Αρχείο για Οκτώβριος, 2013

Ο στρατηγός Γκιάπ και τα παιχνίδια της μνήμης

Posted in Απόψεις, Ταξική Μνήμη, επικαιρότητα on 13 Οκτωβρίου, 2013 by ilesxi

του Θάνου Ανδρίτσου

Old memory / Régi emlék

Old memory / Régi emlék

 

«Ο θρυλικός στρατηγός Γκιάπ πέθανε σε ηλικία 102 ετών». Έτσι περιέγραψε το περιοδικό Time το θάνατο του «Κόκκινου Ναπολέοντα» την περασμένη βδομάδα. Το ίδιο περιοδικό, μεσούσης της πολεμικής αναμέτρησης του Βιετνάμ με τις ΗΠΑ – για την ακρίβεια μόλις λίγες μέρες μετά την πρωτοχρονιάτικη επίθεση του Τετ – τον χαρακτήριζε έναν «επικίνδυνο και πανούργο εχθρό».

Είναι ο σεβασμός στο νεκρό και την αξία του, είναι και τα δεκάδες χρόνια που έχουν περάσει και οι έχθρες που καταλάγιασαν που κάνουν δημοσιεύματα σαν κι αυτά να μην μας προκαλούν εντύπωση. Όπως και να χει, είναι περίεργα τα παιχνίδια της μνήμης. Συνέχεια

Θέλουν αριστερούς στη φυλακή!

Posted in Απόψεις, Αριστερά, Κρατικός αυταρχισός, επικαιρότητα on 13 Οκτωβρίου, 2013 by ilesxi

του Γιώργου Δελαστίκ

 

 Θέλουν αριστερούς στη φυλακή!

 

Υπέρτατος πολιτικός στόχος του Αντώνη Σαμαρά είναι η παραμονή του στην πρωθυπουργία με κάθε μέσο. Κάτι αντίστοιχο ισχύει και για τον Βαγγέλη Βενιζέλο – να παραμείνει υπουργός του Σαμαρά πάση θυσία. Η ΝΔ του Σαμαρά έχει πετύχει τα δύο χειρότερα αποτελέσματα της ιστορίας της. Το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου βρίσκεται επίσης στο απόλυτο εκλογικό ναδίρ. Το 12,28% που πήρε στις εκλογές πέρυσι τον Ιούνιο είναι χειρότερο ακόμη και από το 13,58% που πήρε το ΠΑΣΟΚ πριν από …σαράντα χρόνια, όταν πρωτοεμφανίστηκε. Συνέχεια

H »θεωρία των άκρων» και η αστική οντολογική της βάση

Posted in Απόψεις, Ιδεολογία on 11 Οκτωβρίου, 2013 by ilesxi

Tου Ονειρμού http://bestimmung.blogspot.gr/

Ακρο

Στην κεφαλαιοκρατία οι »απόψεις » ή αλλιώς »γνώμες» παράγονται μαζικά, διανέμονται στα διάφορα άτομα, ανταλλάσσονται, καταναλώνονται. Η κυκλοφορία των »απόψεων» είναι ανάλογη με τη κυκλοφορία των εμπορευμάτων. Έχοντας αναλύσει το »φετιχισμό του εμπορεύματος», ο Marx θα μπορούσε σήμερα να προχωρήσει δίχως περιστροφές σε μια θεωρία για το »φετιχισμό της γνώμης»: η λεγόμενη »αποψάρα» του καθενός γίνεται ένα »φετίχ» αφού αποκρύπτεται η κοινωνική διαδικασία παραγωγής της. Ο καθένας διατυπώνει τη γνώμη του επί παντός επιστητού χωρίς να έχει επίγνωση πως αυτό που λέει, η άποψη που εκφέρει, δεν έχει προκύψει εκ του μηδενός, αλλά είναι προϊόν της βιομηχανίας της κουλτούρας, όπως θα έλεγε η παραδοσιακή Σχολή της Φρανκφούρτης. Η γνώμη που δεν θεωρείται προϊόν της κοινωνικής διαδικασίας αποκτά αυταξία, χωρίς να συνειδητοποιείται ότι το υποκείμενο της εκφοράς της δεν είναι τα συγκεκριμένα άτομα που την εκφράζουν αλλά το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα. Πρόκειται για τα λεγόμενα στερεότυπα που παράγονται μαζικά, τα κλισέ που τα ακούμε να επαναλαμβάνονται συνέχεια από ανθρώπους οι οποίοι νομίζουν πως όλα αυτά τα έχουν σκεφτεί οι ίδιοι. »Δεν υπάρχει Κράτος», »Καταδικάζω τη βία από όπου και αν προέρχεται», »ο ανταγωνισμός είναι στο DNA», κ.ο.κ . Όπως συμβαίνει με το εμπόρευμα λοιπόν, συγκαλύπτεται πως η εκάστοτε »γνώμη» είναι και αυτή ένα προϊόν. Η απομυστικοποίηση της γνώμης, όπως και η απομυστικοποίηση του εμπορεύματος, σημαίνει να πάψουν να θεωρούνται πράγματα που αναφέρονται μόνο στον εαυτό τους, και να αναλυθούν ως αποτελέσματα μιας κοινωνικής οργάνωσης η οποία διασφαλίζει συγκεκριμένα συμφέροντα καταπνίγοντας άλλα. Συνέχεια

Γιατί ο Che Guevara δεν νικήθηκε ποτέ

Posted in Διεθνή, Σαν σήμερα, ιστορία on 9 Οκτωβρίου, 2013 by ilesxi

του Παναγιώτη Μαυροειδή

Λένε πως αν τύχει και μια μάνα χάσει το παιδί της, τότε αυτή πεθαίνει κάθε χρόνο τουλάχιστον μια φορά. Στην επέτειο του πρόωρου θανάτου. Και πως δεν υπάρχει μεγαλύτερος πόνος και πιο βαριά ισόβια καταδίκη.
Δεν είναι όμως ως φαίνεται πάντα έτσι. Υπάρχει ένας παράξενος θεός που είναι στοργικός με τις μανάδες που έχουν πονέσει πολύ. Σε αυτές που έτυχε να τους σκοτώσουν, να τους αδικήσουν ή να τους πληγώσουν πολλά από τα παιδιά τους, τους χαρίζει κάποιους μοναδικούς γιούς και υπέροχες κόρες. Αυτά τους τα ιδιαίτερα παιδιά, σα χαθούν, όχι μόνο δε γίνονται πηγές δακρύων, αλλά γεννιούνται κάθε χρόνο, ξανά και ξανά. Γλυκαίνοντας τον πόνο της μάνας για τη μεγάλη απώλεια, αλλά και χαρίζοντας χαμόγελα και αισιοδοξία σε όλους. Συνέχεια

Αγαπημένε Che

Posted in Λατινική Αμερική, Σαν σήμερα, Ταξική Μνήμη on 9 Οκτωβρίου, 2013 by ilesxi
του Eduardo Galeano
 

Mια συνέντευξη του Eduardo Galeano στον Iosu Perales που δημοσιεύθηκε στο βιβλιo με τίτλο «Αγαπημένε Che».

 

Ας αρχίσουμε την συζήτηση μιλώντας για την προσωπικότητα του Τσε. Ο αντάρτης της Σιέρα Μαέστρα, ο μύθος της Βολιβίας, είναι ίσως ο πιο γνωστός παγκοσμίως. Ωστόσο ο Τσε έχει μια πολύπλευρη συνεισφορά, που επικεντρώνεται στην ανάδειξη του υποκειμενικού παράγοντα της επανάστασης. Αναδεικνύεται δηλαδή, στα γραπτά του, στην συμπεριφορά του, ο ρόλος του ανθρώπου στον μετασχηματισμό της κοινωνίας , η σταθερή του προσήλωση στην ουτοπία του κομμουνισμού.

 

Τον κατηγόρησαν για βολονταρισμό επειδή επέμενε πολύ στον παράγοντα άνθρωπο. Συνέχεια

46 χρονια από τη δολοφονία του Τσε

Posted in Σαν σήμερα, Ταξική Μνήμη on 8 Οκτωβρίου, 2013 by ilesxi

της Έλσας Βαρελίδου

Ήταν 9 Οκτωβρίου του 1967, 1.10 μ.μ., όταν με εννιά πυροβολισμούς ο υπαξιωματικός του βολιβιανού στρατού Μάριο Τεράν εκτελούσε κατόπιν διαταγής τον κομαντάντε Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, τον «μικρό θεό» της Λατινικής Αμερικής. 46 χρόνια μετά το θάνατό του, πολλοί είναι αυτοί που θα μιλήσουν για το φλογερό επαναστάτη. Μεταξύ αυτών και αυτοί που μας μιλάν τη γλώσσα του συστήματος, φύση-θέση θανάσιμοι εχθροί του, οι οποίοι συνειδητά θα κλείσουν τα μάτια στο ανεξίτηλο σημάδι που άφησε στις καρδιές των καταπιεσμένων και εξεγερμένων του κόσμου.

Ακόμα και στην περίπτωση του απελευθερωτικού αγώνα του κουβανικού λαού απέναντι στο φασισμό, στον οποίο ο Τσε πρωτοστάτησε, πρώτη επιστρατεύουν τη γνωστή «καταδίκη της βίας από όπου και αν προέρχεται» (sic). Σε αυτό ο Τσε τους έχει ήδη απαντήσει:

«Δεν πολεμάμε από ευχαρίστηση, δεν χωράει γλέντι γύρω από το σώμα του νεκρού. Η επανάσταση είναι δυστυχώς το μοναδικό και αναγκαίο στάδιο για την απελευθέρωση των καταπιεσμένων». Συνέχεια

Άλλος για το άκρο μας;

Posted in Απόψεις, Διαφορα, Κοινωνία, Πολιτισμός, Πολιτική, επικαιρότητα on 7 Οκτωβρίου, 2013 by ilesxi

του Κώστα Φουρίκου

Αυτή παραπάνω, είναι μια δήλωση του Αλκίνοου Ιωαννίδη από τα παρασκήνια της μεγάλης συναυλίας για τις Σκουριές, που έλαβε χώρα το προηγούμενο Σάββατο στο πρώην στρατόπεδο Παύλου Μελά στη Θεσσαλονίκη. Κι αυτή παρακάτω μια φωτογραφία από την εν λόγω βραδιά. Παραπάνω από 30.000 άτομα πήγαν στη συναυλία. 29.700 και βάλε παραπάνω από το ανώτερο που μάζεψαν οι νεοναζί όλες τις μέρες που ο Αρχηγός τους «στοχοποιούνταν» στη ΓΑΔΑ. 24.000 παραπάνω από όσους είδε ο αντικειμενικός φακός του MEGA που βέβαια δεν χάλασε κι έχει το μπομπολόγο του που τα βλέπει έτσι. Και μην μου πεις ότι άλλο ο λόγος για τον οποίο γίνεται κι άλλο η ίδια η συναυλία, γιατί σε αυτή μπορεί να πάει κάποιος για τους καλλιτέχνες, για να χορέψει, να πιει μπύρες κλπ. Γιατί θα σου βάλω βίντεο από Χαλκιδική , Θεσσαλονίκη κι Αθήνα. Από  δικαστήρια και αστυνομικά τμήματα. Και θα σου θυμίσω ότι αυτό κρατάει ένα χρόνο τώρα, όχι 5 μέρες που τρέξανε οι χρησαυγίτες.

1378122_422762221158977_639619843_n

Συνέχεια

Φασισμός Και «Επικίνδυνες Τάξεις»

Posted in ΘΕΜΑ: Φασισμός, ιστορία on 6 Οκτωβρίου, 2013 by ilesxi

του Πετρου Παπακωνσταντινου

Φασισμός και «επικίνδυνες τάξεις»

Ανήσυχος με αυτά που βιώνει καθημερινά στο Βερολίνο, ο Αϊνστάιν ξεκινά το καλοκαίρι του 1931 αλληλογραφία με τον Ζίγκμουντ Φρόιντ, όπου αναπτύσσει προβληματισμούς για την άνοδο του εθνικοσοσιαλισμού και την απειλή ενός νέου Μεγάλου Πολέμου. Το βασικό ερώτημα που θέτει στην πρώτη επιστολή του είναι «πώς θα σταματήσουμε την ψύχωση του μίσους και της καταστροφής», που εξαπλώνεται ταχύτατα στον γερμανικό πληθυσμό. «Δεν εννοώ βέβαια», υπογραμμίζει ο Αϊνστάιν, «μόνο τους αποκαλούμενους “ακαλλιέργητη μάζα”. Η εμπειρία μου δείχνει ότι η υποτιθέμενη αφρόκρεμα της διανόησης είναι η πλέον επιρρεπής σε τέτοιου είδους ολέθριες αυθυποβολές».

Η διαπίστωση αυτή ακούγεται σήμερα ως μια εξαιρετικά επίκαιρη (λόγω Χρυσής Αυγής) όσο και ενοχλητική αλήθεια. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν ότι ο νεοφασισμός ευδοκιμεί μόνο ή κυρίως μεταξύ των «κατώτερων», οικονομικά και μορφωτικά, στρωμάτων, αυτών των «επικίνδυνων τάξεων» που είναι πάντα επιρρεπείς στα πολιτικά «άκρα», σε αντιδιαστολή με τη μορφωμένη «μεσαία τάξη», η οποία θεωρείται εξ ορισμού το σταθερό θεμέλιο της Δημοκρατίας. Μια θεώρηση, η οποία αποπνέει ταξική προκατάληψη και συγκρούεται με την ιστορική πείρα. Συνέχεια

Η σύγχρονη αδυναμία μας. Το ελληνικό σύμπτωμα: χρέος, κρίση και η κρίση της Αριστεράς

Posted in Απόψεις, Αριστερά, Διεθνή, Πολιτική on 6 Οκτωβρίου, 2013 by ilesxi

του Αλέν Μπαντιού

Αλέν Μπαντιού: "Η σύγχρονη αδυναμία μας. Το ελληνικό σύμπτωμα: χρέος, κρίση και η κρίση της Αριστεράς"

Αποσπάσματα από άρθρο που έχει δημοσιευτεί στο Radical Philosophy (Σεπτέμβριος / Οκτώβριος 2013).

Το κοινό στοιχείο των διαδηλώσεων από την Ελλάδα ως τη Γαλλία είναι η έλλειψη μιας σαφούς στρατηγικής. Πρέπει να ανακαλύψουμε ξανά τη γλώσσα του κομμουνισμού.

Ξεκινώ με μια αίσθηση, μια πρόσληψη, που πιθανώς είναι προσωπική, πιθανώς αδικαιολόγητη, την οποία ωστόσο διαμορφώνω με βάση τις πληροφορίες που έχω στη διάθεσή μου: μια αίσθηση γενικής πολιτικής αδυναμίας. Αυτό που σήμερα συμβαίνει στην Ελλάδα μοιάζει με συμπύκνωμα αυτής της αίσθησης.

Θαυμάζω βεβαίως την ευγλωττία του φίλου και συντρόφου μου Κώστα Δουζίνα, που στήριξε την δεδηλωμένη αισιοδοξία του με ακριβείς αναφορές σε όσα θεωρεί καινούργια πολιτικά στοιχεία της λαϊκής αντίστασης στην Ελλάδα, όπου διέκρινε επίσης την εμφάνιση ενός νέου πολιτικού υποκειμένου. Αλλά δεν πείστηκα. Συνέχεια

Τα δύο άκρα: Αυτοί και Εμείς

Posted in Αντιφασισμός, Δολοφονία Παύλου Φύσσα, ΘΕΜΑ: Φασισμός on 6 Οκτωβρίου, 2013 by ilesxi

του Ευτύχη Μπιτσάκη

Τα δύο άκρα: Αυτοί και Εμείς

 Η τερατογένεση του φασισμού και η αναγεννητική πορεία της Αριστεράς

 

Η Χρυσή Αυγή (εφεξής ΧΑ) επωάστηκε στο συνολικό κλίμα των τελευταίων χρόνων, ως η αντιδραστική – νεοναζιστική απάντηση στην κρίση της αγοραίας κοινωνίας μας. Και χρειάστηκε, μετά τη σωρεία των εγκλημάτων της εγκληματικής (κατά την κυβέρνηση) αυτής οργάνωσης, της συμμορίας κατ’ άλλους, η δολοφονία ενός νέου αντιφασίστα, για να ξυπνήσει η κυβέρνηση και να συλλάβει τον αρχηγό και ανώτερα στελέχη των νεοναζί.

Το γεγονός αυτό είναι κατ’ αρχήν θετικό. Δηλαδή η κυβέρνηση έπραξε αυτό που όφειλε να είχε κάνει: Εφάρμοσε «τον νόμον». Τώρα θέλει να παρουσιάζεται ως προστάτης της νομιμότητας και της Δημοκρατίας. Αλλά: Πρώτον, οι ευθύνες της είναι δεδομένες, επειδή άφησε το τέρας του νεοναζισμού να επωάζεται ανενόχλητο. Και δεύτερο, δεν εγκατέλειψε οριστικά την ιστορικά αβάσιμη, προπαγανδιστική «θεωρία των δύο άκρων». Συνέχεια

Αρέσει σε %d bloggers: