Ναι επιμένουμε: «Είμαστε όλοι μετανάστες, είμαστε όλοι ομοφυλόφιλοι»

του Κώστα Παλούκη  

Είμαστε όλοι μετανάστες Antifa ★ Lab - Πειραιώς 1 (1)

Ο Χρήστος Χωμενίδης δημοσίευσε ένα άρθρο του στον φιλομνημονιακό ιστοχώρο The insider με τίτλο: «Δεν είμαστε όλοι μετανάστες δεν είμαστε όλοι ομοφυλόφιλοι». Σε αυτό νομίζω ότι παρουσιάζει με μεγάλη ευκρίνεια την φιλοσοφία του κυρίαρχου εκσυγχρονιστικού λόγου που κυριάρχησε την περίοδο μετά την δεκαετία του 1990 στην Ελλάδα και κατά βάση τη φιλοσοφία του ελληνικού «μεταμοντερνισμού», του ρεύματος δηλαδή της αποδόμησης. Το βασικό στοιχείο αυτής της φιλοσοφίας είναι ότι ενώ παρουσιάζεται ως ριζοσπαστική και δημοκρατική θεώρηση, στην πράξη είναι μια βαθειά αντιδραστική και ολοκληρωτική φιλοσοφία. Η μεγαλύτερη αποδείξη, εκεί που κρίθηκαν όλοι, είναι στην εποχή της κρίσης. Οι επιφανέστεροι γκουρού αυτού του ρεύματος επέλεξαν στην πλειοψηφία τους να ταυτιστούν με το μνημονιακό μπλοκ, ενώ όσοι επέλεξαν να συγκρουστούν με αυτό αισθάνθηκαν την ανάγκη να απολογηθούν ή να λάβουν αποστάσεις από τις παλαιότερες επιλογές τους. Αυτό το επιστημονικό και μικροαστικό κυρίως δυναμικό στελέχωσε και εκφράστηκε από την ΔΗΜΑΡ αποτελώντας την «κεντροαριστερή» εκδοχή της πιο αντιδραστικής πολιτικής που εφαρμόστηκε ίσως ποτέ στην χώρα μας μετά την περίοδο της Κατοχής.

Η βασική ιδέα του άρθρου του Χωμενίδη είναι πως η ταύτιση με την θέση ενός θύματος είναι μια ισοπέδωση η οποία ακυρώνει την πολλαπλότητα της διαφορετικότητας. Δεν πρέπει να μοιάζουμε με τους άλλους, αλλά πρέπει να διαφέρουμε. Συνεπώς, δεν πρέπει να μαχόμαστε για τους άλλους γιατί μας μοιάζουν, αλλά γιατί διαφέρουν από εμάς.

Η αντιδραστική βάση αυτής της θεώρησης είναι η πίστη ότι ο καθένας μας όχι μόνο είναι, αλλά  πρέπει και να είναι διαφορετικός, καθώς ο,τιδήποτε προσπαθεί να ομογενοποιηθεί είναι ολοκληρωτικό. Η αλληλεγγύη είναι το καθήκον μιας εξωτερικής σχέσης με τον πάσχοντα ή το θύμα και όχι μιας σχέσης ταύτισης. Το άτομο με την ξεχωριστή και μοναδική του ταυτότητα είναι ο βασικός μοχλός της κίνησης των πραγμάτων, ενώ οποιαδήποτε συνταύτιση των ατόμων εμποδίζει την ατομική μοναδικότητα να εκφραστεί ελεύθερα και καταπιέζεται. Οι συλλογικότητες, οι συλλογικές ταυτότητες καταπιέζουν τα άτομα. Ο Βερέμης σε μία συνέντευξη στον Παπαχελά το είχε διατυπώσει ρητά περίπου ως εξής: το βασικό πρόβλημα των ελλήνων είναι ότι λειτουργούν συλλογικά. Αυτό πρέπει να αλλάξει.

Αυτή η ιδέα της προοδευτικής ατομικότητας κυριαρχεί μέσα στην κοινωνία μετά την κατάρρευση των συλλογικών δομών της δεκαετίας του 1980. Πάνω σε αυτήν δομήθηκε το πρότυπο του «απολιτίκ» απέναντι στον «πολιτικοποιημένο» και διαμορφώθηκε η ιδέα μιας κοινωνίας ατομικοτήτων χωρίς κοινά ταξικά ή άλλου τύπου συμφέροντα, άρα μιας κοινωνίας χωρίς πολιτική. Η οικονομία είναι μια αντίστοιχη διαδικασία ατόμων που συνεργάζονται σε έναν κοινό σκοπό και ο καθένας επιτελεί έναν ρόλο και αμοίβεται με βάση αυτόν. Ο επιχειρηματίας ή ο πολιτικός είναι μια μεγάλη και πετυχημένη προσωπικότητα, ένα μοντέλο ισχυρού «εγώ», που κατάφερε να αναδειχθεί υπερνικώντας τα άλλα ανίσχυρα «εγώ». Τα αποτυχημένα «εγώ» θα πρέπει να ανταγωνιστούν με κάθε τρόπο τα άλλα «εγώ» για να καταφέρουν να γίνουν ισχυρά. Οι πετυχημένοι πολιτικοί και οι επιχειρηματίες συγκροτούν ένα σύστημα οπαδών το οποίο τους θαυμάζει και τους ακολουθεί πιστεύοντας ότι με την προώθησή τους θα κερδίσουν και οι ίδιοι, όχι σαν κοινωνία, αλλά ως ατομικότητες. με αυτόν τον τρόπο συγκροτήθηκε το νέο αρχηγικό μοντέλο των αστικών κομμάτων, αλλά και των επιχειρηματιών (π.χ. η χρήση του αθλητισμού).

Η διαμόρφωση των απόψεων γύρω από την καθημερινότητα δε θα πρέπει να γίνεται μέσα από μια ζωντανή και διαλεκτική συζήτηση, με διάλογο και αντιπαράθεση, γιατί με αυτόν τον τρόπο ο ένας προσπαθεί να πείσει τον άλλο, άρα να τον καταπιέσει και να τον εκμεταλλευτεί. Με αυτόν τον τρόπο τα αριστερά και κομμουνιστικά κόμματα, οι αριστεροί και οι κομμουνιστές που επειδιώκουν την πολιτική στην πράξη επιχειρούν να εκμεταλλευτούν και να καταπιέσουν τις ελεύθερες ατομικότητες. Όλες οι απόψεις είναι σχετικές, δεν υπάρχει αλήθεια, το ποτήρι είναι ιδωμένο είτε μισογεμάτο είτε μοσοάδειο. Η ομορφιά κρύβεται όχι στην ουσία και το περιεχόμενο, αλλά στην διαδικασία και στη μορφή. Η τέχνη για την τέχνη, η επιστήμη για την επιστήμη, η οικονομία για την οικονομία, η πολιτική για την πολιτική. Αυτή η διαδικασία θα βγάλει τους πετυχημένους που θα ανδειχθούν στην κορυφή των ατομικοτήτων.

Η πολιτική και οικονομική εξουσία λοιπόν είναι μια συνάρθρωση ατομικών συμφερόντων χωρίς αρχές και ιδεολογία, είναι μια διαδικασία εντελώς τεχνοκρατική που θα πρέπει να την διαχειριστούν οι ειδικοί, δηλαδή «πετυχημένες» και καταρτισμένες προσωπικότητες. Άλλες μεγάλες προσωπικότητες με εγκυρότητα και τεχνική αρτιότητα αναλαμβάνουν μέσω των ΜΜΕ να ενημερώσουν τα άτομα για το τι συμβαίνει. Όλοι οι άλλοι και κυρίως η αριστερά κατά βάθος ψεύδεται και προσπαθεί να κοροϊδεψει τα άτομα εξωθώντας τα σε παράνομες πράξεις με σκοπό την επιβολή ολοκλρωτικών καθεστώτων που θα παραβιάζουν τις ατοιμικές ελευθερίες.

Το πολιτικό αποτέλεσμα αυτής της διεργασίες είναι κενές πολιτικές προσωπικότητες, χωρίς πολιτική ενημέρωση, χωρίς κριτήρια, χωρίς κριτική σκέψη, χωρίς δημοκρατική παιδεία. Είναι προσωπικότητες που οικοδομούν γύρω τους ισχυρά ψυχολογικά τείχη γιατί αισθάνονται πως ο μεγάλος εχθρός, η μεγάλη απειλή είναι ο διπλανός τους και όχι η εξουσία. Η εξουσία είναι ό,τι πιο γοητευτικό, ό,τι πιο ελκυστικό στο οποίο οφείλουν να υποτάσσονται και να υπακούουν ώστε κάποια στιγμή να γίνουν και οι ίδιοι επιτυχημένοι εξουσιαστές.

Στην πραγματικότητα η φιλοσοφία αυτή εκβαρβάρισε τόσο πολύ την κοινωνία ώστε όταν αποδείχτηκε η χρεωκοπία του μοντέλου της να εξωθήσει στον μνημονιακό ή στον χρυσαυγίτικο φασισμό μεγάλα τμήματα που πίστεψαν ακλώνητα στην ατομικότητα τους, ότι οι ίδιοι είναι το «άλας της γης» και όλοι οι άλλοι κατώτεροι και αδαείς. Η διαχείριση και η επίλυση της κρίσης είναι μια υπόθεση που θα επιλυθεί με μεγαλύτερη καπιταλιστική βαρβαρότητα είτε αυτή σημαίνει διάλυση κάθε μορφής κανόνα είτε σημαίνει πόλεμο και εξόντωση σε κάθε αδύναμο και διαφορετικό.

Η πίστη λοιπόν ότι είμαστε διαφορετικοί και ότι πρέπει να είμαστε αλληλέγγυοι μέσα από την πολυχρωμία της διαφορετικότητάς μας, στην πράξη δεν μπορεί να λειτουργήσει μέσα σε μια βαθειά εκμεταλλευτική, ιεραρχική και βάρβαρη κοινωνία γιατί ακριβώς η έννοια της διαφορετικότητας αναγκαστικά και στην πράξη μετατρέπεται σε μια ιδέα της ανωτερότητας και άγριου ανταγωνισμού.

Ο ίδιος ο Χωμενίδης εξάλλου ως πρόσωπο αποδεικνύει αυτήν την αποτυχία στην πράξη της ιδέας του. Εάν μπορούσε πραγματικά να νιώσει την αλληλεγγύη στους ανίσχυρους και τα θύματα, θα αναγκαζόταν να πολεμήσει το πολιτικο-κοινωνικό μοντέλο που προκαλεί το πρόβλημα. Δε συμβαίνει αυτό όμως γιατί ακριβώς δεν αισθάνεται ταυτότητα με το θύμα/ανίσχυρο, δεν αισθάνεται ότι μπορεί να βρεθεί στη θέση τους κάποια στιγμή, ότι το πρόβλημα του αδύναμου είναι και δικό του. Δεν αισθάνεται ότι μπορεί να σπάσει την ατομικότητά του και να μοιραστεί πλευρές του «είναι» του και της «ταυτότητάς» του με κάθε ανίσχυρο. Οι θέσεις τους και οι ταυτότητές τους είναι διαφορετικές, αλλά σε μια ιεραρχική κοινωνία είναι και ιεραρχικές. Συνεπώς η αλληλεγγύη της πολυχρωμίας δεν παρά μια σύγχρονη φιλελεύθερη εκδοχή της φιλανθρωπίας. Η πετυχημένη ανώτερη ξεχωριστά χρωματισμένη ταυτότητα, ο πετυχημένος διανοούμενος ή ο πετυχημένος επιχειρηματίας θλίβεται και δηλώνει την υποστήριξή του και την αλληλεγγύση του σε όσους δεν κατάφεραν να μπουν στο τρένο του success story. Κρίμα για αυτούς! Τους αγαπάμε, αλλά αυτοί είναι οι κανόνες του παιχνιδιού….

16 Σχόλια to “Ναι επιμένουμε: «Είμαστε όλοι μετανάστες, είμαστε όλοι ομοφυλόφιλοι»”

  1. Εντάξει, μη λέμε ότι θέλουμε, υπάρχει και αριστερή αποδόμηση, ειδικά σε θέματα ιστορίας που αμφισβητούν την κυρίαρχη εθνικιστική. Δεν είναι «βασικό στοιχείο» να είναι αντιδραστική και ολοκληρωτική φιλοσοφία. Συγκεκριμένα, τώρα που το σκέφτομαι, όλα τα στοιχεία και οι εκφάνσεις της είναι προοδευτικού χαρακτήρα.

    Ο δε Χωμενίδης δεν έχει καμία σχέση με την αποδόμηση.

  2. Βλαδίμηρος Says:

    Συνήθως, όταν διαβάζω κάποιο άρθρο, απαντητικό σε κάποιο άλλο, διαβάζω πρώτα το απαντητικό και μετά (ίσως) και το πρώτο άρθρο. Τις περισσότερες φορές δεν το διαβάζω. Περιμένω μέσα από την κριτική του να καταλάβω τι έγραφε το αρχικό άρθρο, εμπιστευόμενος στην καλή πίστη του κριτικάροντος, ίσως και γιατί δεν έχω τον απαιτούμενο χρόνο και προσπαθώ να χτυπήσω μ’ ένα σμπάρο δυο σπουργίτια.
    Αυτή τη φορά, ίσως παρακινημένος από τον προκλητικό τίτλο του άρθρου του κ. Παλούκη, που όσο και να καταλάβαινα το συμβολισμό του μου ήταν δύσκολο να το υιοθετήσω, διάβασα πρώτα το άρθρο του κ. Χωμενίδη, που τον ήξερα μόνο εξ ακοής, χωρίς να ξέρω ούτε το επάγγελμ,ά του, ούτε την πολιτική του κατεύθυνση. Διάβασα το άρθρο του και συμφώνησα βασικά σε όλα όσα έγραφε, οπότε άρχισα να διαβάζω και το άρθρο του κ. Παλούκη και να πέφτω από τα σύννεφα, διαπιστώνοντας την απόλυτη διάσταση των όσων γράφει ο κ. Παλούκης κατά του άρθρου του κ. Χωμενίδη με το ίδιο το άρθρο.
    Ο κ. Παλούκης, τουλάχιστον στην πρώτη και στην τελευταία παράγραφο του δικού του άρθρου κάνει προσωπική επίθεση κατά του κ. Χωμενίδη, πράγμα, για μένα απολύτως απαράδεκτο, που μου θύμισε καταδικασμένες πρακτικές, τότε που σου κόλλαγαν μια ταμπέλα και σε έστρωναν στο κυνήγι. Οι ταμπέλες ήταν είτε «χριστιανός», είτε «εβραίος», είτε «κομμουνιστής» (κάθε εποχή είχε τη δική της ταμπέλα), είτε σύνθετες, «εβραιομασόνος», εβραιοκομμουνιστής», «εαμοβούλγαρος», κλπ.
    Τώρα φοριέται πολύ το «φιλομνημονιακός». Έτσι, λοιπόν, έμαθα από τον κ. Παλούκη ότι ο κ. Χωμενίδης είναι «φιλομνημονιακός», πράγμα που πραγματικά με διαφώτισε, γιατί ομολογώ ότι δεν το είχα πάρει καν χαμπάρι όταν διάβαζα το άρθρο του.
    Δε νομίζω ότι χρειάζεται καμιά ιδιαίτερη ανάλυση και απόδειξη για το ότι το άρθρο του κ. Παλούκη είναι μια απόλυτη διαστρέβλωση του άρθρου του κ. Χωμενίδη. Μια ανάγνωση και των δύο άρθρων αρκεί.

    • Ναι οκ, απλά επειδή ό,τι γράφεται δεν είναι σε κενό αέρος:

      α) Το φιλελεύθερο υπο-θινκ τανκ τελευταία προσπαθεί να ακυρώσει τη σημασία του Pride, εικάζω αφ’ ενός για να ανταποκριθεί στη συντηρητική έξαρση, αφ’ ετέρου επειδή χαίρει της υποστήριξης αριστερών οργανώσεων και του ΣΥΡΙΖΑ.

      β) Αν δούμε το πρακτικό αντίκρυσμα των απόψεων του Χωμενίδη, καταλήγει να λέει ουσιαστικά πως δεν μπορείς να πολιτικοποίησεις την καταπιεσμένη διαφορετικότητά σου για την υπέρβασή της και όταν το κάνεις, απαγορεύεται ηθικά να έχεις και τη στήριξη άλλων καταπιεσμένων.

      γ) Κι αν σβήσουμε προσωρινά το ποιός είναι ο συγγραφέας και ποιές οι σκοπιμότητές του, είναι ένα μοιρολατρικό κείμενο που ξεκινάει την επιχειρηματολογία του με την τελείως ασκητική βάση «αφού μία μέρα όλοι θα πεθάνουμε, τι παιδεύεστε».

  3. α) για το στοιχείο της αποδόμησης: το κείμενο ασκεί ουσιαστικά κριτική στην ιδέα των ταυτοτήτων που υιοθετήθηκε από αυτό το φιλοσοφικό ρεύμα. Αυτή η ιδέα κατά την άποψή μου συνέχεται απόλυτα με τον ατομικισμό.
    β) για τον ατομικισμό: είναι η σκληρή ιδεολογία του νεο-φιλελευθερισμού. Από εκεί προέρχεται η αδυναμία του Χωμενίδη να αισθανθεί ταύτιση, γιατί ακριβώς αδυνατεί να βγει από το σκληρό καλούπι της ατομικότητάς του. Από αυτήν την άποψη δεν έχουμε χρωματισμό και πλουραλισμό, αλλά το αντίθετο σκληρές και άτεγκτες ατομικότητες.
    γ) ατομικότητα-ταυτότητα: σε μια εξουσιαστική και ιεραρχική κοινωνία δεν μπορεί να κυριαρχεί μια αταξική πολυχρωμία. Το χρώμα έχει τάξεις.

    • Άλματα.

      Από που κι ως που η ταυτότητα συνδέεται με τον ατομικισμό; Αναφέρεται στην κατασκευή συλλογικών υποκειμένων.

      «ατομικότητα-ταυτότητα: σε μια εξουσιαστική και ιεραρχική κοινωνία δεν μπορεί να κυριαρχεί μια αταξική πολυχρωμία. Το χρώμα έχει τάξεις.»

      Η εργασία έχει τάξεις. Η Πατριαρχία, η ξενοφοβία, η ομοφοβία έχουν άλλους μηχανισμούς ιεράρχησης.

  4. Το κείμενο αυτό γράφτηκε επ’ αφορμή του άρθρου Χωμενίδης και ασχολείται με την κεντρική ιδέα του άρθρου περί (ατομικής) διαφορετικότητας.

    «Τώρα φοριέται πολύ το “φιλομνημονιακός”. Έτσι, λοιπόν, έμαθα από τον κ. Παλούκη ότι ο κ. Χωμενίδης είναι “φιλομνημονιακός”, πράγμα που πραγματικά με διαφώτισε, γιατί ομολογώ ότι δεν το είχα πάρει καν χαμπάρι όταν διάβαζα το άρθρο του.»

    Δηλαδή εάν ο Σαμαράς γράψει ένα άρθρο π.χ. υπέρ των απολύσεων στο δημόσιο στο οποίο δεν αναφέρεται στο μνημόνιο και κάποιος συνδέσει την θέση Σαμαρά υπέρ των απολύσεων με τη θέση του υπέρ του μνημονίου (που όμως δεν αναφέρεται στο άρθρο) πράττει κάποιο ατόπημα;

    κ. Βλαδίμηρε όταν η ΔΗΜΑΡ έλεγε πως θα ψηφίσει «παρόν» στα μέτρα της τρόικα ο Χωμενίδης την καλούσε να ψηφίσει υπέρ (δεν του έφτανε το να μην τα καταψηφίσουν): http://www.lifo.gr/now/politics/18722

    Ποια η άδικη προσωπική επίθεση απέναντι στο στέλεχος της ΔΗΜΑΡ Χωμενίδη που ως κυβερνητικός εταίρος φέρει ευθύνη για την αντεργατική, αντιμεταναστευτική, αντιλαϊκή πολιτική που χτυπάει την πλειοψηφία του ελληνικού λαού και όχι μόνο συλλογικά και ατομικά (μιας και κόπτεται για τα άτομα);

    Είναι ο ίδιος Χωμενίδης που δήλωσε «Αν η κόρη μου μού φερθεί όπως η Μυρσίνη Λοΐζου στον μπαμπά της, θα την καταραστώ από τον τάφο να μην ξαναχ…ποτέ» επειδή η Μυρσίνη Λοϊζου απαγόρευσε να παίζεται το «Καλημέρα ήλιε» του πατέρα της από το ΠΑΣΟΚ. Ο Χωμενίδης δέχεται την ατομικότητα άμα τον βολεύει όπως φαίνεται κι αυτό δείχνει και την φαιδρότητα του υποτίθεται προοδευτικού του λόγου.

    Ναι δεν είμαστε όλοι μετανάστες ή όλοι ομοφυλόφιλοι…ίσως το μόνο που μας συνδέει όλους πλην ενός κομματιού της κάθε κοινωνίας είναι να είμαστε όλοι καταπιεσμένοι, λόγω φύλου, σεξουαλικού προσανατολισμού, καταγωγής, θρησκείας, και βασικά, ταξικής καταγωγής. Δεν ασπάζομαι τα συνθήματα «είμαστε όλοι…[κάτι]» αλλά αυτό που αποστρέφομαι περισσότερο είναι το δεν είμαστε τίποτα παραπάνω από άτομα που διαφέρουμε από τους πάντες και τα πάντα. Ο Χωμενίδης παρότι θέτει το ζήτημα της διαφορετικής καταπίεσης που δέχονται κάποιες ομάδες και άρα δεν μπορούμε να ταυτιστούμε (κυριολεκτικά) έστω κι ως σύνθημα άπαντες, το συνδέει με το ζήτημα ατομικότητα το οποίο υπερτονίζει και είναι αυτό το οποίο κριτικάρει ο Παλούκης.

    Αυτά που έγραψα πιο πάνω (σχόλια του Χωμενίδη απέναντι σε συγκεκριμένα άτομα, πολιτικές θέσεις, κτλ) είναι πολύ πιο εύκολα να βρεθούν απ’ ότι το παρόν ιστολόγιο και έχουν γίνει και θέμα κατά περιόδους σε διάφορα μέσα. Παρόλα αυτά αφενώς «δεν τα γνωρίζατε» αφετέρου έχετε άποψη ότι όποιος γράφει κάτι προφανώς έχοντάς τα υπόψη διαστρεβλώνει θέσεις κι απόψεις…Παραφράζοντας την καταληκτική σας πρόταση, για το ποιος έχει δίκαιο για το ποιόν Χωμενίδη, μια ανάγνωση των πράξεων και των έργων του αρκεί…

  5. Η ατομικότητα συνιστά το κύριο μεθοδολογικό εργαλείο για την πρόσληψη της κοινωνίας ως σύνολο πολύχρωμων ταυτοτήτων. Οι έννοιες λαός και τάξεις που υπονοούν σπάσιμο των ατομικοτήτων και τη συγκρότηση στενών σχέσεων υποκαθίσταται από την έννοια πλήθος. Οι κυρίαρχες πλέον ιστοριογραφικές προσεγγίσεις μελετούν τις ατομικότητες… (προφορική ιστορία, νέα βιογραφική ιστορία). Η κυρίαρχη αντίθεση είναι η ταξική… αυτή διαπερνάει όλες τις άλλες ακόμα και όταν αμιγώς αστικοδημοκρατικά αιτήματα, π.χ. αστικά αιτήματα όπως ο γάμος για τους ομοφυλόφιλους, φαίνονται διαταξικά, ότι δηλαδή αφορούν τους πάντες. Ωστόσο δεν είναι. έχει διαφορετική σημασία και νόημα η διάθεση της κληρονομιάς για έναν πλούσιο ομοφυλόφιλο και διαφορετική σημασία το επίδομα γάμου για ένα φτωχό.

  6. Συμφωνώ απόλυτα με το άρθρο… πλην ενός σημαντικού σημείου (κοινής παρεξήγησης).

    Εκεί που λέει (στην αρχή) «και κατά βάση τη φιλοσοφία του ελληνικού «μεταμοντερνισμού», του ρεύματος δηλαδή της αποδόμησης.»…

    ΔΕΝ υπάρχει στην Ελλάδα τέτοιο «ρεύμα αποδόμησης», με την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ, ορίτζιναλ έννοια του «deconstruction», που διαφέρει σημαντικά από την ελληνική (ΠΟΛΥ αρνητικά φορτισμένη) «πατριωτική» λέξη «αποδόμηση». Στα ελληνικά επικρατεί η παρανόηση ότι η αποδόμηση είναι κάτι κυριολεκτικά καταστροφικό (σαν… γκρέμισμα κτιρίων, περίπου) ενώ στην πραγματικότητα είναι σαν (διεθνής) έννοια κοντύτερα στην «ανασκευή» (επιχειρημάτων) ή την ΑΝΑΛΥΣΗ (σε μέρη, π.χ. με σκοπό τη σύνθεση, την κριτική, κ.ο.κ.)

    Γι’ αυτό και ο πρώτος σχολιαστής (Normos Ginis) λέει πολύ σωστά
    «Ο δε Χωμενίδης δεν έχει καμία σχέση με την αποδόμηση.»
    [Ο άνθρωπος γκρεμίζει κτίρια, λειτουργώντας σαν… άξεστη νεοφιλελεύθερη μπουλντόζα. ΔΕΝ αποδομεί τίποτα, διότι η αλληλεγγύη δεν αποδομείται. ΝΟΙΩΘΕΤΑΙ…]

    Και το να «αποδομείς» (με την «ελληνική έννοια») αισθήματα ενότητας, θετικής ταύτισης και αλληλεγγύης είναι πράγματι βαθύτατα αντιδραστικό, ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟ. Μόνο που δεν συνιστά καν «αποδόμηση» (!!!) (deconstruction, as such).

    Αμφιβάλλω μάλιστα… αν η Ρεπούση ή ο Λιάκος μπορούν καν να θεωρηθούν «μεταμοντέρνοι»(!) Διότι ΟΥΤΕ ο όρος «μεταμοντέρνο» [διεθνώς[ σημαίνει το ίδιο με την επικρατούσα… _παρανόηση_ στα ελληνικά (ελέω…. «πατριωτικής αριστεράς»).

    Οι καθεστωτικοί ή φιλο-καπιταλιστικοί «Αποδομητές» υπήρξαν βέβαια καταστροφείς, υπηρέτες διαφόρων σκοπιμοτήτων, στρεβλώσεων, κ.ο.κ. αλλά το λάθος τους ΔΕΝ είναι η αποδόμηση, ούτε και ο περιβόητος «εθνομηδενισμός» (=νεολογισμός που καυχιέται ότι εφεύρε ο Γιώργος Καραμπελιάς, σύμφωνα με το Νίκο Σαραντάκο τουλάχιστον)….

    Στην πραγματικότητα, μεγάλο μέρος της ευθύνης για την ΠΑΛΙΑ διένεξη μεταξύ «πατριωτών» και «αντι-πατριωτών» φέρει η ίδια η «πατριωτική αριστερά», που ΟΠΛΙΣΕ το λεξιλόγιο του νέου εθνικισμού με τον ΠΟΛΥ καταστροφικό, δαιμονοποιητικό όρο «εθνομηδενισμός» ή τον εξίσου πλανεμένο «αποδόμηση», ρίχνοντας λάδι στη φωτιά μιας (αρχικά ασήμαντης) διένεξης, που εντάθηκε αργότερα, όταν οι γραφειοκράτες «ιστορικοί του σαλονιού» σε στυλ Ρεπούση θέλησαν να «στρογγυλέψουν» την Ιστορία με τρόπο βολικό για τους μέντορές τους (και φυσικά τάκαναν θάλασσα) αλλά αν δεν ήταν η φανατίλα «πατριωτών» δεν θα γέμιζε η θάλασσα… σκατά!
    🙂

    Ο Χωμενίδης δείχνει το δρόμο. Ενας-ένας αυτο-αποκαλύπτονται…
    [Ας είναι… βαρύ το χώμα που θα του ρίξουν κι άλλοι -χεχε]

    Οσο για τις μαλακίες του Χωμενίδη, ας του υποδείξει κάποιος να διαβάσει και τις μπούρδες του Alain De Benoist (=Νέα Δεξιά, διάβαζε ΑΚΡΟδεξιά) μπας και υποψιαστεί πόσο… φασιστοφέρνει!
    (Vive la difference = μακριά κι αγαπημένοι = ΔΙΑΦΟΡΙΚΟΣ ρατσισμός υπέρ Διαφορετικοτήτων)

  7. Tο κείμενό έχει πολύ καλές και εξαιρετικές πλευρές, αλλά η κριτική σε αυτό που αντιλαμβάνεται ως «μεταμοντερνισμό» και «αποδόμηση» είναι κατά τη γνώμη μου απολύτως ισοπεδωτική. Εξάλλου την πιο διεισδυτική κριτική στην προσωπικότητα ως αναλυτική κατηγορία την έχουν κάνει αυτοί που θα έλεγες ότι εστιάζουν στη διαδικασία και όχι στην ουσία, στη «μορφή» και όχι στο «περιεχόμενο». Επίσης ανάμεσα στην ταύτιση και τη διαφοροποίηση είναι δυνατές και άλλες πιο γόνιμες στάσεις απέναντι στην ταυτότητα αυτού που αναγνωρίζουμε ως διαφορετικό.

    • Πολύ σωστά ανώνυμε…
      (μόνο που δεν είναι κύριο χαρακτηριστικό του άρθρου αυτό που λες κριτική στον «μεταμοντερνισμό» και στην «αποδόμηση». Είναι μάλλον δευτερεύουσα επιρροή…)

      Για τον Κώστα Παλούκη, συνιστώ σαν… χιουμοριστική κριτική άσκηση, να στοχασθεί πιο προσεκτικά την τελευταία παράγραφο του μνημονιακού «σταρ» Χωμενίδη:

      Δεν είμαστε όλοι μετανάστες. Δεν είμαστε όλοι ομοφυλόφιλοι. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Εκεί ακριβώς έγκειται το ενδιαφέρον και η γοητεία της ζωής. Όσο και να το λαχταράει ο εχθρός, δεν θα του κάνουμε τη χάρη να ομογενοποιηθούμε. Ούτε στην πράξη ούτε καν στα λόγια.

      ===> (με άλλα λόγια)
      =Είμαστε κατά της… αποδόμησής μας (ΧΑΧΑΧΑ…)
      =Είμαστε κατά του (περιβόητου) «ομογενοποιητικού χυλού» της… παγκοσμιοποίησης (που μας θέλει όλους άχρωμους, ισοπεδωμένους… «homunculus») !!! 🙂

      Η «αποδόμηση» ως έννοια είναι ΑΧΡΗΣΤΗ και ΑΣΧΕΤΗ, αλλά… και… απολύτως ουδέτερη. Ο καθένας μπορεί να αποδομήσει ο,τιδήποτε, ΔΕΝ λέει τίποτε αυτό.

  8. Καλα πως την ειδατε ολοι που θα επιμεινουμε οτι ειμαστε ομοφυλοφιλοι, ρε τι προβατα ειστε εσεις ρε.

    • Κι εσύ ΠΩΣ την είδες έτσι… κυριολεκτικά, ως προς το «είμαστε»?

      Το σύνθημα «είμαστε όλοι Χ» δηλώνει αλληλεγγύη προς τους Χ, ότι στη θέση τους θα μπορούσαμε να είμαστε κι εμείς. ΔΕΝ δηλώνει απόλυτη ταύτιση έτσι κι αλλοιώς (αν και… το φοβάται ο ελιτιστής νεοφιλελεύθερος Χωμενίδης).

  9. Tο βασικό μου πρόβλημα με αυτό το ρεύμα είναι η σύλληψη του πλουραλισμού σαν μια πολυχρωμία ατομικών ταυτοτήτων. Στην ιστοριογραφία το ρεύμα αυτό έχει επιστρέψει μέσω της προφορικής ιστορίας στις ατομικές ιστορίες-αφηγήσεις. Προσωπικά θεωρώ ότι ο ατομισμός-ταυτότητα συνιστά τον σκληρό πυρήνα του νεοφιλελευθερισμού-ολοκληρωτικού καπιταλισμού. Από αυτήν την έννοια η διείσδυση στην προσωπικότητα γίνεται μέσω της αποκοινωνικοποίησης και της ρευστοποίησης της προσωπικότητας ταυτότητας σε πολλαπλές ετερότητες. Το αποτέλεσμα τελικά είναι το προσωπικό είναι να μην έχει μια σταθερή συγκροτημένη συνείδηση και επειδή αισθάνεται μια διαρκή απειλή από την ρευστότητα να οικδομεί σκληρά τείχη. Αυτό που περιγράφω είναι και μεθοδολογία, αλλά ακόμα περισσότερο είναι φιλοσοφία ζωής. Από αυτήν ακριβώς τη φιλοσοφία ζωής προέκυψε η αποδόμηση και ο μεταμοντερνισμός ως επιστημονική φιλοσοφία. Η κομμουνιστική αλληλεγγύη είναι αλληλεγγύη ταύτισης. Ο κομμουνισμός κατά την άποψή μου γωνίζεται για την συγκρότηση ενιαίου υποκειμένου μέσα στο οποίο ενυπάρχουν πολλές διαφορετικές συνειδήσεις αλληλέγγυες μεταξύ τους με κοινό στόχο την κοινωνική αλλαγή. Αυτό δεν το υπηρετεί η θέαση της αλληλεγγύης χωρίς ταύτιση.

    • Θίγεις μεγάλο πρόβλημα εδώ…

      Προσωπικά δεν είμαι σίγουρος αν ειναι ΑΚΡΙΒΩΣ έτσι τα πράματα.

      Υποψιάζομαι π.χ. ότι ο ατομισμός του καπιταλισμού δεν βασίζεται ΜΟΝΟ σε μια «πολυχρωμία διαφορετικών ταυτοτήτων», αλλά και σε μηχανισμούς απομόνωσης (δουλειά ή και ανεργία, αυταρχισμός, νόθα ΜΜΕ) που ακυρώνουν τις θετικές δυνατότητες πολλαπλών ταυτόχρονων _ταυτίσεων_ με άλλους ανθρώπους = με τις δικές τους υποκειμενικότητες, τις δικές τους «αλήθειες»…

      Ενιαίο υποκείμενο μπορεί να μην υπάρχει πια, έτσι κι αλλοιώς, με την «κλασσική» έννοια, μιας ομογενοποιημένης προλεταριακής συνείδησης, αλλά υπάρχουν πολλαπλά υποκείμενα με πολλαπλές αμοιβαίες ταυτίσεις (ακόμη και στον… τίτλο του άρθρου -χεχε), όπου είμαστε π.χ. «όλοι Τούρκοι», «όλοι Ελληνες», «όλοι ομοφυλόφιλοι», «όλοι εργάτες», κ.ο.κ. και αυτό διευρύνει τη συνείδησή μας, προς την κατεύθυνση μιας ριζοσπαστικότητας «πολλαπλών μορφών», που είναι το αντίθετο της (θεαματικής) αποκοινωνικοποιημένης «πολυχρωμίας» (του καραγκιόζη – υποκόου με υπονομευμένη την προσωπική του ταυτότητα).

      Ο δρόμος δεν είναι φυσικά η αμυντικότητα, η απομόνωση, η εικονική κίβδηλη ταύτιση, αλλά η επικοινωνία με άλλους αγωνιζόμενους και η διεύρυνση της συνείδησης, πολιτικά και κοινωνικά. Αυτό ενισχύει αντί να αποδυναμώνει την προσωπική ταυτότητα, αλλά επίσης τη διευρύνει σε πολλαπλές διαστάσεις.

      Προσωπικά είμαι δίγλωσσος (σε αγγλικά και ελληνικά) κι αυτό το θεωρώ προσόν, γιατί μου επιτρέπει να «μπαίνω στο πετσί» πολλών ανθρώπων ανεξάρτητα από καταγωγή ή κουλτούρα.
      Και μέσα από την πολλαπλότητα των προσωπικών αληθειών αναδύεται η καθολικότητα μιας ριζοσπαστικοποίησης «πολλαπλών μορφών» (στην αντίθετη κατεύθυνση από εκείνη του Χωμενίδη, φυσικά).

  10. […] πρόσφατο  άρθρο του Κώστα Παλούκη δείχνει την  αναπόφευκτη υπέρβαση της παλιάς […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s