει και για όσο καιρό δέχονται να είναι θλιβεροί υπήκοοι, αλλά στην παραμικρή αντίδραση τους θα τους καταγγείλει με ετοιμότητα ως αδαείς, απολίτιστους και ανώριμους και άνευ τύψεων και με πνεύμα κοινωνικής υπευθυνότητας θα τους κατονομάσει ως επικίνδυνους για τη δημόσια και την ηθική τάξη, ενώ ευθύς αμέσως θα κάνει έκκληση στην εξουσία-θύτη και δυνάστη να επιβάλλει την πεφωτισμένη και αναγκαία ισχύ του. Η πρώτη είναι η «αντιδραστική» σχολή, η δεύτερη είναι η «φιλελεύθερη». Στην πρώτη ανήκουν οι σκληροί αλλά δίκαιοι πεπεισμένοι για τον εκπολιτιστικό ρόλο των υψηλών αφεντικών τους. Στη δεύτερη δηλώνουν το παρόν, οι αυτοθεωρούμενοι ως ανθρωπιστές και προοδευτικοί, κατά δήλωσή τους είναι αντικειμενικοί και super partes. Και οι δύο, όμως, συμφωνούν ότι είναι αποκλειστικό φταίξιμο των υπηκόων-θυμάτων για τα δεινά που τους έχουν βρει είτε διότι το αξίζουν, είτε επειδή δεν είναι αρκούντως ευγενείς στους τρόπους τους και πολιτισμένοι αλλά και ανάξιοι να κρίνουν τους θύτες τους. Σε κάθε περίπτωση το συμπέρασμα και των δύο είναι ότι τα θύματα πρέπει να σιωπήσουν και να παταχθούν.

    • Νικος Αντωνιαδης Says:

      Μερικές παρατηρήσεις και διευκρινίσεις μόνο, γιατι δε νομίζω ότι ο διάλογος αυτός (ετσι όπως γίνεται) έχει ιδιαίτερο νόημα. Παρεμπιπτόντως, ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ δε γραφει το όνομα του, πλην του κ. Φουρίκου που προφανώς είναι ένας από τους διαχειριστές….

      1. Δεν υπερασπίστηκα το σχέδιο Αθηνά. Εξ άλλου, πολύ σύντομα φάνηκε ότι σχεδόν καμία αλλαγή δεν παρέμεινε, κυρίως λόγω παρεμβάσεων μητροπολιτών, βουλευτών, παραγόντων κάθε είδους, κτλ. κτλ. Η φαιδρότητα όμως σχεδόν όλων των παρεμβάσεων αυτών των παραγόντων και η αδυναμία προβολής έστω ενός στοιχειώδους επιχειρήματος για τη διατήρηση της σημερινής κατάστασης δείχνει ότι οι γενικοί άξονες του αρχικού σχεδίου ήταν στη σωστή κατεύθυνση. Αν μπορείτε να δείτε τη συνεδρίαση της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής, θα σας πιάσουν γέλια (για την ασχετοσύνη των υποτιθεται σχετικών) και κλάματα (για το ότι αυτοί οι άνθρωποι τελικά αποφασίζουν για όλους μας) μαζί. Και όσο και να διαφωνεί κανείς με το «Αθηνά» (πολλές φορές χωρίς να ξερει καν τι λέει, ή χωρίς να γνωρίζει με ακρίβεια τη σημερινή κατάσταση), κάποια άλλη λύση υπάρχει? Θα μπορούσα να τη δω κι εγω?

      2. Δεν μίλησα για φοιτητές «με κριτηριο τον ατομικισμό, την κοινωνική ανευθυνότητα, την απάτη», αλλά προφανώς δεν το καταλάβατε. Μίλησα για φοιτητές που παλεύουν να πάρουν όσο πιο πολλή γνώση μπορούν, που δίνουν τη σιωπηλή τους μάχη σε βιβλιοθήκες και εργαστήρια, που ζητούν βοήθεια για να πάνε δυο βήματα πιο μπροστά και όχι «πέρνα με ρε δάσκαλε, εγώ δε θα πάω να δουλέψω», «δώσε το πτυχίο ρε δάσκαλε, με έχει πρήξει η μάνα μου». Αυτοί οι φοιτητές θα πηγαίνουν μπροστά, όποιος και να τους βάλει εμπόδια. Και πιστέψτε με, αυτό είναι δυνατόν, όπου και αν βρίσκεται κανείς, από όπου και αν προέρχεται. Έχω και εγώ μερικές περιπτώσεις, αν θέλετε μπορούμε να τις συζητήσουμε εκτός του blog. Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι το πώς θεωρείτε βέβαιο ότι οι διαμαρτυρόμενοι δεν ανήκουν στις κατηγορίες που αναφέρετε. Και γι αυτό έχω μερικές περιπτώσεις που μπορούμε να συζητήσουμε.

      3. Αν καταλαβαίνω καλά, στα ΤΕΙ υπάρχουν μόνο καθηγητές «που συμπεριφέρονται με παρόμοιους με τους φοιτητές τρόπους» και καθηγητές που «εργάστηκαν με ζήλο για να φέρουν την εκπαίδευση στα ΤΕΙ στη σημερινή άθλια κατάσταση». Οκ, σεβαστή η άποψη, ο βίος και η πολιτεία του καθενός εξ άλλου είναι γνωστά, μικρό χωριό είναι η Ελλάδα… Αναρωτηθήκατε αν μαζί με τον κ. Καπλάνη είναι κλεισμένοι και άλλοι τόσοι που έχουν προτάσεις, που παλεύουν να βελτιωθούν τα πράγματα, που δίνουν μάχες για σοβαρές σπουδές? Αλλά μάλλον αυτή η κατηγορία δεν υπάρχει, ή και να υπάρχει, μάλλον εμποδίζει να «πάρουν πτυχίο τα παιδιά», «ρίχνοντας νερό στο μύλο της αντίδρασης» και πάει λέγοντας…

      4. «Εξαθλιωμένος ζήτουλας στην αγορά εργασίας» γίνεσαι σίγουρα αν δεν το παλεύεις και αν περιμένεις να βγεις (από Πανεπιστήμια και ΤΕΙ) «Υποδιευθυντής και πάνω». Αλλιώς δίνεις έναν καθημερινό αγώνα και αυτός τελικά ανταμείβεται. Παραδείγματα πολλά και αξιέπαινα. Αναρωτιέμαι ωστόσο, τι ακριβώς περιμένουμε να συμβεί: όλοι μπαίνουν κάπου και αν τελικά όλοι βγουν με ένα πτυχίο, με ποιον ακριβώς τρόπο θα βρουν όλοι δουλειά στο αντικείμενο τους, με καλές συνθήκες, με μπόλικα λεφτά, κτλ. κτλ.? Για πόσο πιστεύουμε ότι ένα τέτοιο μοντέλο μπορεί να διατηρηθεί?

      Διάφορα σκόρπια για Κάτωνες, ευπώλητους μικροαστούς, protagon-ιστές, κουφιοκεφαλάκηδες και άλλα παρόμοια, δεν ξέρω ποιον αφορούν. Ετσι κι αλλιώς, προερχόμενα από ανώνυμο δεν έχουν καμία σημασία. Αναρωτιέμαι όμως αν ο συντάκτης πιστεύει ότι συμβάλλουν με οποιονδήποτε τρόπο στην υποστήριξη των «θυμάτων»…

      Νίκος Αντωνιάδης
      ΤΕΙ Ηπείρου

  5. Πρέπει να κατατεθούν στη συζήτηση μερικά δεδομένα για λόγους γενεαλογίας:
    – ο Κώστας Γιαννακίδης έγραψε το άρθρο: «Η ντροπή του μέλλοντός μας» στο προταγκον, για το θέμα του ΤΕΙ Πατρών, το οποίο σχολιάστηκε στη λέσχη πριν λίγες μέρες,
    – Ο Κ. Γιαννακίδης είναι από τα στελέχη του πρόταγκον του Σ. Θεοδωράκη, με συχνή αρθρογραφία
    – στο πρόταγκον επίσης δημοσιεύτηκε και το άρθρο «Γυναίκα σε είδα στο ΤΕΙ Πατρών», της Ρέας Βιτάλη, που σχολιάζεται από την Ειρήνη Ηλιοπούλου σε αυτή την ανάρτηση
    – Ο Κ. Γιαννακίδης υπογράφει εβδομαδιαία στήλη με τίτλο Citizen στη σοσιαλφιλελεύθερη Athens Voice: http://www.athensvoice.gr/the-paper/category/%CF%83%CF%84%CE%AE%CE%BB%CE%B5%CF%82/citizen
    – κάποιος που υπογράφει ως citizen σχολιάζει αρνητικά αυτά τα 2 άρθρα στη λέσχη.

    – οι συμπτώσεις μπορεί να είναι συμπτώσεις, αλλά μπορεί και να μην είναι!

  6. Κύριε Αντωνιάδη:

    Απο το σημειο (1) της απάντησής σας εξάγεται ότι το σχέδιο «Αθηνά» το υποστηρίζετε καθότι «οι γενικοί άξονες του αρχικού σχεδίου ήταν στη σωστή κατεύθυνση» και επειδή αναρωτιέστε «κάποια άλλη λύση υπάρχει?» Άρα η εναρκτήρια φράση σας «Δεν υπερασπίστηκα το σχέδιο Αθηνά» στερείται νοήματος, αυτοακυρωνόμενη. Mπορώ να υποθέσω, κάλλιστα, ότι και το επόμενο σχέδιο το οποίο θα σχεδιαστεί κι αυτό για να «βαλει τάξη», προτεινόμενο απο τους ίδιους ανθρώπους που έχουν την ευθύνη όλων των προηγουμένων, θα το υποστηρίξετε με παρόμοια με τώρα «επιχειρηματολογία». Βέβαια, άλλες απόψεις πραγματικά ρηξικέλευθες για την πλήρη αναδιάρθρωση προς μία πραγματικά δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση υπήρχαν και υπάρχουν, μα φαντάζομαι ότι δεν ήταν και δεν είναι ακόμα της αρεσκείας των «πραγματιστών», υποστηρικτών της κάθε κυβερνητικής πολιτικής ενίοτε με δειλή μετριοπάθεια, ενίοτε με ενθουσιώδη ζήλο και όπως δήλωσα, για εκείνους που αναλαμβάνουν θέσεις διοίκησης, με το αζημείωτο.

    Δήλωσα, αντίθετα απ’ ότι υπονοείτε, πως οι καθηγητές των ΤΕΙ, όπως και οι φοιτητές τους, παρόμοια και οι υδραυλικοί, οι μαραγκοί, οι κλητήρες, οι ποδοσφαιριστές κοκ κατανέμονται σε διάφορες κατηγορίες αναφορικά με το ζήλο τους, την υπευθυνότητά τους, την ακεραιότητα τους, την ικανότητά τους κλπ. κλπ. Δηλαδή και επαναλάμβανω το ακριβώς αντίθετο από αυτό που λαθεμένα μου αποδίδετε. Σε κάθε περίπτωση η παρατήρηση μου αυτή έγινε διότι στην πρώτη παρέμβασή σας αναφέρθηκατε στον εκφυλισμό των ΤΕΙ παραθέτοντας γνωστούς τύπους γενικολογιών σχετικά με περιπτώσεις φοιτητών που παλεύουν για “ενα χαρτι, ο,τι ναναι, να βαλω τα χαρτια στην προκηρυξη”.

    Μάλιστα εξακολουθείτε και στο τελευταίο σας σχόλιο να επιμένετε να αναφέρεστε στους φοιτητές και στη στάση τους σε σχέση με τις σπουδές. Σαν να είναι το μόνο, κύριο, πρωταρχικό και σημαντικότερο πρόβλημα των ΤΕΙ οι φοιτητές του! Και μάλιστα εκείνοι οι ανεύθυνοι και καλοπερασάκηδες της αρπαχτής? Και γιατί να βρίσκουν δουλειά και μάλιστα να τη θέλουν με «μπόλικα λεφτά»? Διότι υπάρχουν οι άλλοι οι τίμιοι και καλοί, και (όπως γράψατε) «Αυτοί οι φοιτητές θα πηγαίνουν μπροστά, όποιος και να τους βάλει εμπόδια. Και πιστέψτε με, αυτό είναι δυνατόν, όπου και αν βρίσκεται κανείς, από όπου και αν προέρχεται.», όπως επίσης και εκείνοι που δίνουν (όπως επιμένετε να γράφετε) «έναν καθημερινό αγώνα και αυτός τελικά ανταμείβεται.».
    Μα αν είναι οι κακοί φοιτητές η βασική αιτία των δεινών της ανώτερης (ανωτατοποιημένης?!) εκπαίδευσης, τότε θα μπορούσε το διδακτικό προσωπικό να επιλύσει το πρόβλημα με υπευθυνότητα, απλότητα και καθαρή συνείδηση: να τους κόψει στις εξετάσεις.
    Τότε θα παραμείνουν μόνον οι δουλευταράδες, οι επίμονοι, οι τίμιοι, οι οποίοι (και με την δύναμη της πίστης τους στον προφήτη Coelho και στην συμπαντική συνωμοσία για χάρη τους), θα πάνε μπροστά… Και η ανεργία θα περιοριστεί στους ανίκανους και οκνηρούς, και τα ΤΕΙ θα ανεβάσουν τις μετοχές τους στην αξιολόγηση και ο «εξορθολογισμός» θα αποδώσει.

    Καλησπέρα σας!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s