Lysistrata Lyceum: Στοχασμοί μιας Ελληνο- Αμερικανίδας που ζει στην Ελλάδα

της Σία*

Lysistrata Lyceum

«A country that doesn’t take care of its children is a dead country.” – May 1968

Athina is an Atlantis
of cheap goldshops and arid goldmines,
firewood funerals fueling tears of teargas
choked amid a broke power of imagination,
infant whimpers collapsed upon their cradle-grave nation,
adolescent rage pierced by Alexis bullets that have
ricocheted onto the backs of all the yelasta paidia,
their paideia sold to a Common Market of common lessons
on how to think and how to congregate,
where to shit and how to clean up shit
in what the prime mini-master calls our New Greece.

They say utopia is the good place and also no place,
but dystopia is a place. It’s here,
its particulars not yet clear
but the main points etched onto troika memoranda,
making us a pile of shit, suspended in this system,
undesired, undeclared, under its table
until on the table they motion us to a special place,
unimaginable but real and definitely something of our own,
a fit-for-automatons Special Economic Zone,
where we can no longer close our noses
as we pass by open air prisons,
the sweat of migrants pervading spaces of exception(al) myths,
past shipyards and onto superyachts
of privatized isles with submerged fetuses,
no heirs for the patros, no soldiers for the ethnos,
just a multitude of concrete slabs of copulation
screwing doctrines into pipes of accumulation.

So let’s call this what it is, reclaim that fated no from fascist pigs
and fuckin’ strike for fuck’s literal sake,
put an end to this dead-end mode of re-production
and give ‘em that grand ultimatum of extinction:
We don’t get futures? They don’t get kids.
But in fact this the rulers already know and fear,
frantically teaching us that history’s actually not over,
desperate for its reconfigured doses of peripheral plunder,
ignoring the quakes and signs and cries
that bankers seeking bailout bangs can
live their myth in Greece but only until she dies.
Because when solidarity is trumped by polarity,
the greatest weapon of the people is refusing not labor but life itself,
not one more alexis, only patches of atlantis.
Youths of the world, wake up! unite, embrace our Common Deaths.
They give us no futures; we give them no kids.

Η Σία είναι 24 ετών, πρώτης γενιάς Ελληνο- Αμερικανίδα που σπούδασε και οργανώθηκε για πέντε χρόνια στη Φιλαδέλφια προτού περάσει τον τελευταίο χρόνο δουλεύοντας και μαθαίνοντας πλάι σε συντρόφους στην Αθήνα. Μετακομίζει στη Νέα Υόρκη τον Αύγουστο για να παρακολουθήσει μεταπτυχιακές σπουδές στη Νέα Υόρκη.

——————————————————————————-

Συνομιλία…

Η Σία, φίλη και συναγωνίστρια μας έστειλε λίγες μέρες πριν, το όμορφο ποίημά- κραυγή, που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα http://youngist.org. Με αφορμή αυτό, ξεκινήσαμε μια ενδιαφέρουσα συνομιλία. Έτσι μαζί με το ποίημα που χαιρόμαστε που μας το έστειλε για δημοσίευση, προσθέτουμε και δύο ακόμα ντοκουμέντα σα διάλογο, όχι αντιπαράθεση… Το πρώτο είναι ένα κείμενο που Λένιν που μεταφράσαμε σε παλαιότερη ανάρτηση και το δεύτερο ένα βίντεο με την απαγγελία ενός ποιήματος από την Παλαιστίνια ποιήτρια και ακτιβίστρια Rafeef Ziadah… 

Β.Ι. Λένιν: Η εργατική τάξη και ο νεομαλθουσιανισμός

Στο Ιατρικό Συνέδριο του Πιρογκόφ  υπήρξε έντονο ενδιαφέρον και μια μεγάλη διαμάχη γύρω από το ζήτημα των αμβλώσεων. Η αναφορά έγινε από τον Lichkus, ο οποίος παρέθεσε στοιχεία για την εξαιρετικά διαδεδομένη πρακτική της εξόντωσης του εμβρύου στις σύγχρονα επονομαζόμενα πολιτισμένα κράτη.

Στην Νέα Υόρκη έγιναν 80.000 εκτρώσεις μέσα σε ένα χρόνο και στη Γαλλία γίνονται 36.000 κάθε μήνα. Στην Αγία Πετρούπολη το ποσοστό των αμβλώσεων έχει υπερδιπλασιαστεί μέσα σε πέντε χρόνια.

Το Συνέδριο του Πιρογκόφ εξέδωσε μια απόφαση η οποία έλεγε ότι δεν θα πρέπει ποτέ να υπάρχει ποινική δίωξη της μητέρας για την εκτέλεση μιας τεχνητής άμβλωσης και πως οι γιατροί θα πρέπει να διώκονται ποινικά  αν η επέμβαση για «σκοπούς κέρδους».

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης η πλειοψηφία συμφώνησε ότι οι αμβλώσεις δε θα πρέπει να είναι αξιόποινη πράξη και όπως είναι φυσικό εθίγει και το ζήτημα του Νέο-μαλθουσιανισμού (χρήση αντισυλληπτικών)  καθώς και η κοινωνική πλευρά του θέματος. Ο κ. Vigdorchik,  για παράδειγμα, είπε ότι σύμφωνα με μια έκθεση στην Russkoye Slovo[1] «τα αντισυλληπτικά μέτρα θα πρέπει να είναι καλοδεχούμενα» και ο κ. Astrakhan μέσα από εκκωφαντικό χειροκρότημα αναφώνησε:

«Πρέπει να πείσουμε τις μητέρες να φέρουν τα παιδιά τους στον κόσμο έτσι ώστε αυτά να μπορούν να ακρωτηριαστούν στα εκπαιδευτικά ιδρύματα, να αντληθούν πολλά από αυτά, έτσι ώστε να μπορούν να οδηγηθούν στην αυτοκτονία!»

Αν οι αναφορές είναι αληθινές ότι το επιφώνημα αυτό του κ. Astrakhan έγινε δεκτό με εκκωφαντικό χειροκρότημα, είναι ένα γεγονός που δε με ξαφνιάζει. Το κοινό αποτελούνταν από αστούς, μεσαίους και μικροαστούς, οι οποίοι έχουν την ψυχολογία των Φιλισταίων. Τι μπορείς να περιμένεις από αυτούς πέρα από τον πιο κοινότυπο φιλελευθερισμό;

Από την πλευρά της εργατικής τάξης παρ’ όλα αυτά θα ήταν δύσκολο να βρεθεί μια πιο εύστοχη έκφραση για να περιγράψει την εντελώς αντιδραστική φύση και την ασχήμια του «κοινωνικού νέο-μαλθουσιανισμού» από αυτή του κ. Astrakhan.

«Να φέρουν τα παιδιά τους στον κόσμο έτσι ώστε αυτά να μπορούν ακρωτηριαστούν…»  Μόνο για αυτό; Γιατί όχι για να πολεμήσουν καλύτερα, πιο ενωμένα, συνειδητά και αποφασισμένα από ότι πολεμάμε ενάντια στις σημερινές συνθήκες ζωής που ακρωτηριάζουν και καταστρέφουν τη γενιά μας;

Αυτή είναι η ριζοσπαστική διαφορά που διαχωρίζει την ψυχολογία του αγρότη, του τεχνίτη, του διανοούμενου, του μικροαστού γενικότερα από αυτή του προλετάριου. Ο μικροαστός βλέπει και αισθάνεται ότι οδεύει προς την καταστροφή, ότι η ζωή γίνεται όλο και πιο δύσκολη, ότι η μάχη για την επιβίωση είναι τώρα πιο αδίστακτη από ποτέ και ότι η θέση η δική του και της οικογένειας του γίνεται όλο και πιο απελπιστική. Είναι ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι ο μικροαστός διαμαρτύρεται εναντίον αυτού.

Αλλά πως διαμαρτύρεται;

Διαμαρτύρεται ως ο εκπρόσωπος μιας τάξης που αργοσβήνει χωρίς ελπίδα, που απελπίζεται για το μέλλον της, που είναι θλιμμένη και δειλή. Δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να γίνει… αν υπήρχαν τουλάχιστον λιγότερα παιδιά να υποφέρουν τα βάσανα και το σκληρό μας μόχθο, τη φτώχεια και την ταπείνωση μας-αυτή είναι η κραυγή των μικροαστών.

Ο ταξικά συνειδητός εργάτης απέχει πολύ από αυτή την αντίληψη. Δεν θα επιτρέψει την συνείδηση του να παρασυρθεί από τέτοιες κραυγές, όσο ειλικρινείς και εγκάρδιες κι αν είναι. Ναι εμείς οι εργάτες και η πλειονότητα των μικρό-ιδιοκτητών ζούμε μια ζωή που είναι γεμάτη με αβάσταχτη καταπίεση και βάσανα. Τα πράγματα είναι δυσκολότερα για τη γενιά μας από ότι ήταν για τους πατεράδες μας. Αλλά από μια άποψη είμαστε πιο τυχεροί από τους πατεράδες μας. Έχουμε ξεκινήσει να μαθαίνουμε και ήδη μαθαίνουμε ταχύτατα να πολεμάμε– και να πολεμάμε όχι σαν άτομα, όπως οι καλύτεροι από τους πατέρες μας πολέμησαν, όχι για τα συνθήματα των αστών ρητόρων που είναι ξένα σε μας, αλλά για τα δικά μας συνθήματα, τα συνθήματα της τάξης μας. Πολεμάμε καλύτερα απ’ ότι πολέμησαν οι πατεράδες μας. Τα παιδιά μας θα πολεμήσουν καλύτερα από εμάς και θα νικήσουν.

Η εργατική τάξη δεν χάνεται, μεγαλώνει, δυναμώνει, παίρνει κουράγιο, ενοποιείται, μορφώνεται και ατσαλώνεται στη μάχη. Είμαστε απαισιόδοξοι όσον αφορά την δουλοπαροικία, τον καπιταλισμό και τη μικρή παραγωγή, αλλά είμαστε φλογερά αισιόδοξοι όσον αφορά το κίνημα της εργατικής τάξης και τους στόχους του. Ήδη θέτουμε τα θεμέλια ενός καινούριου οικοδομήματος και τα παιδιά μας θα ολοκληρώσουν την κατασκευή.

Αυτός είναι ο λόγος- ο μόνος λόγος- για τον οποίο είμαστε άνευ όρων εχθροί του νέο-μαλθουσιανισμού, ο οποίος ταιριάζει μόνο στα αναίσθητα και εγωκεντρικά μικροαστικά ζευγάρια, τα οποία ψιθυρίζουν με φοβισμένες φωνές:  «Δόξα τω Θεώ τα καταφέρνουμε κάπως μόνοι μας. Είναι πολύ καλύτερα να μην έχουμε παιδιά.»

Είναι αυτονόητο βέβαια ότι αυτό δε μας εμποδίζει με κανένα τρόπο από το να απαιτούμε την  άνευ όρων κατάργηση όλων των νόμων ενάντια στις εκτρώσεις ή ενάντια στη διανομή ιατρικής έντυπης ενημέρωσης ή αντισυλληπτικών μέτρων κλπ. Τέτοιοι νόμοι δεν είναι τίποτα άλλο από την υποκρισία των αρχουσών τάξεων. Αυτοί οι νόμοι δε γιατρεύουν τις πληγές του καπιταλισμού, τις μετατρέπουν απλώς σε κακοήθης πληγές που είναι ιδιαίτερα επίπονες για τις καταπιεζόμενες μάζες. Η ελευθερία της ιατρικής ενημέρωσης και η προστασία των βασικών δημοκρατικών δικαιωμάτων των πολιτών, αντρών και γυναικών, είναι ένα πράγμα. Η κοινωνική θεωρία του νέο-μαλθουσιανισμού είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Οι εργάτες με ταξική συνείδηση πάντα θα διεξάγουν τον πιο αδίστακτο αγώνα ενάντια στις προσπάθειες της επιβολής αυτής της αντιδραστικής και δειλής θεωρίας στην πιο προοδευτική και δυνατή τάξη της σύγχρονης κοινωνίας, της τάξης που είναι καλύτερα προετοιμασμένη για τις μεγάλες αλλαγές.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s