Νοέμβρης 73. Ενας μεσήλικας που εξακολουθεί να συγκλονίζει τη νεολαία

Του Θάνου Ανδρίτσου 

 

Με λένε εξέγερση.

Σαραντάρησε κι ο Νοέμβρης. Ένα νεογέννητο μωρό που θα άνοιγε τα μάτια του στην ασπρόμαυρη Ελλάδα με τα τανκς στους δρόμους, την 18η εκείνου του Νοέμβρη, θα γιόρταζε σήμερα άλλο ένα έτος της ενήλικης ζωής του, και ίσως θα έβλεπε να αυξάνονται οι άσπρες τρίχες στα μαλλιά του.

Γοατί δεν ασπρίζει όμως ο Νοέμβρης; Γιατί άντεξε την ενηλικίωση, εκεί, στα ταραγμένα και δύσκολα χρόνια των αρχών του 90, και ακόμα δε φαίνεται να βάζει μυαλό, να «ωριμάζει»; Γιατί 

γινεται ακόμα γροθια, συνθημα, τραγουδι στα χείλη οργισμένων αγοριών και κοριτσιών που οχι μόνο δε ζούσαν οταν έλαβε χώρα αλλά ούτε καν το έμαθαν από τις ιστορίες των γονιών τους;

Θα θυμάμαι πάντα τους εορτασμούς του Πολυτεχνείου στο σχολείο. Ήταν μια αναμέτρηση, ήταν η «δικιά μας» επέτειος, χωρίς τις επισημότητες και τα σκετσάκια, τους εθνικούς ύμνους και τα εμβατήρια των άλλων επετείων. Όχι ότι ήταν λιγότερος ο ηρωισμός των μαχητών της Αντίστασης ή των επαναστατών του 21, ίσα ίσα. Μάλιστα η μάχη της μνήμης, ειδικά για τον Β Παγκόσμιο πόλεμο, έχει τεράστια σημασία, βλέποντας την έπειτα από τις εξελίξεις των τελευταίων ετών. Όμως είναι κάτι ιδιαίτερο που καθηλώνει τη νέα γενιά στο εξεγερτικό σινιάλο του κατειλημμένου Πολυτεχνείου ή της ταράτσας της Νομικής. Είναι αυτό το διαφορετικό που κάνει τη 17η του Νοέμβρη, παντοτινό ορόσημο για τη νεολαία, ακόμα και αν πολλοί από τους επώνυμους και μεταμεληθέντες πρωταγωνιστές της, λαμβάνουν σήμερα μόνο τη χλεύη και την αδιαϕορία, όσων δεν είναι ομοτράπεζοί τους στα έδρανα της εξουσίας.

 

Πολλοί λόγοι υπάρχουν για τη διαρκή επικαιρότητα. Είναι η κοντινή χρονική απόσταση, τα οικεία πρόσωπα, τραγούδια και σημεία της πόλης, είναι και η ισχυρή εμπλοκή των συμμετεχόντων στα δρώμενα της Αριστεράς και του πολιτικού συστήματος. Όμως αυτά δεν αρκούν για να δικαιολογήσουν τη συγκίνηση της δεκαπεντάχρονης στα τελευταία λόγια του ελεύθερου ραδιοϕωνικού σταθμού, ούτε την υψωμένη γροθιά του πρωτοετή ϕοιτητή ή του άνεργου μπροστά στην πύλη της Πατησίων. Το Πολυτεχνείο είναι το δικό μας στοίχημα, η δική μας ελπίδα, δείχνει το μπόι που έχουμε και μπορεί αν σηκωθούμε να το πλησιάσουμε. Δείχνει τη δυνατότητα μιας αποφασισμένης μαζικής πρωτοπορίας, της νεολαίας και της εργατικής τάξης, να μπει μπροστά σε έναν αγώνα με πανκοινωνική αποδοχή και στόχο, με ηρωικά δημοκρατικά μέσα, και με στόχους, όχι επιμέρους διεκδικήσεις, αλλά την πολιτική και κοινωνική ανατροπή. Τη διαρκή υπενθύμιση της ικανότητας της νεολαίας και του λαού, να νικούν τα άρματα μάχης, να ρίχνουν και τις πιο περίφραχτες χούντες και να μετασχηματίζουν το τοπίο και τους κοινωνικούς συσχετισμούς, όσο μαύροι και θλιβεροί και να φαντάζουν συχνά. Δείχνει επίσης, πώς συγκροτούνται τα υπόγεια ρεύματα πολιτικοποίησης, μέσα από επίμονες παρέες, επίπονες συζητήσεις και διαδικασίες, πώς κάθε φορά είναι πολυσύνθετοι και αντιφατικοί οι δρόμοι οργάνωσης και συνειδητοποίησης, και πώς όταν εκρήγνυνται γεννούν εξεγέρσεις και επαναστάσεις.

Για αυτό θα παραμένει ζωντανό το νόημά του, όσο και αν προσπαθεί η νέο- ακροδεξιά  εξουσία βίαια να σβήσει τη μνήμη του ή να το καναλιζάρει στα ακίνδυνα μονοπάτια της πολιτικής ενσωμάτωσης και της λήθης. Ήταν άλλες εποχές, το κοινό τους σύνθημα. Ήταν άλλοι καιροί, επαναλαμβάνουν συχνά ϕασίζοντες υπουργοί, μετανοημένοι αριστεροί γελωτοποιοί της αυλής, τυχάρπαστοι κόλακες διανοούμενοι. Παλιά, σε πολέμους, στη δικτατορία, ο λαός έπρεπε να αγωνιστεί. Τώρα απαγορεύεται, τώρα έχουμε δημοκρατία, αλλά περνάμε κρίση και έτσι πρέπει να σταματήσουμε να ϕωνάζουμε και να σφίξουμε τα δόντια.

Βέβαια, είναι άλλες εποχές. Αλλά αν είχαν μια ϕορά την υποχρέωση, οι νέοι του 70 να εξεγερθούν, σήμερα έχουν δέκα. Αυτό δεν είναι το στοίχημα μας; Να σταθούμε στα πόδια μας, μέσα στην κατολίσθηση που μας περικυκλώνει, μέσα στο 70% ανεργία, σε πεντάμηνες δουλειές των 400 ευρώ, μέσα στους ϕίλους που μεταναστεύουν, στους γείτονες που αυτοκτονούν, στους γνωστούς που στρέϕονται στις εξαρτήσεις και σε εμάς τους ίδιους που προσπαθούμε κάπως να επιβιώσουμε. Να σταθούμε στα πόδια μας, να υψώσουμε το μπόι μας, να δούμε πίσω από τους σιδερένιους φράχτες και να επιχειρήσουμε τα άλματα στο μέλλον.

Ποιός βασιλιάς θα νομιμοποιούσε άραγε το δίκαιο των εξεγερμένων υπηκόων του; Κανένας. Έτσι κανένας χορτάτος «πνευματικός άνθρωπος», η μνημονιακός δολοφόνος δε θα θεωρούσε επίκαιρο το κόκκινο νήμα του Νοέμβρη. Αντιθέτως, θα το έβρισκε παρωχημένο. Όμως εμείς γνωρίζουμε ότι το μόνο επίκαιρο σήμερα, είναι το αίτημα για Ψωμί, Παιδεία και Ελευθερία. Όταν η κοινωνία κοκαλώνει από τη φτώχεια, όταν τραγωδίες εκτυλίσσονται καθημερινά σε κρύα και σκοτεινά σπίτια, όταν κλείνουν σχολεία και σχολές για να πληρωθεί το χρέος, όταν κόβονται τα ϕάρματα σε αρρώστους για να πλουτίζουν οι τοκογλύφοι, όταν μια διεθνής και εγχώρια συμμορία κυβερνά τη χώρα με προεδρικά διατάγματα, επιστρατεύσεις, ΜΑΤ και ϕασίστες, γίνεται κατανοητό ότι παρωχημένος είναι ο καπιταλισμός, η Ε.Ε., το ευρώ, οι μνημονιακές συγκυβερνήσεις, οι δείκτες του χρέους και τα ελεγχόμενα media. Τα διδάγματα του Πολυτεχνείου, όχι απλώς είναι επίκαιρα, αλλά έρχονται από το μέλλον, είναι ο δρόμος και ο στόχος για το σήμερα. Για τις αδικαίωτες ελπίδες που θα γίνουν πραγματικότητα. Χωρίς αφέλειες, χωρίς αυταπάτες, χωρίς προδοσίες.

Αλλά το Πολυτεχνείο είναι εδώ όχι μόνο συμβολικά. Όταν οι απεργοί εργαζόμενοι στα πανεπιστήμια, μαζί με τους κατειλημμένους ϕοιτητικούς συλλόγους του ΕΜΠ, συμπορεύονται με τους απεργούς της ΕΡΤ για να εκπέμψει η ελεύθερη ραδιοϕωνία και τηλεόραση από το ιστορικό ΕΜΠ, ενώ οι σύγχρονοι υπερασπιστές της χούντας καλούν τα ΜΑΤ να επέμβουν, τότε το Πολυτεχνείο είναι εδώ, ζωντανό, ξάγρυπνο και οργισμένο.

ΠΡΙΝ, 17/11/2013

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s