Soviet shot n.9: 1 ζωή=1,40 ευρώ, χωρίς εισιτήριο

του Ονειρμού

Το παιδί χωρίς εισιτήριο έχασε τη ζωή του για 1,40 ευρώ. Αδιανόητο. Είναι αδύνατη η ισοδυναμία μιας ζωής με 1,40 ευρώ. Μολονότι νοητή, αν όχι και ευτελής σε έναν κόσμο που χιλιάδες δολοφονημένοι άμαχοι σε καιρό πολέμου ισοδυναμούν με μερικά βαρέλια πετρέλαιο. Το κοινό των δύο περιπτώσεων είναι η καταστολή, που κρύβεται πίσω από μια τέτοια ισοδυναμία.

Η υπολογισμένη και αποτιμημένη σε χρήμα ισοδυναμία μιας ζωής με ένα ποσοτικό μέγεθος αποκρύπτει την καταστολή, σε κάθε περίπτωση, της εξαναγκασμένης μετατροπής της ζωής σε χρηματική τιμή: πόσο κοστίζει μια ανθρώπινη ζωή όταν δεν είναι άλλο παρά εργασιακή δύναμη, πόσο κοστίζει η παιδική εργασία, ή πόσο κοστίζουν τα παιδιά που πεθαίνουν από ασιτία ή επειδή δεν έχουν νερό, κάθε μερικά δευτερόλεπτα. Το παιδί στο Τρόλεϋ βίωσε την καταστολή από τον ελεγκτή, από την κατάσταση, από τον κοινωνικό κόσμο, έπαιξε κορώνα γράμματα τη ζωή του, σκοτώθηκε, έτσι που τελικά έγινε η ανταλλαγή, ίσχυσε η ισοδυναμία: 1 ζωή=1,40 ευρώ.

Σκέφτεσαι τον Ελεγκτή. Θα μπορούσε να είναι βγαλμένος από κάποιο έργο του Κάφκα. Ο Ελεγκτής είναι ο ρόλος του, δεν είναι άλλο παρά ενσάρκωση του Κράτους, και ο άνθρωπος που υπηρέτησε »επάξια» το ρόλο του ελεγκτή, δεν είναι άνθρωπος, αλλά ένας μηχανικός βραχίονας, ένα »ομιλούν εργαλείο», που κατάφερε να αναχθεί πλήρως, χωρίς ανθρώπινο υπόλοιπο, στην Έννοιά του . Το γύρισμα του κεφαλιού στο κάλεσμα του ελεγκτή είναι ανταπόκριση στο κάλεσμα (»έγκληση») του Κράτους-Υποκειμένου για υπακοή, όπως θα έλεγε ο Αλτουσέρ με βάση το κείμενό του για τους Ιδεολογικούς Μηχανισμούς του Κράτους. Εκείνο που δεν λέει και δεν θα μπορούσε να λέει ο Αλτουσέρ (καθώς βλέπει μόνο την κρατική έγκληση), είναι πως η ισοδυναμία μιας ζωής με 1,40 ή με οποιαδήποτε χρηματική τιμή, είναι ενσάρκωση του Κεφαλαίου. Το παιδί δεν σκοτώθηκε από τον ελεγκτή, αλλά από το Κράτος και το Κεφάλαιο.

Δεν έχει σημασία που η ισοδυναμία της ζωής με το εισιτήριο δεν είχε συμφωνηθεί, όπως θα άρμοζε στα ελευθεριακά ήθη του καπιταλισμού. Η ισοδυναμία ήταν εξαναγκασμένη, όπως είπαμε, καταστολή. Βία ενός κεφαλαιοκρατικού περιβάλλοντος που απορροφά κάθε πλευρά της ζωής. Το εισιτήριο δεν παρέχει την είσοδο στο μέσο μεταφοράς, αφού μπορείς να μπεις και χωρίς εισιτήριο. Το εισιτήριο είναι σημείο εισόδου στον κώδικα της κεφαλαιοκρατικής καταπίεσης, όπως ο αριθμός ταυτότητας, το φορολογικό μητρώο, και πάνω από όλα η σύμβαση εργασίας. Ο Τζαμπατζής δεν καταγράφεται από τον ελεγκτή δηλαδή από το Κράτος και το Κεφάλαιο, δεν ανταποκρίνεται στην έγκληση για υπακοή, δεν ανταλλάζει την ελευθερία της κίνησής του με κάποιο χρηματικό αντίτιμο. Ο Τζαμπατζής είναι αλήτης, γιατί δεν δίνει τα ψίχουλά του στο καθεστώς, να τα διαχειριστεί για το κοινό όφελος των Τραπεζών, επενδύοντάς τα σε πληρωμές χρεών.

Κάθε σύνηθες γεγονός που εμπίπτει στη σφαίρα της καθημερινής ζωής, ερμηνεύεται αμέσως από τη στιγμή της κατονομασίας του, τόσο που δεν μπορείς να ξεχωρίσεις το »καθαρό» γεγονός από την ερμηνεία του . Γεγονότα όμως »ανεξήγητα», »ακατανόητα», »αχαρακτήριστα», πρέπει να δευτερολογηθούν αφού πρώτα συμβούν και αφού πρώτα διαρκέσει αυτό το αίσθημα αγωνίας μπροστά στο ανεξήγητο, το αχαρακτήριστο, το αναποφάνσιμο. Η μάχη για την ερμηνεία είναι μία από τις μορφές που παίρνει η ταξική πάλη. Το Ανεξήγητο για τον »κοινό νου», το Αδιανόητομέσα στη σφαίρα της καθημερινής ζωής, είναι μια ανοιχτή τρύπα νοήματος, που είτε θα την βουλώσει ο κρατικός Λόγος είτε θα τη ξεχειλώσει ο επαναστατικός Λόγος, αποδομώντας την κρατική συλλογιστική και οικοδομώντας μια ριζοσπαστική ερμηνεία της πραγματικότητας. Από τέτοια ανεξήγητα, από τέτοιες χαραμάδες μπαίνει η Αλήθεια της Άλλης κοινωνίας στον εδώ-κόσμο.

Ανεξήγητος ήταν ο θάνατος του Αλέξη. Γιατί τον σκότωσε o μπάτσος; Ανεξήγητος ο χαμός του 19χρονου στο Περιστέρι. Οι δύο περιπτώσεις όμως δεν είναι ίδιες. Ο Αλέξης σκοτώθηκε εν ψυχρώ, »συνειδητά», με έναν πυροβολισμό. Ο 19χρονος εξωθήθηκε με τη βία να πηδήξει έξω από το Τρόλεϋ, και να σκοτωθεί. Το παιδί εξωθήθηκε βίαια, όχι απλώς από τον ελεγκτή. Και αυτό εν ψυχρώ, αφού κάθε θάνατος που προκαλεί ένα σύστημα κυριαρχικών, ψυχολογικών και οικονομικών, σχέσεων, είναι πάντα ψυχρός, παγερός.

Η δυσκολία της ερμηνείας αυτού του άλματος στο κενό, έγκειται στο ότι είναι αδύνατο να αποδοθεί μια ανθρώπινη πρόθεση. Ο ελεγκτής είναι ένα κτήνος, όχι γιατί επιδίωξε το θάνατο του 19χρονου, αλλά γιατί εκτέλεσε »άψογα» το καθήκον του,  αμοιβόμενος μάλιστα »με το κομμάτι», ανάλογα με το πόσους θα αιχμαλωτίσει κρατικός μηχανισμός. Αν είναι έτσι, όμως, πρέπει να ανατρέξουμε σε ένα μηχανισμό, και μέσα στην κοινωνία που αυτός λειτουργεί.

Το περιστατικό είναι αδύνατο να συλληφθεί με όρους φαινομενολογικούς, εξετάζοντας δηλαδή ενδελεχώς τα ορατά σώματα, τις φράσεις που ακούστηκαν, την αλυσίδα των γεγονότων που εκείνες τις στιγμές ξετυλίχτηκε απότομα. Τηνευθύνη για το θάνατο δεν την έχει αποκλειστικά κανένας ορατός δράστης. Ούτε το παιδί, ούτε οι συνεπιβάτες, ούτε οσυγκεκριμένος ελεγκτής. Την ευθύνη την έχει πάνω από όλα το ελεγκτικό Καθήκον, η αφηρημένη γενικότητα που λέγεται Κράτος, η αφηρημένη γενικότητα που λέγεται Χρήμα. Όμως αυτές οι πραγματικές αφαιρέσεις δεν φαίνονται στη σκηνή του τρόλευ, δεν γίνονται αισθητές. Την ευθύνη την έχει ο Άλλος που αντιμετώπισε ο 19χρονος, ο Άλλος που τον κάλεσε να συμμορφωθεί, όμως αυτός ο Άλλος είναι η απέραντη κεφαλαιοκρατική Εξουσία, το καπιταλιστικό Σύστημα. Ο δολοφονικός Άλλος είναι μια Δομή και ένας μηχανισμός, η Δομή-Άλλος, που χρησιμοποιεί ως μέσον τον ελεγκτή, τον Άγγελό του. Στη πραγματικότητα, πάντα η Δομή-Άλλος ευθύνεται. Έτσι και στον Αλέξη, όμως η ορατήπράξη του μπάτσου συγκάλυψε το γεγονός. Είναι η ιδεολογία ειδικά του καπιταλισμού και του αστικού ποινικού δικαίου, να εξατομικεύει την ευθύνη, υιοθετώντας το αξίωμα της τάχα απόλυτης προσωπικής ελευθερίας, ώστε να μπορούν να καταλογίζονται οι πράξεις. Όμως ελευθερία δεν υπάρχει σε έναν κόσμο που επιβάλλει τον Νόμο και την Εξουσία του πίσω από τις πλάτες των ανθρώπων. Τη μέρα που θα αντιστρεφόταν το βέλος της Ενοχής από τους δούλους στο κυρίαρχο καπιταλιστικό σύστημα και σε όλη την ιστορία των ταξικών κοινωνιών, την ίδια μέρα θα ξεσπούσε εξέγερση, με προοπτικές νίκης.

Ο Φόβος που εμπνέει η Δομή-Άλλος, ο φόβος που ένιωσε ο 19χρονος, είναι ο ίδιος φόβος που αισθανόμαστε μπροστά στο πιο ανεξήγητο όλων, στο ανεξήγητο του θανάτου. Του συγκεκριμένου θανάτου, και του θανάτου γενικά. Κάθε θάνατος έρχεται απέξω, από τον κόσμο μέσα στον οποίο ζούμε, που μας φθείρει και τελικά μας λυγίζει. Όμωςαυτός ο θάνατος είναι συγκεκριμένος όσο και ανεξήγητος, και αυτός ο θάνατος έγινε με ένα χτύπημα του καπιταλιστικού κόσμου, πάνω στο κορμί του παιδιού.

Το αγωνιώδες διάστημα που έχει να διανύσει η σκέψη από το κενό του κοινωνικού νοήματος μέχρι την αποκρυστάλλωσή του, είναι το χρονικό διάστημα μέσα στο οποίο συγκρούονται οι συσχετισμοί δυνάμεων κατά τη μάχη της ερμηνείας, μέχρι να αποκρυσταλλωθούν σε μια κατάσταση κοινωνικής »ισορροπίας». Οι κοινωνική κατασκευή αξιών, νοημάτων, αρχών, είναι δυνητικά γεμάτη τρύπες. Γιατί δεν υπάρχει κοινωνική συνοχή και »ομόνοια» δίχως τη πληγή, το σχίσιμο στα δύο που είναι χιλιάδες σχισίματα, χωρίς τη ταξική πάλη. 

Θυμηθείτε το »μαθηματικό λάθος» που έκανε το Δ.Ν.Τ (αυτό το άντρο των σπουδαγμένων τεχνοκρατών-δολοφόνων), τον »παραλογισμό» που τάχα δείχνουν οι Ηγέτες στη διαχείριση της οικονομικής κρίσης, το »ανεξήγητο» της »ελληνικής ιδιαιτερότητας», της »διαφθοράς», του »όγκου των δημοσίων υπαλλήλων». Το μεγάλο »αδιανόητο» του πώς μια καπιταλιστική κοινωνία και ένας πλανήτης που »ευημερεί», βρίσκεται ξαφνικά σε κρίση.

Ψεύτες, κακούργοι, λυσσασμένα σκυλιά, παπαγαλάκια, κυνικοί, συνένοχοι.

Οι μελλοθάνατοι σας »χαιρετούν», στο όνομα του παιδιού του Τρόλεϋ, των παιδιών της Λάρισας, των μεταναστών της Μανωλάδας, στο όνομα των χρεωμένων που αυτοκτονούν, στο όνομα των ανέργων, των εργαζομένων, των προλετάριων όλης της γης.

8 Σχόλια to “Soviet shot n.9: 1 ζωή=1,40 ευρώ, χωρίς εισιτήριο”

  1. Ξέρουμε ότι υπάρχει ο ίδιος αναγνώστης που σχολιάζει σχεδόν σε κάθε ανάρτηση. Άλλες φορές αφήνουμε τα σχόλια, άλλες όχι. Σχόλιο που θεωρεί ότι για το θάνατο του παιδιού φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ δε θα ανέβει ποτέ, με όσο διαφορετικά ψευδώνυμα και αν γράφει… Αν θέλει «διάλογο» και «ανταλλαγή απόψεων» ας πάει στο protagon. Εμείς έχουμε διαλέξει πλευρά…

  2. Το κείμενο είναι ένας «συμπυκνωτής» νοημάτων. Μέσα από το «μεμονωμένο», «τυχαίο» και ιδιαίτερο συμβάν της δολοφονίας του παιδιού (γιατί περί δολοφονίας πρόκειται) προβάλλει – εννοιακά διαμεσολαβημένο – το υπόκωφο γενικό σύμπαν της καπιταλιστικής σχέσης: ότι δεν αποτελεί φαντασμαγορικό «φορέα» επικύρωσης μιας τιμής, δεν «αξίζει» να ζει, το κεφάλαιο αγγίζει την «πρακτική» κοινωνική μεταφυσική και τείνει να γίνει Άνθρωπος. Θα τα καταφέρει;

    Συντροφικά,
    L.

    • @σκατζόχοιρος

      »Το ίδιο υποστηρίζει και το ΚΚΕ – τουλάχιστον για τα χαράτσια».

      Εσύ δηλαδή θες η εργατική τάξη, στο όνομα της οποίας υποτίθεται ότι μιλάς, να πληρώνει μέχρι το σοσιαλισμό τον κεφαλικό φόρο-χαράτσι στο καπιταλιστικό κράτος, γιατί το »να μην πληρώνεις» είναι…αταξικό.
      Μόνο που μέχρι τον σοσιαλισμό, μην ξεχνάς, η εργατική τάξη πρέπει να επιβιώσει, να μη μπει φυλακή λόγω χρεών, πλειστηριασμών, να μη μείνει ΑΣΤΕΓΗ επειδή δεν πλήρωσε και γίνει »λούμπεν»(βλ. τί λέει η μοναδική για σένα ανυπότακτη θεωρία, ο μαρξισμός).
      Το δεν πληρώνω τα χρέη μου πως σου φαίνεται, αταξικό? Μην σου τσιτάρω τώρα Μάρξ-Λένιν, θα στα έχουν ξαναπεί.

  3. @ Lucifigo

    Ευχαριστώ/-ούμε για το σχόλιο. Αν ποτέ το θελήσεις, επικοινώνησε εδώ http://bestimmung.blogspot.gr/p/blog-page_9.html στο πρώτο mail

  4. σκατζόχοιρος Says:

    @Ονειρμός
    Αν μιλάς για το «χαράτσι» της ΔΕΗ – γι’ αυτό εξάλλου μιλάει και το ΚΚΕ – πρώτα-πρώτα, δεν είναι «κεφαλικός φόρος» (μέθοδος παραμυθιάσματος ευρύτατα διαδεδομένη). «Κεφαλικός φόρος» σημαίνει φόρος που τον πληρώνουν όσοι έχουν κεφάλι και θέλουν να το διατηρήσουν. Η Βικιπαίδεια λέει πως ήταν «η αποζημίωση για την παραχώρηση του δικαιώματος να ζει κανείς και να λατρεύει τον θεό του». Ο φόρος ήταν ετήσιος και η απόδειξη που έπαιρνε όποιος πλήρωνε αυτό το φόρο λεγόταν χαράτσι και έγραφε επάνω : «ο φέρων το παρόν έχει την άδειαν να φέρη επί έν έτος την κεφαλήν επί των ώμων του». Το «χαράτσι» της ΔΕΗ αφορά μόνο όσους έχουν ακίνητα, άρα ούτε χαράτσι είναι ούτε κεφαλικός φόρος.
    Δεύτερο, το να πληρώνεις ένα φόρο στο αστικό κράτος δε σημαίνει ότι το να αρνηθείς να τον πληρώσεις και μάλιστα να κάνεις ολόκληρο κίνημα με σημαία αυτή την άρνηση, ότι, αυτόματα, το κίνημα έγινε ταξικό. Εγώ γράφω ότι αυτό το «κίνημα» είναι απολίτικο και αταξικό, με την έννοια ότι δεν είναι κίνημα μιας ορισμένης τάξης και δεν έχει καμιά σχέση με την πολιτικής της εργατικής τάξης (ίσως πιο ακριβολογημένα θα ήταν να πω «υπερταξικό»). Πραγματικά, ιδιοκτήτες ακινήτων υπάρχουν σε όλες τις τάξεις του πληθυσμού και ίσως πιο ψηλά πάμε στην κοινωνική ιεραρχία τόσο και πληθαίνουν τα ακίνητα και μεγαλώνουν σε όγκο και πολυτέλεια. Στην κυριολεξία το «δεν πληρώνω το χαράτσι» σημαίνει να ωφεληθούν κατά κύριο λόγο οι μεγαλοϊδιοκτήτες ακινήτων και για την υπηρεσία που θα τους προσφέρουν να πάρουν μερικά ψίχουλα και οι κάτοχοι μικρών και φτωχών κατοικιών σε υποβαθμισμένες περιοχής (μαζί με το βασιλικό ποτίζεται κι η γλάστρα). Το ίδιο με το σύνθημα «να χαριστούν τα αγροτικά χρέη», που το έκανε πράξη η χούντα. Χαρίστηκαν εκατοντάδες εκατομμύρια στους μεγαλοαγρότες και μερικές εκατοντάδες δραχμών στους μικροαγρότες.
    Θα μου πεις : μα και οι εργάτες μπορούν να έχουν ένα ακίνητο. Συμφωνώ. Όμως, έχουμε πρώτα την ένσταση που διατύπωσα αμέσως πιο πάνω. Αν θέλει κάποιος να μην πέσει στην παγίδα να κάνει ένα κίνημα που θα εξυπηρετήσει βασικά τους «έχοντες και κατέχοντες», θα έπρεπε να πει : να μην πληρώσουν οι εργάτες, ή, έστω, όσοι έχουν κάτω από ένα ορισμένο χαμηλό εισόδημα. Το «Δεν Πληρώνω», όμως, λέει να μην πληρώσει κανένας.
    Η δεύτερη ένσταση είναι ότι ο εργάτης πρέπει να υποστηριχτεί σαν εργάτης, δηλαδή, στη σχέση του με τον καπιταλιστή και σε τίποτα άλλο. Το ίδιο το άτομο που εργάζεται στο εργοστάσιο και κατάφερε να αγοράσει ένα σπίτι (πράγμα αρκετά απίθανο, όχι όμως και αδύνατο), ή που κληρονόμησε ένα σπίτι, ή το αγόρασε με χρήματα που κέρδισε στο Λόττο, σαν ιδιοκτήτης του σπιτιού είναι μικροαστός και όχι εργάτης. Ο φόρος που καλείται να πληρώσει δεν τον αφορά σαν εργάτη (ακόμα και αν τα λεφτά που αγόρασε το σπίτι του προέρχονται από το μισθό του), αλλά, σαν ιδιοκτήτη ακινήτου.
    Με διδάσκεις όμως τι πρέπει να γίνει «μέχρι το σοσιαλισμό» (να υποθέσω ότι τον δέχεσαι σαν επιδίωξη της εργατικής τάξης;). Σίγουρα, μέχρι τότε πρέπει να «επιβιώσει» η εργατική τάξη. Αμέσως όμως κολλάς στην «επιβίωση» και διάφορα άλλα αιτήματα, το να «μη μπει φυλακή (η εργατική τάξη!) λόγω χρεών», να μη χάσει ακίνητα σε πλειστηριασμούς, να «μη μείνει ΑΣΤΕΓΗ» και γίνει «λούμπεν».
    Πρώτα-πρώτα, θα έπρεπε να ξέρεις ότι οι μαρξιστές υποστηρίζουν ότι πραγματικά εργάτης είναι ο προλετάριος που είναι «ελεύθερος σαν το πουλί», που δεν τον δένει καμιά ιδιοκτησία ακινήτου με ένα καθορισμένο τόπο. Ο Ένγκελς γράφει στο έργο του «Για το ζήτημα της κατοικίας» : «Για τους εργάτες μας των μεγαλουπόλεων, πρωταρχικός όρος ύπαρξης είναι η ελευθερία μετακίνησης και η γαιοκτησία μπορεί γι’ αυτούς ν’ αποτελεί μονάχα δεσμά. Δώστε στους εργάτες δικό τους σπίτι, δέστε τους πάλι στη γη και τους σπάζετε τη δύναμη αντίστασή τους ενάντια στην ελάττωση των μισθών από τους εργοστασιάρχες».
    Δεύτερο, «να μη μπει φυλακή λόγω χρεών». Θα έπρεπε να ξέρεις ότι για χρέη προς ιδιώτες, η προσωποκράτηση έχει καταργηθεί εδώ και πολλά χρόνια. Ακόμα και για χρέη προς το δημόσιο, το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο έκρινε πως η προσωποκράτηση είναι αντισυνταγματική.
    Εκτός, όμως, από αυτό, τι χρέη μπορεί να έχει ένας εργάτης προς το δημόσιο; Εφορία αποκλείεται να χρωστάει, ΙΚΑ το ίδιο. Το μόνο που μένει είναι κανένα στεγαστικό δάνειο, οπότε όμως δεν μπαίνει στη φυλακή, αλλά, του παίρνουν το σπίτι (κι αυτό εννοείς κι εσύ όταν μιλάς για πλειστηριασμούς και τον κίνδυνο να μείνει άστεγος).
    Για το κατά πόσο ωφελεί τον εργάτη το να έχει δικό του σπίτι, μιλάει ο Ένγκελς κι εγώ συμπλήρωσα ότι αυτό το θέμα (καθώς και η τύχη του σπιτιού του) δεν τον αφορά σαν εργάτη (ταξικά), αλλά, σαν ιδιοκτήτη ακινήτου, όπως αφορά και το μικροαστό και το μεγαλοαστό και το μεγιστάνα με τις βίλες του και τις πισίνες του (υπερταξικό ζήτημα).
    Τα «χρέη» του εργάτη προς ιδιώτες, χρέη που απορρέουν από την ταξική του θέση είναι διάφορα χρέη που έχουν σχέση με την επιβίωσή του και είναι όλα χρέη προς τους μικροαστούς που του παρέχουν τρόφιμα, κατοικία, διασκέδαση, κλπ. Όπως λέει το Μανιφέστο : «Όταν συμπληρωθεί η εκμετάλλευση του εργάτη από τον εργοστασιάρχη ως το σημείο εκείνο που ο εργάτης έχει εισπράξει το μισθό του σε χρήμα, τότε πέφτουν επάνω του άλλες μερίδες της αστικής τάξης, ο σπιτονοικοκύρης (του οποίου το ακίνητο πρέπει, κατ’ εσένα, να προφυλάξει ο εργάτης από τον πλειστηριασμό), ο μπακάλης (που πρέπει κι αυτόν να τον προφυλάξει από το κλείσιμο, λόγω του ανταγωνισμού που του κάνει το σούπερ μάρκετ), ο ενεχυροδανειστής, κλπ.».
    Μα, η «λουμπενοποίηση»; Κατ΄εσένα, ο εργάτης που δεν έχει σπίτι είναι λούμπεν. Το να «ξεπέσει» και να χάσει το μικροαστικό στοιχείο της ακίνητης ιδιοκτησίας κατ’ εσένα είναι ξεπεσμός και λουμπενοποίηση. Η «ανυπότακτη θεωρία» του μαρξισμού, η θεωρία της εργατικής τάξης, δεν το βλέπει καθόλου έτσι, το αντίθετο. Αλλά, επειδή, εσύ θα θεωρείς, όπως φαίνεται, κάποια άλλη, μικροαστική θεωρία, ως ανυπότακτη, θέλεις και οι εργάτες να υποστηρίξουν τους μικροαστούς, μήπως λουμπενοποιηθούν, δηλαδή, μήπως προλεταριοποιηθούν.
    Ένας γνήσιος μικροαστός σοσιαλιστής, ο κ. Μίλμπεργκερ, ενάντια στον οποίο κάνει πολεμική ο Ένγκελς στο έργο του «Για το ζήτημα της κατοικίας», ομολογεί απερίφραστα ότι «το ζήτημα της κατοικίας δεν αφορά καθόλου αποκλειστικά το προλεταριάτο, αλλά, αντίθετα, ενδιαφέρει και μάλιστα κατ’ εξοχήν την καθαυτό μεσαία τάξη, τους μικροεπαγγελματίες, τους μικροαστούς, όλη τη γραφειοκρατία … και γι’ αυτό, το ζήτημα της κατοικίας είναι εκείνο ακριβώς το σημείο των κοινωνικών μεταρρυθμίσεων, που φαίνεται σαν το καταλληλότερο από όλα τα άλλα για να αποκαλύψει την απόλυτη εσωτερική ταυτότητα των συμφερόντων του προλεταριάτου από τη μια και των καθαυτό μεσαίων τάξεων της κοινωνίας από την άλλη. Οι μεσαίες τάξεις υποφέρουν το ίδιο και ίσως ακόμα περισσότερο από το προλεταριάτο από τα καταθλιπτικά δεσμά της κατοικίας με νοίκι… Οι καθαυτό μεσαίες τάξεις της κοινωνίας (ας πούμε οπαδοί ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ, ΑΝΕΛ, Καζάκης, κλπ.) βρίσκονται σήμερα μπροστά στο ερώτημα, αν … θα έχουν τη δύναμη … σε συμμαχία με το γεμάτο σφρίγος κόμμα των εργατών (ας πούμε ΚΚΕ) να επέμβουν στην πορεία της αλλαγής της κοινωνίας, που τα αγαθά της θα ωφελήσουν πριν απ’όλα αύτές».
    Και όσο για την «απειλή» σου να «τσιτάρεις Μαρξ-Λένιν» για τα χρέη, εδώ είμαι και περιμένω.

  5. 1) »Πρώτα-πρώτα, θα έπρεπε να ξέρεις ότι οι μαρξιστές υποστηρίζουν ότι πραγματικά εργάτης είναι ο προλετάριος που είναι «ελεύθερος σαν το πουλί» (ωραία ατάκα για κάποιον δεν έχει να χάσει ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ τις ΑΛΥΣΙΔΕΣ του), που δεν τον δένει καμιά ιδιοκτησία ακινήτου με ένα καθορισμένο τόπο. Ο Ένγκελς γράφει στο έργο του «Για το ζήτημα της κατοικίας» : «Για τους εργάτες μας των μεγαλουπόλεων, πρωταρχικός όρος ύπαρξης είναι η ελευθερία μετακίνησης και η γαιοκτησία μπορεί γι’ αυτούς ν’ αποτελεί μονάχα δεσμά. Δώστε στους εργάτες δικό τους σπίτι, δέστε τους πάλι στη γη και τους σπάζετε τη δύναμη αντίστασή τους ενάντια στην ελάττωση των μισθών από τους εργοστασιάρχες».

    Ο Ένγκελς δεν λέει εδώ ότι όποιος έχει δικό του σπίτι δεν είναι »πραγματικός» εργάτης. Λέει ότι η ιδιοκτησία μειώνει την αντίσταση, όμως ποιών; Των ΕΡΓΑΤΩΝ (αν βγάζεις από το απόσπασμα αυτό το συμπέρασμα, ότι το να έχεις ακίνητο ΑΝΑΙΡΕΙ την εργατική-ταξική σου θέση γιατί »δεν είσαι ελεύθερος σαν το πουλί», τότε δεν καταλαβαίνουμε τί διαβάζουμε. Ο Ένγκελς για ΕΡΓΑΤΕΣ μιλά ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΝ η κατοικία »σπάζει την αντίστασή τους». Βρες άλλο απόσπασμα

    +Ο εργάτης που δεν έχει σπίτι και περιπλανιέται στους δρόμους είναι πιθανό να γίνει »λούμπεν», αλλά και οι »λούμπεν» έχουν ψυχή και θα χειραφετηθούν όπως όλοι οι ανθρωπότητα με την επανάσταση.

    2) Για τα χρέη προς το »δημόσιο», μια απόφαση του 2010 που »αίρει την αμφισβήτηση» προηγούμενων αποφάσεων, για ένα θέμα που έμενε μέχρι το 2009 »ανοιχτό», δεν μπορεί να αποτελεί επιχειρήματα για θέσεις ΑΡΧΗΣ όπως αυτές που διατυπώνεις. Επίσης, αυτό ΔΕΝ ισχύει παντού. Όταν λέω ότι η εργατική τάξη »δεν πρέπει να μπαίνει φυλακή λόγω χρεών» αυτό αφορά οποιαδήποτε περίπτωση, σε οποιαδήποτε χώρα, για χρέη προς ιδιώτες ή »δημόσιο» (αστικό κράτος. Δες τί γίνεται πχ στη Κύπρο.

    3) Εργάτης και Προλετάριος δεν ταυτίζονται απαραίτητα, γιατί προλετάριοι είναι όλο το κοινωνικό »ίζημα» και ο προσδιορισμός αυτός εννοιολογικά δεν ταυτίζεται με μια θέση στην παραγωγή (όπως »εργατική τάξη»). Δες την ετυμολογία της λέξης »προλετάριος». Όσο κανείς είναι μισθωτός εργάτης, είναι υποταγμένος στο Κεφάλαιο. Όσο είναι προλετάριος, συνειδητοποιεί ότι δεν έχει να χάσει τίποτα παρά τις αλυσίδες του (η διαφορά είναι βασικά ανάμεσα σε τάξη καθεαυτή και τάξη διεαυτή-για το θέμα αυτό υπάρχει αρκετή κουβέντα, δεν είναι του παρόντος, πάντως αυτές τις δύο διαστάσεις τις ταυτίζεις).

    4) Τα μεσαία στρώματα »προλεταριοποιούνται», και για το μαρξισμό πάντα είναι διακύβευμα η προσέλκυσή τους υπό ηγεμονία εργατικών αιτημάτων. Επίσης, δεν ξέρω πώς ορίζεις την εργατική τάξη και ενδεχομένως πολλοί από όσους αποκαλείς »μεσαία στρώματα» πολώνονται ως μισθωτοποιημένη διανοητική-σύνθεση εργασία. Αλλά εσένα βέβαια σε ενδιαφέρει ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ η ιδιοκτησία κατοικίας από το αν κάποιος είναι μισθωτός εργάτης του Κεφαλαίου, αφού σύμφωνα με την άποψή σου το πρώτο ΑΝΑΙΡΕΙ το δεύτερο, όπως μας είπες.

    5) Κεφαλικός Φόρος κλπ: Φοβερό το ενδιαφέρον σου να σημειώσεις την »κυριολεκτική» σημασία του »κεφαλικού φόρου». Σε ενοχλεί να λέμε είτε »χαράτσι» είτε »κεφαλικός φόρος». Ίσως εκφραζόμαστε υπερβολικά με ένα »σχήμα λόγου», για να πούμε ότι στάθμη των ΙΣΤΟΡΙΚΑ διαμορφωμένων αναγκών σε συνάρτηση με τις παραγωγικές ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ που υπάρχουν σήμερα, θεωρούμε ότι τοποθετούν την στέγη απολύτως στα »αναγκαία». Αυτό το »σχήμα λόγου» ωστόσο στηρίζεται στην αναλογία ανάμεσα στη βιαιότητα της μίας και της άλλης φορομπηξίας, με τον ίδιο τρόπο που θα μιλήσει κάποιος για »ληστρική επίθεση στο εισόδημα των εργαζομένων» χωρίς να έχει γίνει τυπικά…ληστεία. Με τον ίδιο τρόπο θα μπορούσες να κοιτάξεις στο λεξικό σου και να μας πεις ότι δεν πρόκειται για ληστεία αφού η ληστεία προϋποθέτει κλοπή (όπως την ορίζει ο Ποινικός Κώδικας)+βία. Αυτό αφορά περισσότερο το πού στοχεύει η ρητορική πατώντας σε σημεία που πραγματικά βρίσκονται σε αναλογία.

    6) Για το αρχικό σχόλιό σου (που δεν υπάρχει πια), ότι το παιδί το δολοφόνησαν ο ΣΥΡΙΖΑ ή Δεν Πληρώνω κλπ. Αντιδραστικό και γελοίο σχόλιο (υπό καμία εκδοχή δεν δικαιολογείσαι να λες κάτι τέτοιο για το περιστατικό, εκτός αν φτιάχνεις ένα ευθύ και άμεσο αιτιώδη σύνδεσμο ανάμεσα στο θάνατο του παιδιού και τις κινητοποιήσεις ενάντια στις πληρωμές εισιτηρίων.
    Όσον αφορά το Δεν Πληρώνω, τέτοια θα έπρεπε να κάναν οι κομμουνιστές με το πρόσημό τους, δεν κάνανε και το κενό καλύφθηκε αναγκαστικά με λιγότερο »καθαρούτσικη» ταξική θεώρηση των πραγμάτων. Αφού συνέβη όπως συνέβη, έπρεπε να στηριχθεί κριτικά και να γίνουν κινήσεις πιο εργατικού χαρακτήρα, μετωπικά και συνεργασία με όσους θα ήταν διατεθειμένοι να δώσουν μια τέτοια διάσταση.

    Επειδή έχεις συγκεκριμένες απόψεις, δεν νομίζω να σε κάλυψα, ούτε νομίζω πως θα επανέλθω, γιατί δεν θα προχωρήσουμε κάπως.

    Για τα χρέη, βλ. θέση του Λένιν για διαγραφή τσαρικών χρεών (που αναγνωρίστηκε αργότερα από το αστικό Διεθνές Δίκαιο!), και Μάρξ κλασικό

    http://nar4.wordpress.com/%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AF%CE%B1/%CE%BF-%CE%BC%CE%AC%CF%81%CE%BE-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CF%8C%CF%83%CE%B9%CE%BF-%CF%87%CF%81%CE%AD%CE%BF%CF%82/

  6. σκατζόχοιρος Says:

    Θα κάνω πρώτα μια γενική παρατήρηση : όλα τα βασικά θέματα που έβαλα, τα παρακάμπτεις.
    1) Το βασικό θέμα που έβαλα ήταν ότι το «Δεν Πληρώνω» είναι κίνημα αταξικό (που το διόρθωσα σε «υπερταξικό») και σαν τέτοιο δεν μπορεί να είναι πολιτική της εργατικής τάξης. Αν η εργατική τάξη, αντί να παλεύει να γκρεμίσει την κυριαρχία της αστικής τάξης, αγωνιζόταν μαζί με άλλες τάξεις (και με τους ίδιους τους αστούς – μεγάλους, μεσαίους και μικρούς) για άλλα αιτήματα, που να τις αφορούν όλες (οικολογικά, ανθρωπιστικά, αποφυγής χαρατσιών κλπ., θα άφηνε το γάμο για να πάει για πουρνάρια, χώρια, που, όπως ανέπτυξα, βασικά ωφελημένοι, στην τελευταία περίπτωση (αυτή δηλαδή για την οποία συζητάμε), θα ήταν οι πιο πλούσιοι.
    Γι’ αυτό το θέμα, κρατάς μια ντροπαλή σιωπή.
    Αντί γι’ αυτό, συνεχίζεις το μοτίβο που άρχισες στο πρώτο σχόλιό σου, να θέτεις το ζήτημα της «επιβίωσης της εργατικής τάξης» μέχρι να γίνει ο σοσιαλισμός.
    Εγώ εξηγώ διεξοδικά πως το θέμα των χαρατσιών και γενικότερα της κατοικίας είναι θέμα των κατεχουσών τάξεων και όχι της εργατικής τάξης, γιατί ο εργάτης που έχει ιδιόκτητο σπίτι, δεν το έχει σαν εργάτης, αλλά, σα μικροαστός κι εσύ ή δεν το κατάλαβες, ή το παρακάμπτεις σκόπιμα. Θα σου δώσω άλλο ένα παράδειγμα για να δεις αυτό το συνδυασμό των «δύο σε ένα». Αν ο εργάτης έχει και ένα λαχανόκηπο, όπου καλλιεργεί ντομάτες και μαρούλια και τα πουλάει στη λαϊκή, το εισόδημά του από αυτά είναι εισόδημα μικροαστού και όχι εργάτη, αν και πρόκειται για το ίδιο άτομο. Ακόμα και αν όλοι οι εργάτες είχαν σπίτια, αγορασμένα με λεφτά από το μισθό τους, πάλι ένας φόρος στα ακίνητα δε θα αφορούσε την εργατική τάξη σαν τάξη, όπως και δε θα την αφορούσε, αν το σπίτι αυτό το νοίκιαζε ο εργάτης σε άλλον, ή αν με τις οικονομίες του είχε ανοίξει ένα βιοτεχνικό εργαστήριο και απασχολούσε 2-3 μισθωτούς. Το ίδιο δε θα αφορούσε την εργατική τάξη, αν τις οικονομίες του τις κατέθετε σε μια τράπεζα και η κυβέρνηση αποφάσιζε να μειώσει τα επιτόκια καταθέσεων.
    2) Εσύ, αντί να απαντήσεις στο θέμα αυτό, προτιμάς να στρέφεις τη συζήτηση στο ποιος είναι πραγματικά εργάτης και να μου λες ότι ο Ένγκελς δε λέει αυτό. Το ότι ο πραγματικός εργάτης είναι «ελεύθερος σαν πουλί» το λέει ο Μαρξ και εκεί βρίσκει το βασικό πλεονέκτημα του εργάτη της καπιταλιστικής εποχής απέναντι στον εργάτη που δεν είχε ξεκόψει ακόμα από το χωριό του και είχε ακόμα κάποια περιουσία, ή μέσα παραγωγής στην ύπαιθρο. Αυτό ακριβώς λέει και ο Ένγκελς, όταν βλέπει τη γαιοκτησία του εργάτη σαν «δεσμά» και την απόκτηση σπιτιού ως κάτι που σπάζει την αντίσταση των εργατών στις μειώσεις του μισθού (γιατί τους εμποδίζει να αναζητήσουν δουλειά σε άλλο μέρος, όπου τα μεροκάματα είναι πιο μεγάλα).
    Εδώ έχουμε μια ολοφάνερη αντίθεση : η ύπαρξη ιδιόκτητης κατοικίας που κατ’ εσένα εμπίπτει στην «επιβίωση» του εργάτη και πρέπει να προστατευτεί από τα χαράτσια με την άρνηση πληρωμής τους, είναι για το μαρξισμό μειονέκτημα, «δεσμά», που εμποδίζουν τον εργάτη να φροντίσει για την επιβίωσή του, δένοντάς τον με έναν ορισμένο τόπο και την αγορά εργασίας αυτού του τόπου (κάτι ανάλογο με την κατάσταση των δουλοπάροικων στη φεουδαρχία, που ήταν εξάρτημα μιας ορισμένης περιοχής και αγοράζονταν και πουλιώνταν μαζί της).
    Γράφεις : «αν βγάζεις από το απόσπασμα αυτό το συμπέρασμα, ότι το να έχεις ακίνητο ΑΝΑΙΡΕΙ την εργατική-ταξική σου θέση γιατί ”δεν είσαι ελεύθερος σαν το πουλί”, τότε δεν καταλαβαίνουμε τί διαβάζουμε». Εγώ δεν έβγαλα καθόλου «από αυτό» το συμπέρασμα ότι «το να έχεις ακίνητο ΑΝΑΙΡΕΙ την εργατική-ταξική σου θέση». Εσύ, όμως, δεν μπορείς να καταλάβεις ότι μπορεί κάποιος να είναι και εργάτης (από την άποψη των εργασιακών του σχέσεων) και μικροαστός (από την άποψη των σχέσεων ιδιοκτησίας μέσων κατανάλωσης – ή και παραγωγής, όπως το παράδειγμα που έδωσα παραπάνω).
    3) Εγώ δε μίλησα για εργάτες που «περιπλανιούνται στους δρόμους», που εσύ βρίσκεις πιθανό να γίνουν «λούμπεν», εκτός και εννοείς ότι αν ο εργάτης είναι «ελεύθερος σαν το πουλί» και μπορεί να αλλάζει τόπο εργασίας, ανάλογα με τις διακυμάνσεις της αγοράς εργασίας, κινδυνεύει να γίνει «λούμπεν» και γι’ αυτό καλύτερα να είναι δεμένος με κάποια κατοικία σε ένα τόπο – κι άσε τον Ένγκελς και το Μαρξ να λένε.
    Και πάλι προσπαθείς απεγνωσμένα να εκτρέψεις τη συζήτηση. Στο πρώτο σου σχόλιο έγραφες κατά λέξη : «Μόνο που μέχρι τον σοσιαλισμό, μην ξεχνάς, η εργατική τάξη πρέπει να επιβιώσει, να μη μπει φυλακή λόγω χρεών, πλειστηριασμών, να μη μείνει ΑΣΤΕΓΗ επειδή δεν πλήρωσε και γίνει ”λούμπεν». Σου εξηγώ διεξοδικά και για τα χρέη και για τη ΣΤΕΓΗ κι εσύ το στρίβεις και αρπάζεσαι από το «ελεύθερος σαν το πουλί» για να μου επισημάνεις τον κίνδυνο της λουμπενοποίησης όχι πια γιατί ο εργάτης που θα μπει στη φυλακή για χρέη (οι εργάτες δε διατρέχουν τέτοιο κίνδυνο), ή που θα χάσει την ιδιόκτητη κατοικία του γίνεται «λούμπεν», αλλά, γιατί το να είναι ελεύθερος να αλλάζει κατοικία ψάχνοντας για καλύτερο μεροκάματο ενέχει την πιθανότητα να γίνει «λούμπεν». Και για να με παρηγορήσεις, μου ανακοινώνεις ότι «και οι λούμπεν έχουν ψυχή» (κατά το «Και οι πλούσιο έχουν καρδιά») κι ότι και αυτοί θα χειραφετηθούν «με την επανάσταση». Μα, τι να την κάνουν την «επανάσταση», αφού τη λουμπενοποίησή τους θα την αποτρέψει το κίνημα «Δεν Πληρώνω», που δε θα τους αφήσει να κουνήσουν ρούπι από τον τόπο της κατοικίας τους;
    4) Η προσέλκυση των μεσαίων στρωμάτων «υπό την ηγεμονία» της εργατικής τάξης (και όχι «εργατικών αιτημάτων», όπως γράφεις), θα γίνει μόνο «σχετικά με το επικείμενο πέρασμά τους στο προλεταριάτο και τότε δεν υπερασπίζουν τα σημερινά, αλλά τα μελλοντικά τους συμφέροντα», λέει το Μανιφέστο. Το να υπερασπίσουν τη διαμερισματάρα τους, ή το εξοχικό τους και γενικά την ιδιοκτησία τους δεν είναι υπεράσπιση των μελλοντικών συμφερόντων τους (σαν προλετάριοι), αλλά των σημερινών αστικών συμφερόντων τους (ιδιοκτησίας που προέρχεται από την εκμετάλλευση των εργατών – είτε ως αφεντικών, είτε ως εμπόρων).
    Κι εσύ επικαλείσαι αυτό που λέει το Μανιφέστο (εντελώς άσχετα με τη συζήτησή μας) για να περάσεις λαθραία την υπεράσπιση της σημερινής περιουσίας των «μικρομεσαίων» (και των μεγαλοαστών) από τους εργάτες. Το ίδιο έκανε και ο μικροαστός σοσιαλιστής Μίλμπεργκερ, που ανέφερα στο προηγούμενο σχόλιό μου, όταν έγραφε : «το ζήτημα της κατοικίας είναι εκείνο ακριβώς το σημείο των κοινωνικών μεταρρυθμίσεων, που φαίνεται σαν το καταλληλότερο από όλα τα άλλα για να αποκαλύψει την απόλυτη εσωτερική ταυτότητα των συμφερόντων του προλεταριάτου από τη μια και των καθαυτό μεσαίων τάξεων της κοινωνίας από την άλλη». Λάθος πόρτα χτυπάς.
    5) Για τα χρέη : δεν είναι θέμα της εργατικής τάξης, σαν εργατική τάξη, αλλά, αφορά κάθε πολίτη μιας χώρας. Άρα, ξαναλέω ότι είπα και για τα χαράτσια, που αφορούν όλους όσους έχουν ακίνητα, σε όποια τάξη και αν ανήκουν. Και θα επαναλάβω ότι είπα και για τα ακίνητα : ακόμα και αν όλοι οι εργάτες χρωστούσαν στην εφορία ή σε ιδιώτες (εδώ για οποιαδήποτε άλλη αιτία εξόν από λόγους επιβίωσης), πάλι το θέμα δε θα αφορούσε την εργατική τάξη, όπως δε θα την αφορούσε το θέμα αν όλοι οι εργάτες ήταν καταχρεωμένοι γιατί πήραν καταναλωτικά δάνεια και τα έχασαν στο χρηματιστήριο. Θα ήταν χρεοφειλέτες όχι σα μέλη της εργατικής τάξης, όχι σαν εργάτες, αλλά σαν άτομα-τζογαδόροι.
    6) Για τα περί «κεφαλικού φόρου» και «χαρατσιών», την καταλαβαίνω πολύ καλά την υπερβολή και τη σέβομαι, όταν δεν το παρακάνει. Εδώ, όμως, στην Ελλάδα της κρίσης έχουμε μια στημένη μηχανή «υπερβολών», που γεννοβολάει τερατολογίες, με τις οποίες γίνεται προσπάθεια να δημιουργηθεί μια εικονική πραγματικότητα, σε σημείο που να μην ξέρεις πού σταματάει η υπερβολή και πού αρχίζει το καθαρό ψέμα και η μαύρη προπαγάνδα, του στιλ «να λέτε συνέχεια ψέματα, όλο και κάτι θα μείνει».
    Τελικά έχουμε χούντα ή όχι (έστω κοινοβουλευτική); Το Σύνταγμα παραβιάζεται από το πρωί ως το βράδυ, ή όχι; Η χώρα κυβερνιέται με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, ή όχι; Η αστική δημοκρατία έχει γίνει ένα κουρελόπανο που το παίρνει το αεράκι; Η νομοθεσία μας είναι φασιστική και ρατσιστική; Τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν καταντήσει ανέκδοτο; Κάποτε έγραψα ότι το να χαρακτηρίζονται τα «Κέντρα Υποδοχής Μεταναστών» ως «στρατόπεδα συγκέντρωσης» είναι υπερβολικό, αφού δεν έχουν φούρνους. Τώρα με την εξέγερση στην Αμυγδαλέζα είδα ότι είχα άδικο, μια και όπως γράφτηκε, λόγω διακοπής ρεύματος δε λειτουργούσε ο κλιματισμός και στα κοντέινερ η θερμοκρασία ήταν 45 βαθμοί!
    Όλο αυτή η μηχανή κάνει πλύση εγκεφάλου στο λαό και δεν είναι απλές υπερβολές, αλλά στοχεύουν να εξωραΐσουν τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, γιατί κάποιοι θέλουν να επιβάλλουν κάποιο τέτοιο καθεστώς. Αυτοί που δεν το καταλαβαίνουν και συνεχίζουν αφελώς το παιχνίδι των υπερβολών, ίσως θα είναι οι πρώτοι που θα το μετανιώσουν.
    7) Για το αρχικό σχόλιό μου : όταν κάποιος προτρέπει κάποιον να κάνει κάτι παράνομο και πάνω στη διάπραξη της παρανομίας συμβεί ένα τραγικό γεγονός, δε νομίζεις ότι έχει κάποια, ηθική έστω, ευθύνη; Αυτό δεν αλλοιώνει καθόλου τις ευθύνες που έχει είτε ο ελεγκτής είτε ο οδηγός, ή όποιος άλλος. Η φίλη του παιδιού μάλιστα λέει ότι υπήρχε και ένα είδος βεντέτα μεταξύ του νεαρού και του συγκεκριμένου ελεγκτή, γιατί ο φίλος της ποτέ δεν είχε εισιτήριο.
    8) Για το τι διαφορά έχει ο προλετάριος από τον εργάτη :
    Το Μανιφέστο γράφει : «Μα η αστική τάξη δε σφυρηλάτησε μόνο τα όπλα που της φέρνουν το θάνατο. Δημιούργησε και τους ανθρώπους που θα χειριστούν αυτά τα όπλα, τους σύγχρονους εργάτες, τους προλετάριους». Ο Ένγκελς λέει στις «Αρχές του κομμουνισμού» : «Προλεταριάτο είναι εκείνη η τάξη της κοινωνίας, που τα προς τα προσπορίζεται αποκλειστικά από την πώληση της εργατικής της δύναμης και όχι από το κέρδος οποιουδήποτε κεφαλαίου… Προλεταριάτο, ή τάξη του προλεταριάτου είναι, με δυο λόγια, η εργαζόμενη τάξη του 19ου αιώνα» (για τότε).
    Νομίζω ότι, τελικά, η διαφορά εργάτη και προλετάριου αφορά μόνο το αν κάποιος εργάζεται στην παραγωγή υλικών αγαθών ή όχι (παραγωγή με τη στενή έννοια).
    9) Για τα χρέη, αναφέρεις πρώτο τα τσαρικά χρέη και τη διαγραφή τους από το Λένιν, και δίνεις και ένα λινκ για κάτι που έγραψε ο Μαρξ. Νομίζω ότι αυτά είναι άλλα αντί άλλων. Εξηγούμαι.
    Στο πρώτο σου σχόλιο έγραφες : «Το δεν πληρώνω τα χρέη μου πως σου φαίνεται, αταξικό? Μην σου τσιτάρω τώρα Μάρξ-Λένιν, θα στα έχουν ξαναπεί». Περίμενα κι εγώ να μου «τσιτάρεις Μαρξ-Λένιν» για να δω πού έλεγαν ότι δεν πρέπει να πληρώνουμε τα χρέη μας.
    α) Υποθέτω πως ο Λένιν, εκπροσωπώντας την εργατική τάξη της Ρωσίας δεν μπορούσε να αναγνωρίσει σα χρέος αυτής της εργατικής τάξης τα δάνεια που είχε συνάψει η αστική τάξη και οι τσιφλικάδες της Ρωσίας, μέσω της τσαρικής κυβέρνησης, από ξένες χώρες, για τις πολεμικές τους ανάγκες. Ο Λένιν πολύ καλά έκανε και αρνήθηκε να πληρώσει τα «τσαρικά χρέη», γιατί δεν ήταν «χρέη του», δηλαδή, της τάξης του. Άρα στο πρώτο «τσιτάρισμά» σου ήσουν άτυχος.
    β) Άνοιξα το λινκ που δίνεις και βρήκα ένα «τσιτάτο» του Μαρξ από το «Κεφάλαιο» και άλλο ένα από τους «Ταξικούς αγώνες στη Γαλλία 1848-1850», που, όπως γράφει και ο τίτλος που τους έχει δώσει το ΝΑΡ («Ο Μαρξ για το δημόσιο χρέος») δεν αφορούν χρέη των ιδιωτών προς το δημόσιο, αλλά χρέη του δημοσίου προς τους ιδιώτες. Άρα και εδώ άτυχος στάθηκες.
    Υ.Γ. Αν έφτασες μέχρις εδώ, σε ευχαριστώ για την υπομονή σου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s