Γιατί ο Μεταξάς ΗΤΑΝ φασίστας!

του Γιώργου Μαργαρίτη

Στα πρώτα χρόνια της «μεταπολίτευσης» το αστικό πολιτικό σύστημα που διαδέχθηκε τη χούντα είχε μερικές «κόκκινες γραμμές», τις οποίες και σεβόταν υποδειγματικά. Οι πνευματικές ελίτ του συστήματος καταδίκαζαν μετά βδελυγμίας κάθε «εκτροπή» (δικός τους όρος) του αστικού συστήματος στο παρελθόν προς καταστάσεις δικτατορικές ή φασιστικές. Ας μην ξεχνάμε ότι η νομιμοποιητική και εξωραϊστική βάση του νέου συστήματος ήταν η αντιδικτατορική αντίσταση των αστικών δυνάμεων έστω και αν αυτή συνοψιζόταν στην έκρηξη βομβών ικανών να προκαλέσουν την επέμβαση των Ευρωπαίων κηδεμόνων του Συμβουλίου της Ευρώπης, αποφεύγοντας την «εκτροπή» της λαϊκής εξέγερσης. Σε αυτό το πλαίσιο οι ίδιες αυτές ελίτ δεν παρέλειπαν κάθε Αύγουστο να καταδικάζουν το καθεστώς της «4ης Αυγούστου», τη δικτατορία δηλαδή του Μεταξά – για ειδικούς λόγους (ο Μεταξάς πέθανε το 1941, ο Γεώργιος επέστρεψε στη χώρα το 1946 για να τη σώσει από τον κομμουνισμό…) ξεχνούσαν τον Γεώργιο Β’ Γλύξμπουργκ, καθόλα συνεταίρο του Μεταξά στη δικτατορία.

Αυτά γίνονταν τον παλιό καιρό, όταν η «μεταπολίτευση» ήταν στις δόξες της. Σήμερα πυκνώνουν οι προερχόμενες από την ίδια αστική ελίτ απόψεις περί του αγαθοεργούς ρόλου του Ιωάννη Μεταξά. Μαντεύει κανείς ότι σε λίγο θα γίνει και πρότυπο ο δικτάτορας. Εξωραΐζονται σήμερα γύρω μας οι φυλακίσεις, οι εκτοπίσεις, οι διωγμοί αθώων, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι «προληπτικές συλλήψεις», οι επιθέσεις σε απεργούς, η καταστολή… στο Μεταξά θα κολλήσουμε τώρα!

Σε αυτό το κλίμα στην πολύ γνωστή ιστοσελίδα του Protagon.gr δημοσιεύθηκε, στις 7 Αυγούστου, «επετειακό» σημείωμα του Γιώργου Λυκοκάπη με ενδεικτικό τίτλο «Γιατί ο Μεταξάς δεν ήταν φασίστας». Δεν ήταν γιατί το λέει ο Πάξτον! Η επιστράτευση ενός διάσημου ιστορικού – γνωστή τακτική αυτή – προσδίδει επιστημονικό κύρος σε όποιο ρηχό και ασήμαντο σημείωμα ή άρθρο! Ο Πάξτον λοιπόν φέρεται να λέει (λέει πολλά ο Πάξτον, αυτό το λίγο όμως άρεσε στον σημειογράφο μας…) ότι για να έχουμε φασισμό πρέπει να έχουμε «μαζικό ριζοσπαστικό κόμμα», δηλαδή φασιστικό κίνημα… «Ο Μουσολίνι είχε τους Μελανοχίτωνές του, ο Χίτλερ τα Τάγματα εφόδου», λέει – εννοεί τα παραστρατιωτικά σώματα που είχε το φασιστικό και το ναζιστικό κόμμα στην Ιταλία και τη Γερμανία αντίστοιχα. Ο Μεταξάς, διαπιστώνει, δεν είχε τέτοια, άρα δεν ήταν φασίστας! Παρεμπιπτόντως, ο σημειογράφος δε χάνει την ευκαιρία να ψέξει τη μαρξιστική αριστερά που στην περίπτωση αυτή (όπως παντού και πάντα – υπονοεί) δεν κατάλαβε τίποτα! Δεν κατάλαβε δηλαδή ότι τα φασιστικο-ναζιστικά κόμματα έχουν «ισχυρή λαϊκή στήριξη». Θα μπορούσε να σημειώσει κανείς ότι η «ισχυρή λαϊκή στήριξη» δε βοήθησε τον Χίτλερ να κερδίσει εκλογές στις οποίες κανόνισε να κατέβει μόνος του απαγορεύοντας καθετί που βρισκόταν αριστερά της δεξιάς. Θα βοηθούσε εξαιρετικά τον όποιο σημειογράφο να ρίξει μια ματιά στα κείμενα της «μαρξιστικής αριστεράς» που μελετά το φασισμό από τη δεκαετία του 1930 – χωρίς να περιμένει τον Πάξτον!

Εκτός από τον Πάξτον, που φέρεται να βεβαιώνει ότι ο Μεταξάς δεν ήταν φασίστας, έχουμε και τις ίδιες τις αρετές του δικτάτορα που, κατά τον σημειογράφο, οδηγούν στο ίδιο συμπέρασμα. Ο Μεταξάς δεν συμμερίστηκε τον «ακραίο εθνικισμό» των Μουσολίνι και Χίτλερ, δεν είχε σχέση με «στρατιωτικούς τυχοδιωκτισμούς», δεν ήταν ρατσιστής και αγαπούσε ακόμα και τους Εβραίους!!! Επιπλέον, δεν ήταν χαρισματικός (εννοεί όπως ο Μιχαλολιάκος; Αυτό ομολογώ δεν το κατάλαβα!). Είχε δε συνεργάτες όπως ο Κορυζής ή ο Σεφέρης (κατώτερος διπλωματικός υπάλληλος ήταν τότε) – για εύλογους λόγους παραλείπεται ο Μανιαδάκης και άλλοι θαυμάσιοι. Τέλος, φέρεται να έφερε κάποια τάξη στη χώρα: «Συχνά μιλάμε για τον Μεταξά θεωρώντας ότι πριν είχαμε έναν δημοκρατικό παράδεισο»! Αρα…

Θα μπορούσαμε να μείνουμε στην εύθυμη πλευρά του σημειώματος η οποία κορυφώνεται από την υπολανθάνουσα παραίνεση του αρθρογράφου στη σημερινή ακροδεξιά να πάρει παράδειγμα από τον Μεταξά και όχι από τον Μιχαλολιάκο. Τα αναγραφόμενα όμως και το ψάρεμα σε θολά νερά που υποκρύπτουν υποχρεώνουν σε κάποιες απαντήσεις.

Πρώτον: Ο Μεταξάς ήταν φασίστας. Το πρόβλημά του ήταν ότι στη χώρα που κυβερνούσε δεν ήταν δυνατό να εγκατασταθεί ένα «κλασικό» φασιστικό καθεστώς. Η Ελλάδα βρισκόταν κάτω από τη βρετανική γεωπολιτική κυριαρχία και στο Λονδίνο δε θα ήθελαν να μοιάζει με το μουσολινικό και το χιτλερικό καθεστώς κανένας από τους προστατευόμενους από τη Βρετανία τοπικούς ηγετίσκους. Ο πόλεμος πλησίαζε και δεν υπήρχε καιρός για παρεξηγήσεις. Για το λόγο αυτό ολόκληρα τμήματα της ελληνικής πολιτικής – μεταξύ τους η εξωτερική πολιτική και ο στρατός – ανατέθηκαν απευθείας στο Παλάτι, στον Γεώργιο τον Β’ δηλαδή.

Δεύτερον: Ο Μεταξάς δε συμβιβάστηκε ποτέ με την ιστορική συγκυρία που τον εμπόδιζε να εγκαταστήσει κλασικό φασιστικό καθεστώς στη χώρα του. Διέλυσε τις προηγούμενες ελληνικές φασιστικές οργανώσεις (μεταξύ τους την «Τρία Εψιλον» και τα αιματοβαμμένα τάγματα εφόδου της, τους «Χαλυβδόκρανους») μόνο και μόνο για να δημιουργήσει από την αρχή ένα μαζικό φασιστικό κίνημα που θα του επέτρεπε να έχει το πάνω χέρι στη «συγκυβέρνηση» με τον Γεώργιο Β’. Πρόκειται για την ΕΟΝ – την Εθνική Οργάνωση Νεολαίας – η οποία ιδρύθηκε, στελεχώθηκε και οργανώθηκε στη βάση των πιο σκληρών φασιστικών νεολαιίστικων οργανώσεων. Το «όραμά» της ήταν ο Τρίτος Ελληνικός Πολιτισμός (το Τρίτο Ράιχ σε ελληνική εκτέλεση) που θα ήταν χιλιόχρονος (όπως και το κατά τον Γκαίμπελς Ράιχ!). Οι στολές, η εκπαίδευση της ΕΟΝ ήταν παραστρατιωτικές και το πρόσχημα για την κατεπείγουσα δημιουργία της ήταν η ανάγκη προάσπισης του ελληνικού πολιτισμού απέναντι στην κομμουνιστική επιθετικότητα που μόλις είχε εκδηλωθεί στην Ισπανία (τον Ιούλη του 1936 έγινε το πραξικόπημα των εθνικιστών στρατηγών ενάντια στη δημοκρατική κυβέρνηση της Ισπανίας και ξεκίνησε ο ισπανικός εμφύλιος πόλεμος).

Τρίτον: Το σημείωμα του κ. Λυκοκάπη συνοδεύεται από μία φωτογραφία που μπορεί να δημιουργήσει παρεξηγήσεις. Ο Μεταξάς βρίσκεται ανάμεσα σε στελέχη του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου – πολιτικά, στρατιωτικά, παραστρατιωτικά – που όλοι τους χαιρετούν ναζιστικά. Προς Θεού δεν είναι αυτό που φαίνεται! Στον κατά τον κ. Λυκοκάπη Μεταξά «όποιος Ελληνας πιστεύει στον Χίτλερ (…) είναι κακόπιστος». Αρα αποκλείεται οι συνέλληνες του Μεταξά στην φωτογραφία να μιμούνται Γερμανούς ναζί. Μάλλον υψώνουν το χέρι για να κρύψουν τον ήλιο που τους εμποδίζει να ατενίσουν το χιλιόχρονο μέλλον του Τρίτου Ελληνικού Πολιτισμού…. Αμ πώς!!!

ΠΗΓΗ: Ριζοσπάστης

17 Σχόλια to “Γιατί ο Μεταξάς ΗΤΑΝ φασίστας!”

  1. ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΕΤΑΞΑ:
    « Ο Μεταξάς είπε το όχι στους ιταλούς»: Το βράδυ της 28ης Οκτωβρίου 1940 ο δικτάτορας Μεταξάς έπρεπε μέσα σε τέσσερις ώρες-που εξέπνεε το τελεσίγραφο Μουσολίνι-να επιλέξει πλευρά: Ή με τον φασιστικό άξονα Ιταλίας-Γερμανίας –Ιαπωνίας ή με τους Αγγλογάλλους. Γερμανόφιλος ο ίδιος, σπουδαγμένος στην στρατιωτική σχολή της Βιέννης, προσπαθούσε να μην κοντραριστεί με τον Άξονα-άλλωστε έκανε ότι «δεν είδε» όταν δυόμιση μήνες νωρίτερα οι Ιταλοί είχαν βυθίσει το αντιτορπιλικό «’Ελλη» στην Τήνο. Από την άλλη όμως στηριζόταν στον αγγλόφιλο Γεώργιο β’ και το σύνολο του λαού θα ήταν αδύνατο να δεχτεί την κατάχτηση της χώρας χωρίς αντίσταση. Η επιλογή λοιπόν του «όχι» ήταν μονόδρομος. Δικτάτορας και φασίστας ήταν, όχι βλάκας. Έτσι ξεκίνησε η μεγαλειώδης άμυνα του ελληνικού λαού στην ήδη καταχτημένη από τους Ιταλούς Αλβανία. Άμυνα που έδωσε γρήγορα και τον πρώτο νεκρό έλληνα αξιωματικό, τον Εβραίο στο θρήσκευμα γεννημένο στη Χαλκίδα, Μαρδοχαίο Φριζή.

    «Ο Μεταξάς έφτιαξε το ΙΚΑ, το 8ωρο, τα επιδόματα»: Ναι αυτά θεσπίστηκαν επί Μεταξά. Δεν παραχωρήθηκαν όμως αλλά τα κέρδισαν οι εργαζόμενοι. Από το 1930 η Ελλάδα ζούσε και αυτή σε συνθήκες οικονομικής κρίσης που οδήγησε και στην κήρυξη στάσης πληρωμών το 1932. Οι απεργίες, οι μεγάλες συγκεντρώσεις ήταν σε ημερήσια διάταξη με κύρια αιτήματα το ΙΚΑ, το 8ωρο, την αύξηση των γελοίων ημερομισθίων, τα δώρα και τα επιδόματα. Η αριστερά κερδίζει έδαφος και έχει πολύ μεγάλο έρεισμα στα λαικά στρώματα. Πολλές κυβερνήσεις κατέρρευσαν τότε και πολλά πολιτικά ονόματα όπως ο Ε. Βενιζέλος, ο Π. Τσαλδάρης είδαν να σβήνει το άστρο τους. Το 1936 γίνονται εκλογές χωρίς τη συμμετοχή κεντρώων, βενιζελικών, σοσιαλιστών και κομμουνιστών. Η αμιγώς δεξιά βουλή επαναφέρει τον βασιλιά Γεώργιο β’, ορίζει πρωθυπουργό τον «άκαπνο» Δεμερτζή και αντιπρόεδρο της κυβέρνησης τον συντηρητικό Μεταξά ώστε να κατασταλεί η λαική οργή. Οι απεργίες φουντώνουν με αποκορύφωμα την αιματηρή απεργία της Θεσσαλονίκης (για την οποία ο Ρίτσος γράφει τον «Επιτάφιο»). Ο Δεμερτζής πεθαίνει, αναλαμβάνει ο Μεταξάς ο οποίος για να εξευμενίσει τον ξεσηκωμένο λαό υιοθετεί σειρά αιτημάτων. Τίποτα δεν παραχωρήθηκε, όλα κερδήθηκαν με αιματηρούς αγώνες. Αμέσως μετά καταργεί τη βουλή, αναλαμβάνει όλο το νομοθετικό έργο (δικτατορία) και ξεκινά τις συλλήψεις, τις μαζικές εξορίες και τα βασανιστήρια σε κομμουνιστές, απεργούς, μουσικούς του ρεμπέτικου και όποιον άλλον θεωρεί εχθρό.

    «Ο Μεταξάς ήταν εθνικιστής»: Ο Μεταξάς ήταν ένας πολιτικός που είχε ιδρύσει το κόμμα Ελευθεροφρόνων και μέχρι την ανάληψη της πρωθυπουργίας δεν είχε εκφραστεί ποτέ για «μεγάλες ιδέες» και δεν είχε εκφράσει ποτέ εθνικιστικές αντιλήψεις. Άλλωστε ήταν κατά της μικρασιατικής εκστρατείας. Ήταν επίσης θερμός θαυμαστής του Κεμάλ Ατατούρκ. Μάλιστα μετονόμασε την οδό Απ. Παύλου (όπου βρίσκεται το σπίτι όπου γεννήθηκε ο τούρκος ηγέτης) σε Κεμάλ Ατατούρκ ονομασία που διατηρήθηκε μέχρι το ’55. Ο Μεταξάς αντέγραψε απλά τις εθνικιστικές ρητορίες και τάισε με μεγαλοιδεατισμό και προγονικά μεγαλεία έναν λαό εξαθλιωμένο και έτοιμο για επανάσταση. Η τάση αυτή άλλωστε υπήρχε ήδη στην Ευρώπη στα φασιστικά καθεστώτα του Μουσολίνι και της Ρουμανίας, της Βουλγαρίας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας και της ναζιστικής Γερμανίας. Είναι άλλωστε πασιφανές ότι «όσο σου κλέβουν τη ζωή, τόσο σε ταίζουν με έθνος και φυλή».

    • «Γερμανόφιλος ο ίδιος, σπουδαγμένος στην στρατιωτική σχολή της Βιέννης»

      Ακόμη και παιδιά του δημοτικού ξέρουν ότι ήταν απόφοιτος της Αυτοκρατορικής Ακαδημίας του Βερολίνου (είναι αλλού, ξέρεις).

      «έκανε ότι «δεν είδε» όταν δυόμιση μήνες νωρίτερα οι Ιταλοί είχαν βυθίσει το αντιτορπιλικό «’Ελλη» στην Τήνο»

      Είχε δώσει ταυτότητα το υποβρύχιο και δεν το ξέρω; Τι να έκανε, λοιπόν; Τι κάνουν οι σημερινοί παλληκαράδες της φακής, που βλέπουν τα τουρκικά αεροπλάνα και πλοία, χωρίς καλυμμένα σημάδια; Όταν η Ιταλία χτύπησε επωνύμως την πόρτα της Ελλάδος, πήρε την πρέπουσα απάντηση.

      «Δικτάτορας και φασίστας ήταν, όχι βλάκας.»

      Ασφαλώς όχι. Ούτε και κλεφτης σαν τους σημερινούς δημοκράτες που μάς έφεραν σ’ αυτά τα χάλια.

      » Ναι αυτά θεσπίστηκαν επί Μεταξά. Δεν παραχωρήθηκαν όμως αλλά τα κέρδισαν οι εργαζόμενοι»

      Λάθος! Εφαρμόστηκαν επί Μεταξά, ενώ είχαν θεσπιστεί (ΙΚΑ και 8ωρό, όχι τα επιδόματα) πιο μπροστά, αλλά έμεναν στα χαρτιά. Μάθε τι θα πει «θεσπίζω» στα ελληνικά.

      «Άλλωστε ήταν κατά της μικρασιατικής εκστρατείας. Ήταν επίσης θερμός θαυμαστής του Κεμάλ Ατατούρκ»

      Ασφαλώς ήταν κατά ενός εγχειρήματος που η Ελλάδα δεν μπορούσε να φέρει μόνη της σε πέρας και αποδείχτηκε ότι είχε δίκιο. Μπορεί να διαβάσει κανείς για όλα αυτά αναλυτικότατα στην μεταξύ Βενιζέλου και Μεταξά ανταλλαγείσα αρθρογραφία στο βιβλίο «Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΔΙΧΑΣΜΟΥ», εκδόσεις Κυρομάνος. Ούτε … θαυμαστής (sic!) του Ατατουρκ ήταν, απλώς συνέχισε την πολιτική που καθιέρωσε ο Βενιζέλος το 1927. Συγκεκριμένα, υπέγραηε με την Τουρκία σύμφωνο φιλίας και μη επιθέσεως στην Άγκυρα το 1938, όπου είχε μεταβεί για την κηδεία του Ατατούρκ. Δεν είχε τίποτε να χάσει, αφού από αλλού περίμενε τον πόλενο, απ΄όπου και ήλθε.

      • επισκεπτη ψοφα

      • Είναι δύσκολο να δείς την αλήθεια, οι προγονοί σου ήταν Μεταξικοί? Συνήθως το ενενήντα τοις εκατό των χρυσαυγειτών έχουν Μεταξική πολιτικά καταγωγή, παπούδες στα τάγματα ασφαλείας και τα λοιπά. Ντρέπωνται να δεχθούν ότι οι οικογένειες τους εξόντωσαν τον ίδιο το λαό τους. Εν τούτοις ασπάζωνται το κατηχητικό με το όποίο τους μεγάλωσαν…για να αντέξουν το βάρος της προδοσίας…έκαναν τον Μεταξά ήρωα της εργατικής τάξης…αυτόν που έστελνε τους εργάτες στις εξορίες για να μην ενοχλούν τα Αφεντικά…ζητώντας….ΨΩΜΙ για τα παιδιά τους.

    • Πολύ σωστά, όσο και βρωμίσεις την Ιστορική αλήθεια δεν μπορείς να την κρύψεις .Θα σταθώ στην κατακλείδα, όσο σου κλέβουν τη ζωή, τόσο σε ταίζουν με έθνος και φυλή,για να συμπληρώσω…για να ξεπουλάν και τα δύο σε τιμή ευκαιρίας… στον πιο καλή για την τσέπη τους προσφορά..Χίτες μπουραντάδες κουκουλοφόροι μαυραγορίτες τότε συνεργάτες των Ναζί των Φασιστών έστειλαν στο απόσπασμα και εξαθλείωσαν από την πείνα έναν λαό…σήμερα…βάζουν την υπογραφή τους και πολιτισμένα μας στέλνουν στους κάδους των σκουπιδιών με τους ιδεολογικούς… απογόνους του Μεταξά νεκραναστημένους από το χρονοντούλαπο της Ιστορίας…πόσο απελπισμένα τους χρειάζωνται να σκορπόυν τον τρόμο,
      σε όλα τα γυρίσματα του χρόνου, για να μην ξυπνήσουν οι σκλάβοι..!

  2. Λέανδρος Μπόλαρης Says:

    Καταρχήν πρέπει να επισημάνουμε οτι ο Πάξτον λέει πολύ περισσότερα από όσα του αποδίδει ο κ. Λυκοκάπτης. Εξηγει για παράδειγμα οτι για να φτάσουν να υπάρχουν μαζικά φασιστικά κινηματα, είχαν προηγηθεί άλλα στάδια-διεργασίες από την αρχη του αιώνα. Συνοπτικά, οι βάσεις για την εμφάνιση μαζικών φασιστικών κομμάτων υπήρχαν σε πολλές χώρες, για παράδειγμα στην Γαλλία πολύ πιο έντονα ακόμα και από την Γερμανία όπως δειχνει η υπόθεση Ντρέιφους ή η συντομη σταδιοδρομία του στρατηγού Μπουλανζέ- αλλά πουθενά οι ιδεολογικές ομάδες δεν κατάφεραν να «ανέβουν κατηγορία» όπως στην Ιταλία και την Γερμανία. Δεύτερον, ο Πάξτον ασχολείται συστηματικά με τα αντιδραστικά καθεστώτα και κινηματα της κεντρικής Ευρώπης και των Βαλκανίων όπως με την Ουγγαρία και την Ρουμανία. Αρα ο κ. Λυκοκάπτης καλά θα κανει να διαβάσει ξανά τον Πάξτον πριν τον επιστρατευσει για τις απόψεις του.
    Ομως, το ζήτημα του «κινήματος» στον εντοπισμό της διαφοράς του φασισμού από τα ποικίλα δικτατορικά, «έκτακτης ανάγκης» καθεστώτα που μας έχει προσφέρει αφειδώς ο καπιταλισμός δεν μπορεί να προσπερασθεί με μερικά ειρωνικά σχόλια όπως κάνει ο Γ. Μαργαρίτης. Διαφορετικά διατρέχουμε τον κινδυνο να κατρακυλήσουμε σε εκσυγχρονισμένες εκδοχές της θεωρίας του παμφασισμού που τόσο κόστισαν στο εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα στις δεκαετίες του ’20 και του ’30. Βεβαια και εδώ ο κ. Λυκοκάπτης καταφέρνει να τα κάνει θάλασσα. Για παράδειγμα, ο στρατηγός Σλάιχερ δεν δολοφονήθηκε από τους ναζί επειδή πίστευε στην ανάγκη δικτατορίας για να τους διαλύσει. Ο Σλάιχερ προσπάθησε να εφαρμόσει μια πολιτική προσεταιρισμού ενός τμήματος των ναζί (Στράσερ) και της δεξιάς της συνδικαλιστικής ηγεσίας (Λιέγκεν) με σκοπό την εγκαθίδρυση μιας στρατιωτικής δικτατορίας. Η κυβέρνηση του περισσότερο εμπίπτει στην μαρξιστική κατηγορία του «βοναπαρτισμού».
    Τέλος, μερικές επισημάνσεις για τον ίδιο τον Μεταξά. Ηταν εθνικιστής; φυσικα. Αλλά εθνικιστές ήταν ολοι οι αστοί πολιτικοί (ο εθνικισμός δεν ταυτίζεται με την «μεγάλη ιδέα»). Ηταν αντικοινοβουλετικός; βεβαίως. Οπως ήταν οι περισσότεροι αστοί πολιτικοί και των δυο στρατοπέδων στη δεκαετία του ’30 (ακόμα και πριν). Ηταν γερμανόφιλος; Από τα μέσα της δεκαετίας του 20, όχι. Ως υπουργός το 1928 προώθησε τις συμβάσεις με την «Οδοποιία Μακρή» που είχε πίσω της τις αγγλικές τράπεζες και την ολλανδική Σελ και τη συμβαση με την γνωστή Ούλεν. Οσο για την εξωτερική πολιτική ο Χρ. Χατζηιωσηφ έχει επισημάνει ότι στη δεκαετία του 30 σημειώνεται μια μεταστροφή των βενιζελικών προς «αντιαγγλογαλικές» θέσεις με μια παράλληλη μεταστροφή των χθεσινών «γερμανόφιλων» βασιλικών σε φιλοαγγλικές. Ο Μεταξάς ήταν σημαιοφόρος αυτης της μετατόπισης.
    Τελικά τι ήταν το καθεστώς του Μεταξά; αρκεί η ΕΟΝ, οι αναφορές στον Γ ελληνικό πολιτισμό, οι ναζιστικές χαιρετουρες οι αναφορές στην «οικονομική αυτάρκεια» (και οι οικονομικές και άλλες σχέσεις με τη ναζιστική Γερμανία) να το χαρακτηρισουν ώς φασιστικό; Οχι δεν αρκούν. Σημαίνει αυτό ότι κατά κάποιο «καλύτερο», όχι και τόσο τρομερό και κακό; Οχι, ήταν μια ματωβαμένη δικτατορία που τη βαραινουν ενα σωρό εγκλήματα. Το ότι βρέθηκε στο πλευρό των «Συμμάχων» στον πόλεμο, λεει περισσότερα για την υποκρισία τους όταν μιλούσαν για ελευθερία και δημοκρατία παρά για το καθεστώς του Μεταξά. Το ζήτημα του ορισμού έχει σημασία για τους ιστορικούς του σημερα, και είχε μεγαλη σημασία, άμεση και βασανιστική, για την αριστερά του τότε: σχετιζόταν με τη συζητηση περί της σταθερότητας του καθεστώτος, δηλαδή με την συζητηση για την έκταση της ήττας που υπέστη το κινημα το 1936 και επίσης με την διατυπωση πολιτικής, τακτικής και στρατηγικής απέναντι στη δικτατορία. Γι’ αυτά τα ζητηματα περισσότερο μας βοηθάει ο Πουλιόπουλος (στα κειμενα που έγραψε στην Ακροναυπλία) παρά ο Γ. Μαργαρίτης, όσο αξιέπαινα κι αν ειναι τα κινητρά του.
    Τέλος πάντων, ο Μεταξάς μπορεί να μην ήταν φασίστας, αλλά οι νεοναζί δολοφόνοι της Χρυσης Αυγής το έχουν κάνει εικονισμά του. Κι αυτό μας αρκεί, όσο κι αν δεν αρέσει στον κ. Λυκοκάπτη.

    • Χάρης Ζεπάτος Says:

      Λίγο προσοχή στο τι αναπαράγουμε δεν βλάπτει :

      π.χ.
      ο φίλος (-η) mcmerphy λέει:

      Οκτωβρίου 24, 2012 στις 11:23 πμ
      “ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΕΤΑΞΑ:”
      “Το 1936 γίνονται εκλογές χωρίς τη συμμετοχή κεντρώων, βενιζελικών, σοσιαλιστών και κομμουνιστών. Η αμιγώς δεξιά βουλή επαναφέρει τον βασιλιά Γεώργιο β’, ορίζει πρωθυπουργό τον «άκαπνο» Δεμερτζή και αντιπρόεδρο της κυβέρνησης τον συντηρητικό Μεταξά ώστε να κατασταλεί η λαϊκή οργή.”

      Η αλήθεια :

      “Η κατάσταση οδηγείτο σε αδιέξοδο καθώς στις εκλογές της 26ης Ιανουαρίου 1936 οι δύο μεγάλες παρατάξεις αναδείχτηκαν σχεδόν ισόπαλες και δεν μπόρεσε καμία να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση.”

      » Αντιβενιζελική παράταξη 47,6% των ψήφων και 143 έδρες. Βενιζελική παράταξη 45,19% των ψήφων και 142 έδρες.»

      “Ο Γεώργιος διορίζει τον Μεταξά πρωθυπουργό της χώρας(ενώ είχε συγκεντρώσει μόλις το 4% στις εκλογές) προκαλώντας την έκπληξη αλλά και την δυσαρέσκεια των άλλων πολιτικών. Παρόλα αυτά ο Μεταξάς στις 25 Απριλίου ανέγνωσε στην Βουλή τις προγραμματικές του δηλώσεις και δύο μέρες αργότερα λαμβάνει την ψήφο εμπιστοσύνης με 241 ψήφους υπέρ ,16 κατά και 4 αποχές .»

      Δηλαδή : Αντιβενιζελικοί και Βενιζελικοί ( 241…) στήριξαν τον φασίστα !!!!! ( η αμιγώς δεξιά βουλή )….
      Οι παραλληλισμοί με το σήμερα είναι απλά κακόβουλοι……

      Σκέψεις για το για ποιούς δουλεύουν οι φασίστες, αν είναι σάρκα από την σάρκα των αστών, και τελικά γιατί ο κ.Λυκοπάτης βρίσκει πως ο Μεταξάς δεν ήταν φασίστας επιβάλλεται να κάνει ο καθένας μας …….

  3. @ «Επισκέπτη της 27ης Οκτωβρίου, 2012 στις 10:57 πμ»

    Ανασύρθηκαν σημάδια της ιταλικής τεχνολογίας που έπληξε το «Έλλη», που μπορεί κάποιος να τα δει -ή να τα καμαρώσει- ως μουσειακά εκθέματα πλέον. Ούτως ή άλλως όμως, ολος ο κόσμος τότε ήξερε ότι η Ελλάς είχε από χρόνια στοχοποιηθεί από την Ιταλία:

    Με αφορμή διαφωνία στην οριστική χάραξη της ελληνοαλβανικής μεθορίου, ένα χρόνο και μια μέρα ύστερα από την κατάρρευση του ελληνικού στρατού στη Μικρά Ασία (30 Αυγούστου 1922), η δήθεν συμμαχική Ιταλία βομβαρδίζει και κυριεύει την Κέρκυρα (31 Αυγούστου 1923), σε μια πράξη που προδίδει την γενικότερα κοντόφθαλμη πολιτική της. Εξ αρχής, η ιδιαζόντως εθνικιστική Ιταλία υπονόμευσε την Ελλάδα στο μικρασιατικό της εγχείρημα, αντί να την στηρίξει μακρόπνοα, ακόμα και σε βαθμό συγκυριαρχίας! Παραβλέποντας επιλεκτικά την κληρονομιά της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, όσο και την πατρογονική αρχή «ισχύς εν τη ενώσει», η νέα Ιταλία επέλεξε να μην [επιχειρήσει να] εντάξει τη νέα Ελλάδα στο δεμάτι της. Επιπλέον, στην προσπάθεια της να «ψοφήσει την κατσίκα του γείτονα», δηλαδή να ηττηθεί η Ελλάδα στη Μικρασία, η Ιταλία του Mare Nostrum (Μεσόγειος, η Θάλασσά μας) επέλεξε αυτοβλαπτική πολιτική, που την οδήγησε εκτός Μικρασίας, νωρίτερα από την Ελλαδίτσα. Βέβαια, η άκαιρη αποχώρηση του ιταλικού στρατού κατοχής, άφησε ακάλυπτη τη δεξιά πλευρά του ελληνικού μετώπου, καθιστώντας τον ελληνικό στρατό ευάλωτο σε τακτικές υπερκερασμού και πλήγματος από τα νώτα, όπερ και εγένετω, υποδεικνύοντας την ραγδαίως εκφασισθείσα Ιταλία ως το βασικό υπαίτιο της Μικρασιατικής Καταστροφής…

    Κατά τη διάρκεια της πρώτης εικοσαετίας του 20ου αι, η Ιταλία μπορεί να μην είναι ακόμα φασιστική, είναι όμως συνεπής ως προς την επεκτατικότητα της, εις βάρος και του Ελληνισμού. Αυτό υπονοείται με την επέμβαση της Ιταλίας στην Κρήτη, τη συμμετοχή της σε διεθνή εποπτεία της Κρητικής Πολιτείας, και την οργάνωση Ταχυδρομείου και Χωροφυλακής στη Μεγαλόνησο. Όμως, η επιθετικότητα των Ιταλών εις βάρος των Ελλήνων, προδίδεται ξεκάθαρα με την αιφνιδιαστική κατάληψη της Ρόδου και των Νοτίων Σποράδων, κατά τη διάρκεια ιταλο-τουρκικής σύρραξης το 1912.

  4. ΠΟΣΑ ΘΕΛΕΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΤΡΕΛΑΝΕΤΕ…….ΠΕΣΤΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ…..ΑΠΛΑ ……Ο ΜΕΤΑΞΑΣ ΗΤΑΝ ΕΛΛΗΝΑΣ ΟΧΙ ΡΟΜΠΟΤ………..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s