H »θεωρία των άκρων» και η αστική οντολογική της βάση

Tου Ονειρμού http://bestimmung.blogspot.gr/

Ακρο

Στην κεφαλαιοκρατία οι »απόψεις » ή αλλιώς »γνώμες» παράγονται μαζικά, διανέμονται στα διάφορα άτομα, ανταλλάσσονται, καταναλώνονται. Η κυκλοφορία των »απόψεων» είναι ανάλογη με τη κυκλοφορία των εμπορευμάτων. Έχοντας αναλύσει το »φετιχισμό του εμπορεύματος», ο Marx θα μπορούσε σήμερα να προχωρήσει δίχως περιστροφές σε μια θεωρία για το »φετιχισμό της γνώμης»: η λεγόμενη »αποψάρα» του καθενός γίνεται ένα »φετίχ» αφού αποκρύπτεται η κοινωνική διαδικασία παραγωγής της. Ο καθένας διατυπώνει τη γνώμη του επί παντός επιστητού χωρίς να έχει επίγνωση πως αυτό που λέει, η άποψη που εκφέρει, δεν έχει προκύψει εκ του μηδενός, αλλά είναι προϊόν της βιομηχανίας της κουλτούρας, όπως θα έλεγε η παραδοσιακή Σχολή της Φρανκφούρτης. Η γνώμη που δεν θεωρείται προϊόν της κοινωνικής διαδικασίας αποκτά αυταξία, χωρίς να συνειδητοποιείται ότι το υποκείμενο της εκφοράς της δεν είναι τα συγκεκριμένα άτομα που την εκφράζουν αλλά το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα. Πρόκειται για τα λεγόμενα στερεότυπα που παράγονται μαζικά, τα κλισέ που τα ακούμε να επαναλαμβάνονται συνέχεια από ανθρώπους οι οποίοι νομίζουν πως όλα αυτά τα έχουν σκεφτεί οι ίδιοι. »Δεν υπάρχει Κράτος», »Καταδικάζω τη βία από όπου και αν προέρχεται», »ο ανταγωνισμός είναι στο DNA», κ.ο.κ . Όπως συμβαίνει με το εμπόρευμα λοιπόν, συγκαλύπτεται πως η εκάστοτε »γνώμη» είναι και αυτή ένα προϊόν. Η απομυστικοποίηση της γνώμης, όπως και η απομυστικοποίηση του εμπορεύματος, σημαίνει να πάψουν να θεωρούνται πράγματα που αναφέρονται μόνο στον εαυτό τους, και να αναλυθούν ως αποτελέσματα μιας κοινωνικής οργάνωσης η οποία διασφαλίζει συγκεκριμένα συμφέροντα καταπνίγοντας άλλα.

 Θέση 1: Η »γνώμη» είναι προϊόν μιας κοινωνικής παραγωγής

Ο συνεκτικός ιστός του καθεστώτος παραγωγής, κυκλοφορίας και κατανάλωσης των απόψεων είναι αυτό που ονομάζεται »κοινός νους», »κοινή λογική», ενώ ο ‘‘μέσος άνθρωπος» ή »μέσος πολίτης» που φέρει αυτές τις γνώμες δεν είναι παρά το ελάχιστο κύτταρο του συστήματος. Οι άνθρωποι δεν ανάγονται στο σύστημα, δεν αφομοιώνονται πλήρως, στο βαθμό που αποκλίνουν από το πρότυπο αυτό του »μέσου πολίτη», του »κοινού νου», της »κοινής λογικής» που δεν είναι παρά η λογική εκείνη που συντηρεί το υπάρχον καθεστώς, με τους υπάρχοντες συσχετισμούς δυνάμεων.

Ο »μέσος πολίτης» είναι, ακριβώς ως »μέσος», μετριοπαθής, δηλαδή ακίνδυνος για το σύστημα. Σαν να ήταν εμπορευματοκάτοχος, βγαίνει στη Αγορά για να ανταλλάξει γνώμες με άλλους. Ήδη η αρχαιοελληνική σημασία της »Αγοράς» περικλείει πέρα από την οικονομική ανταλλαγή και αυτή την ανταλλαγή απόψεων. Στην εμπορευματική ανταλλαγή και κυκλοφορία αναλογεί, στο επικοινωνιακό επίπεδο, ο δημοκρατικός Διάλογος ως ανταλλαγή και κυκλοφορία απόψεων. Αγοραστής και πωλητής έρχονται αναγκαία σε διάλογο, ώστε να καθορίσουν μια σχέση ισοδυναμίας (ανταλλακτική αξία-σχέση, τιμή) μεταξύ των εμπορευμάτων. Όμως η αξία των εμπορευμάτων, πριν τον καθορισμό της τιμής σε συγκεκριμένες χωροχρονικές συνθήκες, είναι η ίδια η δυνατότητα των εμπορευμάτων να έρθουν σε διάλογο, έχοντας ως κοινό ρητορικό τόπο (βλ. και τη Ρητορική του Αριστοτέλη) αυτού του διαλόγου τη συστημική, κοινωνικά αναγκαία εργασία από την οποία παράγονται (πρόκειται για την παραγωγή του »κοινού νου» της »κοινής λογικής»). Ο διάλογος, η συναίνεση, το συμβόλαιο και η συμφωνία, η μετριοπάθεια και ο συμβιβασμός, αποτελούν απαραίτητα συστατικά στοιχεία της καπιταλιστικής ζωής.

Θέση 2: Η διαλογική μορφή είναι οντολογική μορφή της καπιταλιστικής πραγματικότητας. 

Η ηθική της επικοινωνίας του Habermas επιβάλλει, με την είσοδο στο διάλογο, την υπακοή σε μια εξιδανικευμένη, αφηρημένη μορφή επικοινωνίας που τηρεί τους τυπικούς (ηθικής υφής) κανόνες ενός αδιατάρακτου και ήρεμου διαλόγου. Αυτός ο διάλογος καταστατικά αποσκοπεί στη συναίνεση, ειδάλλως αυτός που μπαίνει στο διάλογο καταστρέφει το διάλογο τον οποίο, συμμετέχοντας, προϋποθέτει.  Αυτή η »ηθική της επικοινωνίας» δεν είναι παρά η »ηθική» της ανταλλαγής και της κυκλοφορίας απόψεων, το ακριβώς αντίστοιχο της »συναλλαγματικής ηθικής», της »καλής πίστης» και άλλων αρχών όπως το pacta sunt servanda (οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται) κατά την κυκλοφορία των εμπορευμάτων. Η »ιδανική ομιλιακή κατάσταση» του Habermas δεν είναι παρά το αντίστοιχο της εξιδανίκευσης της »αξίας» ως πραγματικής κοινωνικής αφαίρεσης που προϋποθέτει, σύμφωνα με τον Μarx, η ανταλλαγή εμπορευμάτων.

Θέση 3: Ο Νόμος της Αξίας των εμπορευμάτων και ο Νόμος του Διαλόγου των ανθρώπων είναι οι δύο διαφορετικές όψεις της καπιταλιστικής οντολογίας.

Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να υπακούμε το νόμο της αξίας των καπιταλιστικών εμπορευμάτων, ούτε υποχρεωμένοι να μπαίνουμε σε ένα διάλογο (ή να επιμένουμε σε αυτόν). Η Ηθική της Αστικής Επικοινωνίας (της επικοινωνίας των ανθρώπων ή της επικοινωνίας των εμπορευμάτων), ισχύει υπό τον όρο ότι εμπιστευόμαστε αυτή την επικοινωνία, αυτό το διάλογο. Με τη λογική αυτή είναι επικοινωνιακά ανήθικο και αντιδημοκρατικό να σπάμε το διάλογο με την »εργοδοσία», είναι ανήθικο και αντιδημοκρατικό να δυναμιτίζουμε την κατασκευασμένη (από τα ΜΜΕ και άλλους μηχανισμούς) συναίνεση των ανθρώπων προς το υπάρχον κοινωνικό σύστημα, που σημαίνει τη συναίνεση των σκλάβων να παραμείνουμε σκλάβοι στα αφεντικά. Ο Διάλογος της αστικής κοινωνίας σημαίνει πως όλες οι απόψεις σχετίζονται ατέρμονα μεταξύ τους ώστε να έρθουν σε επικοινωνία, ανταλλαγή και κατανάλωση. Μέσα σε αυτό το σύμπαν των ανταλλακτικών σχέσεων καμία άποψη δεν είναι ποιοτικά διαφορετική, μόνο ποσοτικά μπορεί να είναι περισσότερο πειστική. Μέσα σε αυτό το σύμπαν δεν υπάρχει αλήθεια αλλά ισοτιμία των απόψεων και ποσοτική υπεροχή της μίας έναντι της άλλης.

Θέση 4: Στο πεδίο του Διαλόγου όλα είναι σχετικά, όλα γειτονεύουν, όλα συμβιβάζονται, για όλα μπορεί να υπάρξει συναίνεση και σε όλα μπορούν να συμφωνηθούν σχέσεις ισοδυναμίας και ανταλλαγής.

Όλες αυτές οι απόψεις συνυπάρχουν η μία δίπλα στην άλλη σε ένα φάσμα, όπου δεν αποτελούν τίποτε άλλο παρά διαφορετικές αποχρώσεις. Το πεδίο του Διαλόγου δεν είναι παρά αυτό το φάσμα χρωμάτων, ενώ το Συνταγματικό Τόξο δεν είναι παρά το υπερβατικό, ουράνιο τόξο μέσα στο οποίο διακρίνονται αυτές οι πολλές και ποικίλες απόψεις, ως εκδοχές της κοινής πίστης στο Διάλογο και τη Δημοκρατία. Ως εκδοχές, δηλαδή, της κοινής υποταγής στον καπιταλιστικό διάλογο των εμπορευμάτων αλλά και στον καπιταλιστικό »διάλογο» αφεντικών και μισθωτών δούλων, που πρέπει, αναγκαστικά, να καταλήγει στη συναίνεση, και όχι στη χειραφέτηση των υποτελών από τα δεσμά της εκμετάλλευσης. Ο,τιδήποτε αντιδρά στην υποταγή των μισθωτών δούλων στα αφεντικά τους, στο όνομα μιας »διαπραγμάτευσης» με προκαθορισμένους νικητές τους εκμεταλλευτές, αντιδρά στον ίδιο το Διάλογο, τη Δημοκρατία, το Σύνταγμα, αλλά και τη μετριοπάθεια, τη συναίνεση, την ουδετερότητα απέναντι στις τάξεις και το κράτος που συνεπάγονται.

Θέση 5: Η »θεωρία των άκρων» δεν είναι παρά η στοχοποίηση όσων αρνούνται παντού και πάντα το Διάλογο, δηλαδή την ίδια την αστικοδημοκρατική, καπιταλιστική οντολογία. 

Τί είναι λοιπόν το »άκρο» στη λεγόμενη »θεωρία των άκρων»; Είναι αυτός που παραβιάζει το διάλογο των εμπορευμάτων και των ανθρώπων. Αυτός που δείχνει την αδυνατότητα της συναίνεσης παντού και πάντα, στο χώρο δουλειάς ή στο δρόμο απέναντι στα ΜΑΤ, αυτός που με βία συγκρούεται με την Αρχή του Διαλόγου. Άκρο, λοιπόν του διαλογικού πεδίου είναι αυτός που δείχνει τα όριά του,  το ζωτικό ψεύδος που συντηρεί και αναπαράγει την κοινωνική συναίνεση και συνοχή, τη βία που αποκρύπτει ο διάλογος και η διαπραγμάτευση με τον »εργοδότη», τα ΜΑΤ ή την κυβέρνηση. 

Θέση 6: Το δόγμα της μη-βίας και της ειρηνικής, ελεγχόμενης αντίστασης αποτελεί αναγκαίο όρο λειτουργίας του Διαλογικού Νόμου, όσο το δόγμα της ειρηνικής, ελεγχόμενης αντίστασης των εντολοδόχων εργαζομένων αποτελεί αναγκαίο όρο λειτουργίας του Νόμου της Αξίας.

Το δόγμα της μη-βίας και της αναγκαστικής υπαγωγής στο διάλογο που αποσκοπεί στη συναίνεση, σημαίνει πως τίποτα δεν νομιμοποιεί τη βία, ούτε η αντίσταση στο μονοπώλιο της βίας του Κράτους και του Κεφαλαίου. Σε αυτό το διαλογικό πλαίσιο η έσχατη Αλήθεια είναι ο Διάλογος και όλες οι απόψεις είναι αναληθείς σε σχέση με αυτόν, αφού καμία άποψη δεν μπορεί να οδηγήσει στην ανατροπή του Διαλογικού Νόμου, δηλαδή στην ανατροπή, στην επανάσταση. Καμία »άποψη» δεν φέρει Αλήθεια, και χωρίς αλήθεια, δεν νομιμοποιείται κανένας να ασκήσει βία που θα πλήττει την αλήθεια των αληθειών, την ομαλότητα και τη μετριοπάθεια του Διαλόγου.

Θέση 7: Ο Διαλογικός Νόμος είναι η μόνη επίσημα αναγνωρισμένη αλήθεια που δικαιολογεί βία (το μονοπώλιο της κεφαλαιο-κρατικής βίας) σε έναν κόσμο που δεν αναγνωρίζει καμιά αλήθεια παρά μόνο Γνώμες και Απόψεις.

Η εξίσωση των ναζιστών με την εξίσωση των κομμουνιστών πατάει στην ίδια την οντολογία του καπιταλιστικού εκμεταλλευτικού συστήματος που »καταδικάζει τη βία από όπου και αν προέρχεται», πατάει στην ίδια την οντολογία του αστικοδημοκρατικού Διαλόγου. Προωθείται χρόνια τώρα από την Ε.Ε και αποτελεί γέννημα θρέμμα του Ψυχρού Πολέμου και της προσπάθειας ανακοπής του »σοβιετικού κινδύνου» από τον καπιταλισμό, που έβλεπε όλο και περισσότερους εργάτες να στρέφονται εναντίον του στο όνομα του σοσιαλισμού-κομμουνισμού. Μισθοφόροι πράκτορες και χρηματοδοτούμενα προγράμματα προωθούν αυτή την εξίσωση ναζισμού-κομμουνισμού στερεώνοντας την κυριαρχία του καπιταλισμού, του αστικού κοινοβουλίου και των »ανθρώπινων δικαιωμάτων», που δίνουν το δικαίωμα επέμβασης σε ξένες χώρες με σκοπό τη πλήρη εκμετάλλευσή τους. Τα »δύο άκρα» αποτελούν τα ακραία όρια του διαλογικού πολιτικού φάσματος που καταλαμβάνει το χώρο του λεγόμενου »συνταγματικού τόξου».

Θέση 8, 9: 

8. Η αληθοφάνεια της εξίσωσης των »δύο άκρων» έγκειται στο ότι και τα δύο άκρα εμφανίζονται να αρνούνται το Διαλογικό Νόμο, τον κοινοβουλευτισμό, την Ειρήνευση. 

9.Η σχέση ισοδυναμίας »ναζισμός=κομμουνισμός» έχει ελάχιστο κοινό παρονομαστή των όρων, τον αποκλεισμό με τη βία από το Διάλογο (θέση εκτός Νόμου) αυτών που αποκλείουν το Διάλογο από ορισμένες υποθέσεις του κοινωνικού βίου.

Αυτός »ελάχιστος κοινός παρονομαστής» των »δύο άκρων» (ναζισμός, κομμουνισμός) βασίζεται σε μια αρνητική, »καταστροφική’ σχέση που έχουν οι δύο δυνάμεις με το Διάλογο. Δεν βασίζεται σε τίποτα θετικό. Πολύ περισσότερο, οι ναζιστές και οι κομμουνιστές ή και οι όσοι αναρχικοί δεν αυτοπροσδιορίζονται ως κομμουνιστές, η »ακροδεξιά» και η »ακροαριστερά», αποκλείουν το Διάλογο από τον κοινωνικό βίο για εντελώς διαφορετικούς λόγους και σε εντελώς διαφορετικές περιπτώσεις. 

Θέση 10:

-Oι ναζιστές αποκλείουν αξιωματικά το Διάλογο με αλλοδαπούς, με κοινωνικές πλειοψηφίες αλλά και με κοινωνικές μειονότητες, με όσους αντιστέκονται ενάντια στο Κεφάλαιο, από το οποίο τα παίρνουν (βλ. τη σχέση τους με εφοπλιστές στην περίπτωση της Χρυσής Αυγής, και με το μεγάλο κεφάλαιο, ιδίως το χρηματιστικό, αν μιλάμε για τους παραδοσιακούς φασίστες και ναζιστές). Εμφανίζονται να αποκλείουν το διάλογο με το Κράτος, αλλά μόνο για να συνάψουν σχέσεις αλληλοβοήθειας με το παρα-κράτος, δηλαδή με το Κράτος στη συμπληρωματική και μυστική του όψη.

-Οι κομμουνιστές αποκλείουν το Διάλογο με τους εκμεταλλευτές, το Κεφάλαιο, το Κράτος, αποκλείουν το διάλογο με τους »εργοδότες» τσακίζοντας κάθε πλάνη οριστικής συναίνεσης μαζί τους, αποκαλύπτοντας πως κάθε »διαπραγμάτευση» μαζί τους είναι στημένη εκ των προτέρων υπέρ των καπιταλιστών και σε βάρος του εργαζόμενου λαού.

Οι κομμουνιστές θέλουν να υπερβούν την εκμετάλλευση και να φιλιώσουν την ανθρωπότητα, έχουν ως στόχο τη διάλυση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και του Κράτους, οι ναζιστές χωρίζουν την ανθρωπότητα με βάση τη φυλή και το φύλο, »γονιδιακά», και έχουν ως στόχο το πιο αυταρχικό Κράτος και την πιο σκληρή υποταγή των υπηκόων στον ναζιστή »Αρχηγό» τους. 

Η αστικοδημοκρατική οικονομική και πολιτική πραγματικότητα επιβάλλει το διάλογο και το συμβιβασμό αντικρουόμενων ταξικών συμφερόντων. »Καταδικάζει τη βία από όπου και αν προέρχεται», με εξαίρεση τη βία του Κράτους και των αφεντικών. Στοχοποιεί ως άκρα όποιους αρνούνται την εξουσία των αστικών διαλογικών αρχών και δικαιωμάτων, ταυτίζοντας την καταστροφική, φυλετική και εξουσιαστική άρνηση των ναζιστών με την άρνηση των αγωνιστών που δεν θέλουν τον εργαζόμενο λαό, τους ανέργους, τους »κολασμένους όλης της γης» να υποτάσσονται σε άσκοπο και ύπουλο διάλογο με τα αφεντικά τους.

Ο φασισμός-ναζισμός είναι το έσχατο και ακραίο μέσο του Κεφαλαίου να στερεώσει την εκμετάλλευση των εργαζομένων στο όνομα του Έθνους-Κράτους και καταργώντας το »μετριοπαθές» και »ανεκτικό» προς τον εχθρό αστικοδημοκρατικό πλαίσιο. Ο κομμουνισμός είναι το έσχατο και ακραίο μέσο των καταπιεσμένων όλης της Γης να επαναστατήσουν με βία ενάντια στο μονοπώλιο της κεφαλαιοκρατικής βίας, διεκδικώντας δικαιοσύνη και ελευθερία, τη χειραφέτησή τους. 

10 Σχόλια to “H »θεωρία των άκρων» και η αστική οντολογική της βάση”

  1. Η θέση 9 μου φαίνεται αδύναμη (κάτι σαν ταυτολογία: η «άκρα» αριστερά διαφέρει από την ακροδεξιά επειδή οι διακρίσεις που κάνει επί του πραγματικού είναι… αριστερές). Καθήκον μας είναι: να αρνηθούμε τη γελοία «θεωρία των δύο άκρων» χωρίς να ξεχάσουμε το Ολοκαύτωμα.

    • @Weltschmerz K.

      Αυτό που εννοώ είναι ότι οι δύο κοσμοθεωρήσεις διαφέρουν πάρα πάρα πολύ μεταξύ τους. Μια θετική ταύτιση των »άκρων» θα ήταν η ταύτιση των κοσμοθεωρήσεών τους. Κατά τη γνώμη μου ισχύει ότι υπάρχει μια κυρίως αρνητική ταύτιση των »άκρων» μέσα από την άρνηση παντού και πάντα του Διαλόγου (άρα μέσα από την αποδοχή μορφών βίας), ενώ διαφέρει ο εκάστοτε Διάλογος που αρνούνται (οι ναζί αρνούνται το διάλογο με τους μετανάστες, οι »κομμουνιστές» με τους κεφαλαιοκράτες, βάσει των κοσμοθεωρήσεών τους και των πρακτικών τους όσο αντιστοιχούν με τις πρώτες).Αν με την αδυναμία εννοείς ελλείψεις στην επιχειρηματολογία, το δέχομαι. Άλλοι έχουν γράψει βιβλία για το θέμα. Αυτό που λεςταυτολογικό όμως είναι οι διαφορές ενός τυπικού λόγου ναζιστή-φασίστα με το λόγο ενός »ακροαριστερού» ως προς το περιεχόμενο.

      • Θέλω να πω: από τη σκοπιά του εθνικοσοσιαλιστή, η διαφορά είναι επίσης ποιοτική. Σε μια εναλλακτική πραγματικότητα, ο Γιόχαν φον Τράουμ (ο ναζί Ονειρμός, ας πούμε!) εξηγεί σε μια εκδοχή του εαυτού μου ότι η θεωρία των δύο άκρων καταρρέει επειδή ο ακροδεξιός λόγος είναι πιο ρηξικέλευθος σε σχέση με τον «ακροαριστερό» διότι, ακριβώς, αρνείται το διάλογο με τους Οβριούς/μετανάστες, και όχι μόνο με τους κεφαλαιοκράτες, που συνιστούν μιαν υποπερίπτωση των πρώτων (sic). Εγώ μπορεί να καταλαβαίνω απολύτως τι εννοείς όταν γράφεις αυτά που γράφεις, αλλά αυτό οφείλεται στο ότι αμφότεροι βλέπουμε τα πράγματα από την αριστερή όχθη του ποταμού. Άλλωστε όσα γράφεις στο σχόλιό σου αφήνουν άθικτη την υβριδική παραλλαγή του στρασσερικού/εθνικομπολσόι/μουσσολενινιστή: κάποιος που θέλει να θάψει τον καπιταλισμό λόγω της παγκοσμιοποιητικής (διάβαζε: διεθνοσιωνιστικής) δυναμικής που αυτός έχει, θα μπορούσε να κάνει πρόποση στο κείμενο σου, παραμένοντας μια χαρά φυρερίσκος. Γι’ αυτό -μεταξύ άλλων- είπα προηγουμένως: να μην ξεχάσουμε (εμείς οι «κομμουνιστές») το Ολοκαύτωμα.

      • @Weltschmerz K.

        Έστω ότι η κύρια αντίφαση του παγκόσμιου συστήματος από τη σκοπιά του κεφαλαίου είναι η εθνική και εδαφική συγκρότηση του κεφαλαίου έναντι της διεθνικής.
        Οποιοσδήποτε θέλει να ανακτήσει τον ελέγχο των απεδαφικοποιημένων ροών πλούτου σε ένα καθορισμένο έδαφος (που δεν περιορίζεται αναγκαία στο έδαφος ενός έθνους-κράτους), ώστε να μπορεί να διαχειριστεί και να καταρτίσει ένα σχέδιο παραγωγής, διανομής ανταλλαγής κατανάλωσης (περισσότερο ή λιγότερο δημοκρατικό), εμφανίζεται σαν…φασίστας. Το θέμα είναι ότι αυτός ο έλεγχος μπορεί να είναι η αρχή ενός αντρός+αποκλεισμός μεταναστών αλλόχρωμων + άλλα πολιτισμικά ιδεώδη +αβαντάρισμα στο μεγάλο κεφάλαιο, ή αυτός ο έλεγχος (εξίσου σε καθορισμένη εδαφική βάση) να έχει χαρακτήρα εργατικού ελέγχου, σοσιαλιστικά ήθη κ.ο.κ.
        Οι ομοιότητες που παρουσιάζεις μεταξύ των άκρων που αναφέρειες και που συνήθως παρουσιάζονται, είναι ομοιότητες κάθε είδους κρατικού ελέγχου μικρότερου ή μεγαλύτερου. Άπαξ και έχεις τον έλεγχο, μπορείς να σκοτώσεις, να προωθήσεις επιθετικά σχέδια, να ευνοήσεις τους λίγους κ.ο.κ. Το τίμημα της ανάκτησης μεγάλου ελέγχου των ροών είναι ότι γίνεται εξαιρετικά καθοριστική η πολιτική διαπάλη. Νοείται κρατικός έλεγχος πολύ συγκεντρωτικός (με λίγη αποκέντρωση) και πολύ αποκεντρωμένος (με λίγη συγκέντρωση). Ένας σημαντικός έλεγχος είναι ικανός για το καλύτερο και για το χειρότερο. Όταν δεν έχεις τον έλεγχο των ροών ή έχεις μικρό έλεγχο, η πολιτική είναι απλή διαχείριση της »τυχαιότητας» των προβλημάτων και εμποδίων που θέτει η ακοντρολάριστη κίνηση των ροών.

        Μια συγκροτημένη απάντηση σε όλη τη θεωρία των άκρων, θα περιλάμβανε επιπλέον και το τί σημαίνει »στρατιωτικοποίηση» σε συνθήκες »πολεμικού κομμουνισμού» και ποιά κοινά επιφέρει η στρατιωτικοποίηση ως τέτοια. Η λογική του πολέμου είναι ένα κοινό υπόβαθρο που κανένας πόλος της ταξικής πάλης δεν μπορεί να παρακάμψει.

  2. Αν πούμε ότι η «γνώμη” είναι 100% προϊόν μιας κοινωνικής παραγωγής, δεν ακούγεται αρκετά ντετερμινιστικό; Το άτομο δεν έχει κανένα περιθώριο κριτικής σκέψης απέναντι στη γνώμη- προϊόν το καπιταλιστικού συστήματος; Δεν είμαι με τίποτα υπέρ του ατομικισμού που εμπεριέχει η έννοια της «αποψάρας» και επίσης συμφωνώ ότι ο «κοινός νους» δεν υπάρχει, είναι μια αυταπάτη. Αλλά αντί να λέγαμε ότι οι ατομικές απόψεις είναι δημιουργήματα του καπιταλισμού, μήπως είναι ορθότερο να λέγαμε ότι είναι «κοινωνικά διαμεσολαβημένες» ή υπό την ηγεμονία των κυρίαρχων αστικών ιδεών;
    Δεν είναι όλς οι αποψεις μέινστριμ στερεότυπα. Αν κάθε γνώμη είναι προϊόν του καπιταλισμού, τότε γιατί να μην είναι και αυτή του γράφοντος; Γιατί αυτοεξαιρείται;

    • @ La Inquieta

      Προσπαθώ να μιλήσω για ”απόψεις ή αλλιώς ”γνώμες” που »παράγονται μαζικά». Στο βαθμό που μια αντισυστημική »γνώμη» »άποψη» ή πολιτική θέση δεν παράγεται μαζικά, σκεφτόμουν όταν έγραφα το κείμενο ότι δεν ταιριάζει στην περιγραφή αυτή. Άρα έχεις δίκιο ότι η γνώμη και η άποψη του καθενός μπορεί να αποκλίνει από το κυρίαρχο πρότυπο. Όμως πχ ένας κομμουνιστής,αντικαπιταλιστής κλπ κλπ, ποτέ δεν θα θεωρήσει τη »γνώμη» του ακριβώς γνώμη η οποία ανταλλάσσεται σε έναν ατέρμονο διάλογο στην αγορά των απόψεων κλπ. Σκέφτεται πως κάποια στιγμή συναντά όρια τα οποία απαιτούν από κει και πέρα όχι απλά διάλογο αλλά δράση. Όπως φαίνεται δλδ από την »αποψάρα» μιλώ για γνώμες που γίνονται αντιληπτές ως γνώμες-αυταξίες, περιγραφή που δεν ταιριάζει με μια αντισυστημική τοποθέτηση και τη διακρίνει από τις μαζικές γνώμες και απόψεις
      Από την άλλη μεριά, ακόμη και η θέση του αντικαπιταλιστή κλπ είναι προιόν μιας ιστορικής παράδοσης (μαρξιστικής, αναρχικής κλπ), αν δεχτούμε πως ανασυνθέτει πράγματα που έχει διαβάσει κλπ. Τότε το ερώτημα μπαίνει όπως το κλασικό αναγκαιότητα-ελευθερία. Πιστεύω ότι η δυνατότητα να αναστοχαζόμαστε ως προιόν τη θέση μας μας επιτρέπει να την αλλάξουμε.
      Σκέψου το ίδιο ερώτημα που θέτεις σε σχέση με τον Μάρξ. Αν η εργασιακή δύναμη είναι εμπόρευμα, γιατί ο εργάτης δεν πραγμοποιείται-εργαλειοποιείται πλήρως, αλλά μπορεί να επαναστατήσει? Και για τον μαρξισμό οι πολιτικές ιδεολογικές κλπ αντιλήψεις εκφράζουν συμφέροντα, την κατάσταση της οικονομικής βάσης κ.ο.κ. Όμως ο μαρξισμός αφήνει το περιθώριο συνειδητοποίησης της αναγκαιότητας αυτής (»προιόντα» οι ιδέες μας) και υπέρβασής της
      Η ένστασή σου δηλαδή αφορά νομίζω μια γενικότερη τοποθέτηση στο ζήτημα αναγκαιότητα-ελευθερία που δεν αφορά μόνο το κείμενο αλλά και τον μαρξισμό ευρύτερα.

  3. Θα ήταν παραγωγικό από μέρους του συγγραφέα, μιας και έχει κλίση στη διατύπωση «Μεγάλων Συστήματων», να ξεκινά τη μελέτη του δίνοντας τους απαραίτητους ορισμούς. Για παράδειγμα προκύπτει από τη χρήση τους στο κείμενο ότι «γνώμη» και «άποψη» είναι το ίδιο και το αυτό. Είναι? Εννοιες όπως «αξίωμα», «θεώρημα», «ιδέα», «επιχείρημα», «συλλογισμός», «απόδειξη», «επιβεβαιωμένη εμπειρία» και άλλες σχετικές δεν αποτελούν μέρος της κριτικής του περί της «Αγοράς του Διαλόγου». Δεν θα έπρεπε? Μήπως έχει στο μυαλό του μόνον τους διαλόγους του καφενείου?

    Δεν είναι καινοτόμα, πλέον, η διαπίστωση ότι η ιδεολογία της κυρίαρχης τάξης είναι η κυρίαρχη ιδεολογία. Όμως κυριαρχία δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ένα συμπαγές σύνολο ιδεών (που δεν υφίσταται καθότι εξελίσσεται) περνάει αυτούσιο και εγγράφεται στα μυαλά των υπηκόων. Αυτό λέγεται κοινωνικός ντετερμινισμός και μάλιστα είναι μια «γνώμη» του επιπέδου των «διαλόγων της Αγοράς».

    Οι θέσεις από 1-10 είναι θέσεις που υπερασπίζεται ο συγγραφέας? Σε μένα δεν έγινε κατανοητό ούτε καν αυτό. Αν είναι έτσι, στα σοβαρά υποστηρίζεται, για παράδειγμα, ότι : «καμία άποψη δεν είναι ποιοτικά διαφορετική, μόνο ποσοτικά μπορεί να είναι περισσότερο πειστική» ?

    • Αγαπητέ Jose

      Η…συμπάθειά σου απέναντί μου σε οδηγεί πάντα στο να κάνεις πρωτότυπες παρατηρήσεις, που δεν τις κάνει κανένας άλλος.
      Για παράδειγμα και ξεκινώντας από το τέλος, θεώρησες ότι οι θέσεις 1-10 ενδέχεται να μην είναι δικές μου (!). Βέβαια τονίζεις πως σε εσένα δεν έγινε κατανοητό ούτε αυτό.
      Δίνεις και ένα παράδειγμα. Ολόκληρη η φράση που γράφω στο κείμενο, και όχι η δικιά σου παραπομπή είναι η εξής:

      »Μέσα σε αυτό το σύμπαν των ανταλλακτικών σχέσεων καμία άποψη δεν είναι ποιοτικά διαφορετική, μόνο ποσοτικά μπορεί να είναι περισσότερο πειστική»

      Για μένα όταν έγραφα το παραπάνω ήταν προφανές ότι αναφέρομαι στην καπιταλιστική πραγματικότητα, μέσα στο σύμπαν των ανταλλακτικών σχέσεων. Μια κριτική προς αυτό το σύμπαν τοποθέτηση, ή πρακτικές όπως η απεργία κλπ, δεν μένουν πλήρως μέσα σε αυτό το σύμπαν.

      Άρα δεν υποστηρίζω βρε Jose ότι όλα γενικά είναι σχετικά και απλά κάτι περισσότερο πειστικό από το άλλο (ρητορική). Η θέση μου, αυτό που υποστηρίζω, είναι πως μέσα στο σύμπαν των ανταλλακτικών αξιών αυτό που επικρατεί είναι η σχετικότητα και οι ποσοτικές σχέσεις, και αυτή είναι μια ομοιότητα του διαλόγου και του νόμου της αξίας.

      »Δεν είναι καινοτόμα, πλέον, η διαπίστωση ότι η ιδεολογία της κυρίαρχης τάξης είναι η κυρίαρχη ιδεολογία»

      Ποιός σου είπε ότι σε αυτό θέλω να »καινοτομήσω»; Απλά να το περιγράψω με έναν ορισμένο τρόπο θέλω. Και επιπλέον, δεν ξέρω αν το πρόσεξες, αποφεύγω να μιλώ για ιδεολογία.

      »Μήπως έχει στο μυαλό του μόνον τους διαλόγους του καφενείου?»

      Εσύ αγαπητέ στους διαλόγους του καφενείου θεωρείς ότι πρέπει κανείς να ορίζει εξ αρχής τις έννοιες που χρησιμοποιεί; Πού τον είδες αυτόν τον σχολαστικισμό, στα πολιτικοθεολογικά γραπτά του Μεσαίωνα;

      Σε πόσα κείμενα έχεις δει τέτοιες έννοιες να ορίζονται από την αρχή, και γιατί θα έπρεπε να το κάνω αυτό;

      Οι έννοιες νοηματοδοτούνται μέσα στις προτάσεις που χρησιμοποιούνται. Εκτός αν πρόκειται για τεχνικούς όρους. Δεν θεώρησα αναγκαίο να δώσω ορισμούς. Επίσης, το κειμενάκι αυτό δεν είναι »μελέτη».

      Έχεις μια στρεβλή αντίληψη για τα »μεγάλα συστήματα». Και ένα κοινό με τους μεταμοντέρνους, πως η κατασκευή των »μεγάλων συστημάτων» και »αφηγήσεων» έχει τελειώσει.

  4. Εμφυλιοπολεμική ομιλία Σαμαρά και απειλές στο “άλλο άκρο”
    http://wp.me/pryYN-1p5

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s